Armored Saint - Symbol of Salvation (1991)

Armored Saint is zo'n artiest waar ik nog nooit van had gehoord en ik denk dat dit voor veel mensen ook geldt. Symbol of Salvation schijnt een van hun beste platen te zijn dus deze maar even beluisterd en ik moet zeggen, het klinkt heel erg lekker.

SOS is een hardrock/heavy metal plaat maar hij neigt wel meer naar de metal kant. De zanger klinkt als een mix tussen James Hetfield en Eddie Vedder. Lekker ruig in ieder geval. Voor de rest biedt het album lekkere gitaarsolo's en pakkende refreinen. Hoogtepnten zijn: Reign of Fire, Dropping like Flies, Another Day en Tainted Past, maar de rest is ook meer dan aardig. 4* voor deze heerlijke heavy metal. Zucht, zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt (m.u.v. Avenged Sevenfold dan).

Oh ja trouwens, die naam Armored Saint lijkt wel heel erg op een andere metalband. Iemand een gokje wagen?

Anthrax?

Lol ja, nog nooit van gehoord kan natuurlijk altijd
Maar iedereen in de "scene" weet natuurlijk dat dit de originele band is waar John Bush in zong en nog steeds in zingt trouwens.

En idd ik beschouw dit als één van hun beste albums. Ook een ode aan hun overleden gitarist als ik me niet vergis.

Ze moeten het vooral hebben van hun eenvoud in riffs met de meezing refreinen.

De productie had wel wat vetter gekunnen, maarja dit was 1991.

Check de vidclips !

Ik had eerlijk gezegd ook nog nooit van Armored Saint gehoord.

Deze plaat is voor mij vooral makkelijk-meebrulmetal. Ligt niet echt in mijn straatje, maar zo nu en dan kan ik hier wel met plezier naar luisteren.

3.0*

Seamus, je hebt gelijk. De songs werden geschreven en op demo gezet met gitarist Dave Prichard, maar hij stierf voor de albumopnames aan leukemie (kanker, die kloteziekte). Hij schreef of schreef mee aan de muziek van 8 songs. De eerste solo op Tainted Past is van zijn hand en hebben ze van de demo's gehaald. Slik, in het begeleidend boekje staat "This record is dedicated to the spirit and memory of David Earl Prichard."

Hoe een commercieel nummer gewoon goed kan zijn bewijst Last Train Home. Verder valt Tainted Past op: een rustige song met een geweldige drive en erg mooi. Verder zijn ook het titelnummer en Reign of Fire goede Armored Saint songs. De overige nummers zijn wat minder opvallend, maar Armored Saint bracht hiermee een goede opvolger van Raising Fear uit.

Op Symbol Of Salvation deed Armored Saint al wat afstand van de regels die golden voor de hardrock van de jaren 80. Er kwam wat meer groove in nummers als bijvoorbeeld Tribal Dance. Last Train Home is een geweldig nummer dat goed laat zien dat commercie ook mooie dingen kan voortbrengen.
Verder zijn er met het energieke Reign Of Fire en Tainted Past nog genoeg knipogen naar het verleden.

Die demo's staan op het tweede schijfje van de Special Edition. Op het derde schijfje staat ook nog een interview met de band en Brian Slagel.

Normaal zou ik zoiets niet kopen, maar tweedehands voor 5 euro terwijl ik het album nog niet had was dat meer dan de moeite. Het eerste schrijfje bevat een remaster van het originele album.

De vier sporen demo's zijn erg goed. Leuk om die er bij te hebben. Het laat ook horen dat professionele artiesten als die van Armored Saint geen ingewikkelde technische toestanden nodig hebben om te overtuigen met hun muziek.

Zijn dat dezelfde demo's die ook al op Nod To The Old School stonden?

Nee.

Bij de special edition zit een extra cd met het gehele album Symbol of Salvation (behalve het nummer Half Drawn Brigde) op 4 track demo, met David Earl Prichard op gitaar dus.

Wel jammer dat ze aan de hoes hebben zitten klooien. Die ziet er dan zo uit. Het resultaat valt wel mee maar ik verkies toch het origineel.

