Jimi Hendrix - First Rays of the New Rising Sun (1997)

Verdient eigenlijk al 5 punten door de monumentale nummers "Angel" en "Drifting".
Helaas ook wat minder werk, en in de middenmoot (wat dus nog hele goede nummers zijn want we hebben het over Hendrix) vinden we dan "Freedom", "Room Full of Mirrors" en "In from the Storm".
Ik hou het op 3,5.

Je bedoel 4,5
Als het goed is zijn dit nooit eerder verschenen nummers.

Dat moet inderdaad 3,5 zijn.

De nummers op deze cd zijn allemaal eerder op cd verschenen. De meeste nummers (10) komen van het posthume "The Cry of Love", een cd die al jaren niet meer te krijgen is.
De overige nummers komen van "Rainbow Bridge" en "War Heroes".

Aangezien ik de oorspronkelijke Cry of Love en Rainbow Bridge natuurlijk al had (en War Heroes ook overigens)heb ik dit album nooit gekocht.

Ik twijfel wel nog steeds: ten eerste zijn de opnames wel geremasterd, en ten tweede zou dit volgens de Hendrix familie en o.a. Eddie Kramer het album zijn geweest waar Hendrix aan werkte toen hij stierf, in deze vorm dus.
Alleen heb ik zelf mijn twijfel over met name Beginnings, is gewoon nog niet af ( door-gejamd)

Ik moet ook erg wennen aan de volgorde van de songs.

Wel staan Dolly Dagger, Earth Blues en Room full of Mirrors en vooral Hey Baby hier op;
geweldige songs die inderdaad passen in de sfeer van de rest van het album.
Mijn Rainbow Bridge kopie kraakt en piept; dus misschien moet ik er toch maar eens aan geloven.

Dit album bewijst wel dat Hendrix echt niet klaar was met zijn leven; muzikaal was hij volop in ontwikkeling en had hij meer tijd gehad, dan was dit album een waardig opvolger van Electric Ladyland geweest.

The Cry of Love is dat toch in zekere mate.

Een waardig opvolger is het zeker, maar dus niet compleet.
Het was toen Jimi nog leefde al bekend geworden dat het volgende album ( Hendrix zag zelf Band of Gypsys als een contractueel verplicht tussendoortje) weer een dubbelaar zou worden.

Aah, zo bedoel je.

Voor mij de Hendrixplaat.
Hendrix is niet vergelijkbaar met Hendrix,dus daar zal ik niet eens aan beginnen.
Echter is dit album weer zo'n bewijs van de ongeloofelijke waarde die Hendrix voor de echte liefhebber heeft.
Een enorme golf van positieve energie met daarbij monumentale lyrics.
Een echte wegwijzer en een goeie indruk van de weg die Hendrix in wilde slaan.
Helaas was de wereld ook aan dit genie nog niet toe.

Voor een scheet kan je deze en South Saturn Delta krijgen, en dan heb je dus behoorlijk wat.
Laat Voodoo Soup lekker liggen!

3,5.

4,5 aleen al vanwege Hey Baby

Cry Of Love en andere posthume studio releases hebben me nooit zo kunnen boeien. Over het algemeen krijg je een wir war van gitaren te horen die voor mij alleen maar bewijzen dat Jimi het noorden kwijt was en hij weer nodig aan een goeie producer gekoppeld had moeten worden, want hij zag door de bomen het bos niet meer.

Natuurlijk waren de songs op zich vaak niet verkeerd maar op vinyl werd het mij toch snel een te grote notenbrij. Omdat er op een CD meer ruimte in het geluid zit, kan je de verschillende gitaarpartijen duidelijker onderscheiden en klinken de zelfde songs allemaal veel logiser. Daardoor kwam First Rays voor mij eigenlijk als een behoorlijk prettige verassing.
Ik blijf trouwens wel bij mijn eerdere mening dat Jimi niet goed was in het keuzes maken wat betreft zijn muziek ( uit pure onzekerheid volgens de biografieën die ik gelezen heb ) en als bij al deze sessies bijvoorbeeld good ol' Chas in de producer's stoel had gezeten, de resultaten vele malen gestruktureerder geweest zouden zijn.

Angel, Drifting, Stepping Stone... hoed af voor zoveel meesterlijk gitaarspel. Een echte ambachtsman, een vakman... zo maken ze ze niet meer!

****1/2

Deel 2 nu te lezen op:
http://www.musicmeter.nl/ar...

Deel 3 is ook klaar:

http://www.musicmeter.nl/ar...

Fantastisch en mijnsinziens nogal onderschat album van Hendrix. Na zijn (commercieel) enigszins mislukte uitstap met de Band of Gypsies keerde Hendrix weer terug naar de studio met Mitch Michel op drums en Billy Cox op bas onder de oude naam Jimi Hendrix Experience. Dit album markeert m.i. de transitie van Hendrix-de-gitaarbeul naar Hendrix-de-funky-songsmid. De nummers op dit album zijn minder ruig en met minder distortion als eerder werk (zoals Purple Haze en Foxy Lady), maar pakkend, funky en puntig. Deels lijkt dat het gevolg van Billy Cox' basspel dat veel funkier is dan dat van Noel Redding, maar ook de beschikbare technologie lijkt daar debet aan te zijn. De hier gebruikte 8-sporen opnamens vergroten de muzikale mogelijkheden tov eerder werk zoals Are You Experienced? dat nog op 4 sporen was opgenomen. De beschikbare 8-sporen technologie stelde Henrix echter ook in staat zich een beetje te buiten te gaan aan allerlei stereo effecten die nu soms een beetje gedateerd aandoen. Hoewel er een aantal wat mindere nummers op staan (zoals het blues uitstapje My Friend) is het niveau van de songs over de hele lijn hoog. Angel is natuurlijk een klassieker, al was het maar vanwege de talloze covers (o.a. Jeff Healey en Stevie Ray Vaughan). Mijn persoonlijke favoriet is toch wel het orkestrale en super funky Night Bird Flying. Wat een nummmer. Let eens op de gelaagde gitaarpartijen in het outro, die dankzij de geluidsnabewerking uit je speakers spatten. Behoort zonder twijfel tot Hendrix' beste werk.

