Raven - Stay Hard (1985)

Raven kreeg een contract bij een major (Atlantic) en wilde ook graag de oversteek maken naar de USA. Dat levert een veel meer gepolijst album op, meer toegesneden op de amerikaanse markt. Nog steeds degelijke nummers, maar niet meer dat wilde en enigszins ongeregelde dat de vorige drie albums hun karakter gaven. Op vinyl.

Na drie chaotische maar toffe albums die bij mij bijzonder in de smaak vallen, lieten onze drie Engelse rockers dit vierde album op de mensheid los: nieuwe platenmaatschappij met veel centjes, nieuwe richting met een knipoog naar de Amerikaanse markt wat toen als het walhalla werd voorgesteld maar velen zijn van een kale reis teruggekomen.
Je kunt een oude hond geen nieuwe kunstjes leren, hoeveel keren moet dat potverdomme nog gezegd worden? Ze mogen een nieuwe richting inslaan, daar niet van, maar dit potverdomme? Amerikaanse klinkende hardrock à la Quiet Riot, dat hoor ik hierop maar als je al Quiet Riot hebt, waarom dan nog één kweken? Het zijn bijzonder zoutloze songs, even smaakvol als een glas azijn. Waar is dat gejaagde, waar zijn die vette riffs van een op hol geslagen gitarist? Ze hebben gitarist Mark Gallagher gekortwiekt, ze hebben zanger-bassist John Gallagher een muilband aangedaan, ze hebben drummer Rob Hunter aan een ketting gelegd. John heeft zijn beperkingen als zanger en op dit onding hoor je dat duidelijk: luister en huiver bij Pray for the Sun. Bah!
Enig lichtpunt vind ik nog de smakelijk uitgewerkte gitaarsolo's maar de songs met zijn vele koortjes en oersaai drumwerk (voorbeeld: On and On, Power and the Glory) bevallen mij niet, punt. Geen fish and chips meer maar potverdomse Amerikaanse doughnuts. Positief is ook de korte speelduur van dit misbaksel en nochtans, dit zijn goede doorwinterde muzikanten. Toppunt van al: een remake van Hard Ride afkomstig van het debuutalbum redt één meubel voor mij, de rest mag verder versplinteren. Blaasinstrumenten op het laatste instrumentale (tamelijk lekkere) nummer The Bottom Line? Bah!
Je kunt een oude hond geen nieuwe kunstjes leren, je kunt van water geen wijn maken, over het water lopen lukt ook al niet. Waarom moet je dan van een typisch Engelse sympathieke hardrock / metal groep een bloody AOR groep maken? Bah!
Conclusie: een wegwerpalbum met een stomme hoes in stupiditeit enkel overtroffen door opvolger The Pack Is Back en stomme titel (Stay Hard? Het zal wel), een smet op hun carrière en een migraineaanval voor mezelf. Niet alles in de jaren tachtig was prachtig. Ik ging hier aanvankelijk weinig woorden aan vuil maken maar het schuim staat nu op mijn lippen. Snel voorganger All For One op de draaitafel mikken en volume naar rechts!

Het titelnummer opent al vrij matig met futloze zang en koortjes, en als besluit een fade-out. When the Going Gets Tough is uptempo en al iets beter te verteren. Pas echt goed fout wordt het met het op Amerikaanse AOR geschoeide On and On, echt het minste wat ik tot dan toe van Raven gehoord heb.Get It Right kent nog wat hoopvol riffwerk maar wederom stelt het verder weinig voor. Het beest is niet echt los in Raven. Die eerste drie albums zijn één brok energie, het is op Stay Hard allemaal wat aan banden gelegd. Restless Child heeft een traditionele heavy metal riff maar laat toch een wat zoutloze indruk achter. Power & the Glory heeft ook weinig om handen, af en toe een hoge uithaal van John Gallagher maar wat levert Rob Hunter toch saai drumwerk.Vervolgens is Pray for the Sun een saaie semi-ballade, duurt voor het gevoel nog lang ook. Hard Ride is een heropname van het debuut, nu in een Amerikaans jasje gestoken. Het uptempo Extract the Action behoort tot het beste van Stay Hard, dit nummer vind ik wel aardig. Het instrumentale The Bottom Line besluit het tot dan toe minste Raven album. Het instrumentaaltje bevat lekker gitaarwerk, maar om het plaatje compleet te maken werden er blazers toegevoegd. Tevens het korste album van Raven. Op cd heb je als bonustracks Gimme Just a Little en Do or Die van het verder niet op cd uitgebrachte mini-album Mad.

Het is allemaal de schuld van het succes van Quiet Riot's Metal Health dat gerenomeerde (nou ja, door ons erg gewaardeerde) metal acts door grote labels gecontracteerd werden en van de 4 akkoorden die ze geleerd hadden terug gingen naar 3 akkoorden (liefst zover als mogelijk achter in de mix) en zinnen van maximaal 5 woorden (met hooguit 2 lettergrepen) gingen maken die zo veel als mogelijk herhaald moesten worden. Ook Raven viel voor de dollars en scoorde dit billboard hitje. Zo slecht als de albumhoes zou het toch niet zijn, dus toch geprobeerd, en nog es en nog es, toen tranen, snotterende pubers, pijn in het hart. Deze kon op de inferno.

Raven kan voor mij weinig verkeerd doen.
Omdat ik ze namelijk meerdere malen live on stage heb gezien. Toen, in de jaren '80, en recent in 2015 nog. Dan weet je genoeg.

Dit album wordt wel erg slecht beschreven.

Twisted Sister is leuker, ja.
Ik heb de band ook live gezien (begin 90's), waanzinnig goed, zolang ze die ouwe meuk maar blijven spelen.

Een heruitgave van Music On CD aangeschaft. Zal John Gallagher een plezier doen al had hij waarschijnlijk liever dat ik nieuw werk kocht. Heb eens een onderhoud met hem gehad in de garderobe van Hedon en daar kwam 'Stay Hard' ook ter sprake, die hijzelf op LP verkocht. Komt aanvankelijk wat stijfjes over maar hier en daar komt er na meerdere draaibeurten wat los. Een paar aardige uptempo nummers en wat missers wisselen mekaar af. Eigenlijk vooral dat technisch-aandoende instrumentaaltje met blazers dat erg uit de toon valt en zo'n remake van 'Hard Ride' kleurt keurig binnen de lijntjes. Wat dat aangaat vind ik 'The Pack Is Back' leuker waar meer tomeloze energie aanwezig is en men niet zo serieus probeert over te komen, zoals hier op 'Pray for the Sun'. Een tijdje terug is er overigens een CD-box verschenen van 'The Atlantic Years' van Raven.