Op Nod To The old School stonden alleen de nummers die het album niet gehaald hebben plus Reign Of Fire. Met Prichard dus.

Metal Blade maakt altijd mooie re-releases, maar van vernieuwd artwork zal ik nooit een voorstander worden.

Ik ook niet, alhoewel het in sommige gevallen echt een verbetering kan zijn.

Waarom dit mij aanspreekt weet ik zelf eigenlijk ook niet zo goed omdat het toch heel iets anders is dan wat ik rond die tijd mooi vond ( vooral ook wat betreft stem ). Maar als ik het nu weer luister heeft het wel "staying power" en verveelt het niet!

De nummers zitten gewoon lekker in elkaar en zo'n instrumentaal stuk als Half Drawn Bridge had ook best van Queensryche kunnen zijn!

Behalve de aangegeven favorieten steken ook Hanging Judge en Warzone er voor mij bovenuit.

Armored Saint..... Helaas nooit echt de status van een Metallica, Megadeth of Slayer gehaald en dat is zonde want met de reeks aan goede albums die Armored Saint heeft afgeleverd, kan er meer in zitten.
Kwaliteit heeft de band meer dan voldoende en dat gecombineerd met een eigen sound, zou toch groot succes moeten kunnen betekenen? Misschien dat zanger John Bush daarom zijn geluk bij Anthrax zocht: een "divisie" hoger maar eerlijk gezegd hoor ik Anthrax liever met Belladonna en niet met Bush. En is Anthrax wel een stap "hoger" dan Armored Saint? Hooguit commercieel gezien denk ik. Nee, Bush hoort bij Armored Saint en bewijst dat op "Symbol of Salvation" wederom.

De eerste 3 nummers op het album hakken er enorm in: wat een songs! "Reign of Fire", "Dropping like Flies" en "Last Train Home".
Die behoren tot het beste wat ik aan metal heb gehoord en niet in de minste plaats door de geweldige stem van Bush Daarna wordt het zeker niet slecht; vergelijk het met schoolcijfers: de eerste drie nummers een 10 en de rest een 9. Nog steeds heel goed maar net even een heel klein tikje minder. De variatie op dit album is in een goede balans: snelle songs, wat mid tempo, wat nieuwe elementen zoals op "Tribal Dance" maar toch vooral METAL

Ken je Armored Saint nog niet? Dan is dit een meer dan goed begin. Het enige wat nog steeds door mijn hoofd speelt als ik dat album luister is: "John Bush, waarom ben je na dit geweldige album voor een kleine 10 jaar gestopt met Armored Saint?" Eeuwig zonde! Gelukkig kwam er in 2001 nog "Revelation" en "La Raza" in 2010.

Symbol of Salvation krijgt 5 sterren! De volle mep want dit is toch een klassieker in mijn ogen (en oren!).

Veruit de beste plaat van deze metal band uit Los Angeles. Heerlijk gitaarwerk van Phil Sandoval en Jeff Duncan en krachtig zangwerk van John Bush kenmerken de melodieuze maar toch stevig metal van de band. Alle nummers zijn van uitstekende kwaliteit met name de nummers 7 tot en met 12 knallen eruit!

Armored Saint... Ik kreeg deze tip van een vriendelijke jongen die af en toe in mijn omgeving te bekennen is, maar ik kan niet zeggen dat ik mijn nieuwe favoriete band heb gevonden. Symbol of Salvation is weliswaar een heel lekker album in zijn soort, leuk van begin tot eind, maar er is toch een gebrek aan variatie en originele geluiden waardoor ik dit niet heel vaak zal draaien, wellicht. Maar zoals gezegd is het toch een lekker album met vooral 'Tribal Dance' die ik erg lekker vind, en het openingstrio dat er goed in hakt. Wat ze doen, dat doen ze in elk geval wel goed.

Wat een geweldig album blijft dit toch. En wat een ondergewaardeerde band.Heb het album jaren op tape gehad, en uiteindelijk heb ik het recent op cd gekocht (een re-issue). John Bush is een geweldige zanger, en de nummers op dit album ...... er zit , in mijn oren althans, geen enkele misser in. Productie is ook prima. Blijft toch een van mijn favouriete albums uit die tijd.

