Raven - Stay Hard (1985)

Na drie chaotische maar toffe albums die bij mij bijzonder in de smaak vallen, lieten onze drie Engelse rockers dit vierde album op de mensheid los: nieuwe platenmaatschappij met veel centjes, nieuwe richting met een knipoog naar de Amerikaanse markt wat toen als het walhalla werd voorgesteld maar velen zijn van een kale reis teruggekomen.
Je kunt een oude hond geen nieuwe kunstjes leren, hoeveel keren moet dat potverdomme nog gezegd worden? Ze mogen een nieuwe richting inslaan, daar niet van, maar dit potverdomme? Amerikaanse klinkende hardrock à la Quiet Riot, dat hoor ik hierop maar als je al Quiet Riot hebt, waarom dan nog één kweken? Het zijn bijzonder zoutloze songs, even smaakvol als een glas azijn. Waar is dat gejaagde, waar zijn die vette riffs van een op hol geslagen gitarist? Ze hebben gitarist Mark Gallagher gekortwiekt, ze hebben zanger-bassist John Gallagher een muilband aangedaan, ze hebben drummer Rob Hunter aan een ketting gelegd. John heeft zijn beperkingen als zanger en op dit onding hoor je dat duidelijk: luister en huiver bij Pray for the Sun. Bah!
Enig lichtpunt vind ik nog de smakelijk uitgewerkte gitaarsolo's maar de songs met zijn vele koortjes en oersaai drumwerk (voorbeeld: On and On, Power and the Glory) bevallen mij niet, punt. Geen fish and chips meer maar potverdomse Amerikaanse doughnuts. Positief is ook de korte speelduur van dit misbaksel en nochtans, dit zijn goede doorwinterde muzikanten. Toppunt van al: een remake van Hard Ride afkomstig van het debuutalbum redt één meubel voor mij, de rest mag verder versplinteren. Blaasinstrumenten op het laatste instrumentale (tamelijk lekkere) nummer The Bottom Line? Bah!
Je kunt een oude hond geen nieuwe kunstjes leren, je kunt van water geen wijn maken, over het water lopen lukt ook al niet. Waarom moet je dan van een typisch Engelse sympathieke hardrock / metal groep een bloody AOR groep maken? Bah!
Conclusie: een wegwerpalbum met een stomme hoes in stupiditeit enkel overtroffen door opvolger The Pack Is Back en stomme titel (Stay Hard? Het zal wel), een smet op hun carrière en een migraineaanval voor mezelf. Niet alles in de jaren tachtig was prachtig. Ik ging hier aanvankelijk weinig woorden aan vuil maken maar het schuim staat nu op mijn lippen. Snel voorganger All For One op de draaitafel mikken en volume naar rechts!