@ Cooder DeVille; puike bespreking van een puik album. Wat zèg ik... een superpuik album.
De meer funky inslag bevalt me ook uitstekend.
Ik denk... ik denk dat ik nu zowat alle officiële albums in bezit moet hebben.
Als ik daaraan zou twijfelen... raadpleeg ik graag Hendrix-kenner nummer één op de site; Oldfart!

Door al die nutteloze releases heb ik deze compleet over het hoofd gezien. First Rays of the New Rising Sun is wel een tikkeltje minder dan Are You Experienced, Axis en Electric Ladyland, maar mag er ook meer dan zijn.

Stuk voor stuk sterke nummers, en zelfs een aantal van Jimi's sterkste.

Mag deze echter niet gewoon bij de studio albums staan? Ik vind dit niet echt een verzamelaar. Daarnaast staat Cry of Love ook bij de studio albums.

Hey Baby is echt één van de beste Hendrix songs ooit gemaakt. Prachtig, dreigend, sterk en fenomenaal. De solo erin is ook heel goed.

Het komt misschien het dichtst in de buurt van wat Jimi voor ogen had, maar gezien Jimi's wispelturigheid en gemoedstoestand toendertijd mogen we wel stellen dat het een verzameld werk is.

De nummers zijn van Jimi's vertrouwde klasse, maar ik vind het allemaal erg op zichzelf staand klinken. Ik hoor er geen proper album in terug. Het moest dan ook zo zijn dat dat album nooit origineel verscheen.

Absoluut verplichte kost voor al wie ook maar een béétje van Hendrix houdt.
En ik hou er enorm van!
Laat die kuttrienen van omhooggevallen nèpartiesten van tegenwoordig eens luisteren naar dit hier, ze kruipen van pure schaamte in de grond...

Je bedoelt waarschijnlijk "katrienen" ?

Voor de rest vind ik dat je dit kommentaar makkelijk bij een van Jimi's reguliere albums had kunnen plaatsen, maar bij dit bijelkaar geraapte rest-materiaal ( hoe goed het ook is ) komt het toch iets te straf over. Maar da's mijn mening natuurlijk ......

Ik vind dit anders wel een ontzettend leuk bij elkaar geharkt allegaartje, en Hendrix klinkt funkier dan ever!

Als ik luister naar deze plaat krijg ik de indruk dat Jimi zijn beste muziek nog moest komen.

Gewoon even sterk als zijn drie bij leven uitgebrachte platen. Jimi's vroege dood.... what a waste, what a waste.... doodzonde dat zo'n talent, zo'n muzikant zo vroeg heen moest gaan.
First Rays is bijzonder lekker, de funk overheest soms op de rock, en de vibes zijn great as never before.
De cd is ook schitterend vormgegeven, ik ben een HELE grote fan, van Jimi en ook van dit formidabel plaatje. Hallelujah!

Potjandorie wat een album! Allegaartjes? Eerder uitgebracht? Uitmelkerij? Het zal allemaal wel!

Ik hoor stuk voor stuk fantastische songs die niet onder doen voor zijn andere studioalbums. Favorieten aanwijzen is een ondoenlijke taak en dus een goed teken. Ongelooflijk dat ik deze niet eerder heb aangeschaft . Deze gaat mijn CD speler nog vaak vinden.... 4,5*

Heerlijk album met erg goede tracks zoals Angel, Hey Baby en My friend.

Hey Baby wordt vooral vanaf 2:08 erg goed!

Deze destijds aangeschaft voor de nummers van Rainbow Bridge en War Heroes.
Over het algemeen vind ik Hendrix zijn materiaal hier vrij sterk.
Verder heb ik de CD's Blues en South Saturn Delta nog als postume uitgaven.

stel je voor als funkadelic en jimi samen hadden opgenomen

Voor mij is dit het laatst reguliere studio album (en nieyt Cry Of Love). Kwalitatief een zeer mooi album, alhoewel het wat "commercieler" of liever "toegankelijker' klinkt als de voorgangers AYE, Axis en ELL.

Ik vind heel erg gek dat deze niet bij reguliere albums staat terwijl dat wel zo is bij "Crash Landing" en al die andere troep. Dit is waar Hendrix mee bezig was voor zijn dood en is naar mijn mening het enige postume album van Jimi wat bij de reguliere platen mag.

Zelf vind ik deze beter dan "Are You Experienced" en staat hij BIJNA op gelijke hoogte met "Axis: Bold As Love". Het klinkt allemaal wat frisser, gedetailleerder en volgroeider dan AYE. Als ik kneiterhits als "Foxy Lady" en "Purple Haze" vergelijk met "Freedom" en Dolly Dagger" heb ik toch een enorme voorkeur voor die laatste 2. Betere gitaarsounds, mooie verschillende gitaarpartijtjes/laagjes maar vooral ook te gekke percussie die de hele sound "af maakt" en heel veel aan de sfeer toevoegt. Het was denk ik een meesterwerk geweest als Jimi hem af had kunnen maken.