Ergens begin jaren 90 dit album aangeschaft bij een platenzaak in Arnhem. Voor 40 gulden nog lang getwijfeld. Mijn zuurverdiende centjes van een krantenwijk uitgeven aan dit bandje. Van mijn ouders moeten aanhoren dat dit toch geen muziek is, wat een grafherrie. Grinnikend schoof ik het plaatje in mijn cd speler en draaide het volume knopje stiekem steeds wat meer naar rechts...Dit album heeft altijd mijn speciale aandacht gehad. Dat komt met name door John Bush, wat een strot heeft deze man. Ooit gevraagd om bij Metallica te komen zingen maar ik ben blij dat hij Armored Saint trouw is gebleven (buiten zijn verblijf bij Anthrax om). Hoogtepunten; Dropping Like Flies, de stuwende rimtes van Tribal Dance, The Truth Always Hurts, Last Train Home en het sfeervolle Tainted Past. Jammer dat deze band nooit de erkenning heeft gekregen die het naar mijn mening verdient.

Misschien mist de erkenning omdat ze vrij weinig concerten speelden? Kan naast zanger Bush ook niet zonder op te zoeken zeggen wie de snaren plukt eigenlijk.

Wat bedoel je precies gigage? Wie de snarenplukker is van Armored Saint?
Als je het hebt over de twee gitaristen sinds jaar en dag; Jeff Duncan en Phil Sandoval.

Wat je veel ziet in dat wereldje is dat als er een bekende gitarist de overstap maakt van en naar een band, beide bands weer in de picture staan en misschien zo ook wat meer erkenning krijgen. Ik probeer je terechte opmerking dat die erkenning zowat is uitgebleven voor Armored Saint te onderzoeken waar dat nou aan zou kunnen liggen. Aan dit album heeft het meen ik niet gelegen maar waar dan wel aan?

Het zou mij niks verbazen als een tekort aan erkenning komt door een combinatie van te weinig promotie in Europa door het kleine label waar de band eerst zat, weinig touren in Europa, het overlijden van gitarist Dave Pritchard en de relatief late overstap naar een groter label als metalblade.
Daarnaast denk ik dat Armored Saint typisch zo'n band was dat tussen wal en schip zat, te hard voor het hardrock publiek en te melodieus voor de thrash metal liefhebbers. Ik kan mij herinneren dat een band als Warrior Soul hetzelfde lot was beschoren. De media was unaniem positief maar het grote publiek liet het links liggen. Vreemd hoe deze zaken soms lopen.

Dit is een van de metal cd's die ik tot op heden nog graag beluister. Uitstekende nummers van een band met een geweldige zanger.

Waanzinnig album en wat mij betreft de beste van Armored Saint. De strot van Bush is geweldig en draagt elk nummer. Toch is het gitaarwerk ook erg smaakvol en zeker voor die tijd best apart. Deze band bewandelde niet de typische metal paden maar durfde andere dingen uit te proberen. Wat dat betreft paste Bush ook prima Anthrax. Die deden ook dingen waar geen metalband zich aan durfde te branden. Enfin, dit album dus. Vanaf opener Reign of fire t/m afsluiter Spineless is het genieten! Geen slecht nummer te vinden.

Eens, het mooie en ongrijpbare aan deze band zat en zit hem volgens mij in het feit dat het een beetje de weg bewandeld tussen de traditionele heavy metal en hardrock in. Daarom ook niet voor 1 gat te vangen. Desalniettemin een top album met stuk voor stuk goede nummers. Bush trekt met zijn strot de aandacht naar zich toe. Helaas heeft de schijf geen knallende productie meegekregen - het klinkt een beetje mat -dat is het enige kleine minpuntje.

Ja klopt wat betreft de productie. Die had knallender, vetter of hoe je het ook noemen wil gemoeten! Gisteren toen ik de lp sinds lange tijd weer eens draaide viel Spineless me ineens op. Zitten best thrashy elementen in. Hakt en zaagt er behoorlijk op los in ieder geval.

De dood van gitarist Dave Prichard aan leukemie in 1990 liet diepe sporen na, op zich niet eens zozeer op dit album (hij overleed vlak voor de opnamen van start gingen) hoewel Tainted Past nog wel aan hem is opgedragen. Symbol of Salvation doet niet onder voor zijn 2 voorgangers, hoewel niet alles even sterk is. De kracht van de plaat zit hem in de eerste helft van de plaat en het venijn in het uiteinde van de staart. Reign of Fire is een goede opener, een pakkend refrein en een lekkere groove. Dropping Like Flies van hetzelfde laken het pak. Last Train Home gaat meer richting een powerballad en bevat een kamerbreed refrein. Tribal Dance en The Truth Always Hurts behoren tot mijn favorieten, de een bevat een fijn swingend ritme en de ander is fraai gearrangeerd, melodieus en wordt gedragen door Bush. Half Dawn Bridge en Another Day zijn redelijk maar mijn aandacht verslapt hier altijd. Hanging Judge grijpt mij dan wel weer bij de lurven. Spineless is wellicht het hardste nummer ooit door de band opgenomen, niet zozeer dat het keiharde trashmetal betreft maar het betere sloopwerk is wel van toepassing, met name in het bijtende refrein.
Hoewel een uitstekende plaat vind ik de tweede helft van iets minder allooi, dan heb je echter al wel enkele uitstekende tracks voor je kiezen gehad.

Tussenstand:

1. Raising Fear
2. Symbol of Salvation
3. Delirious Nomad
4. March of the Saint

Toch maar een kleine herwaardering na al die jaren. Hoewel het jaren 80 materiaal van de band mij ontzettend lief is, kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat Symbol of Salvation de beste songs bevat.
De eerste helft van de schijf is ontzettend sterk maar ook de tracks die hierna komen steken uitstekend in elkaar.
De plaat al tientallen jaren in bezit maar op de een of andere manier vallen bepaalde nummers mij nu meer op. Een song als Warzone vond ik nooit zo heel sterk maar als ik de ritmesectie overuren hoor maken en Jeff en Phil afwisselend de gitaarsolo's voor hun rekening hoor nemen ga ik voor de bijl.
Tainted Past duurde mij altijd wat te lang maar het komt de afwisseling van de schijf alleen maar ten goede.
Het semi- akoestische intro, Bush die met gevarieerde zanglijnen op de proppen komt, de goed geplaatste breaks waarin gas wordt teruggenomen om weer los te gaan.
Het venijnige Spineless, een van de meest harde nummers ooit door de band opgenomen, sluit de plaat goed af.
Ik gooi er gewoon heel brutaal een half sterretje bij, kan mij het schelen. Symbol of Salvation behoort wat mij betreft tot een van de beste platen uit 1991, een toch al niet misselijk muzikaal jaar.
Desalniettemin niet de volle mep; Another Day en Burning Question zijn niet slecht maar hebben mij nooit bij de lurven gepakt.

Dit is inderdaad een geweldig album. En wat je zegt; 1991 was sowieso nog een prima jaar wat hardrock/metal releases betreft.

Bovengemiddeld sterk album van deze amerikaanse metalband, al zijn er zeker wat wisselvallige momenten. Zo is Last Train Home aan de saaie kant en Tribal Dance nogal flauw en misplaatst. De betere tracks bevinden zich duidelijk op de (denkbeeldige) tweede kant. Vanaf het titelnummer gaat het de goede kant op en wordt alles steeds feller en steviger, met het ruige Spineless als fijne afsluiter.

Armored Saint lijkt op het eerste gehoor wat standaard hardrock-achtig en saai maar de gevarieerde gitaarpartijen (zowel slag als solo) tillen de band naar een bovengemmiddelde.
Heb het album "Delirious Nomad" hoog zitten maar ben bezig met een inhaalslag en de 4 sterren voor deze lijkt mij terecht.
Mooi dat in het jaar van de Grunge-hype dit soort kwaliteit nog werd gemaakt.

Heb ze nog gezien op Dynamo Open Air in 1989 maar daar kan ik me vrijwel niets meer van herinneren.