The Byrds - Farther Along (1971)

Ondergewaardeerde plaat. Album maakt op mij een uitgebalanceerde indruk van een gelouterd stel muzikanten. De drie bonustracks (nrs 12, 13 en 14) zijn een mooie aanvulling. De versie van Born to Roll and Roll hier is de beste die ik ken. (Andere, mindere, versies zijn te vinden op Byrds (1973) en een van de soloalbums van McGuinn.)

Inderdaad, deze plaat verdiend veel meer aandacht.
Net als Poco is deze muziek vergelijkbaar met de overgewaardeerde Eagles, maar dan een stuk interessanter ( lees: mooier)
De Byrds zijn hier wat mij betreft op hun best, soms up-tempo, maar meestal heerlijk rustige country-rock. Mooiste nummers: Farther Along, Antique Sandy, Precious Kate en Lazy Waters.
Liefhebbers van de "rustige" Neil Young moeten dit ook horen.

Inderdaad een heerlijk rustig country-rock album. Een beetje vergelijkbaar met Ballad of Easy Rider van een paar jaar eerder. Hoogtepunten genoeg, maar wat het door een roadie gezongen B.B. class road op het album doet is een raadsel.

Ik vind dit in ieder geval vele malen beter dan 'Byrdmaniax'.
De openingstrack doet mij een beetje aan 'Jumpin' Jack Flash' van The Rolling Stones denken. 'Bugler' en 'Lazy waters' zijn voor mij de prijsstukken. Aardig album, maar niet hun allerbeste.

Nu ik deze sympathieke plaat na een jaar weer eens beluister, waardeer ik hem toch een puntje op. Zelfs de nummers van Skip Battin lijken op deze plaat eindelijk op hun plaats te vallen. Lazy Waters is van een buitengewone schoonheid. Helaas vallen BB Class Road en So Fine buiten de boot, maar er valt met de bonustracks erbij nog genoeg te genieten.

Ik ga helemaal mee met wat men hierboven schrijft. De echte hoogtijperiode van The Byrds is hier al lang verleden tijd, en de enige link daarmee (1965-68) is hier nog Roger McGuinn - neemt niet weg dat deze line up een prima band was en zeker live een hechtere eenheid dan de groep met o.a. David Crosby, die verantwoordelijk was voor de klassieke platen t/m Notorious Byrds Brothers.
Plus, een flinke verbetering ten opzichte van voorganger Byrdmaniax, dat gekunsteld overkwam. Hier geen strijkjes en andere laagjes vernis, maar eerlijke muziek van vier gelouterde muzikanten van wie er twee uit de country/bluegrasshoek kwamen, en da's te horen.
Beste bijdragen komen m.i. niet van de lichtelijk uitgebluste McGuinn, maar vooral van Clarence White en Skip Battin. En Gene Parsons' instrumentale hoogstandje Bristol Steam Convention Blues blijft leuk ook al staat dit wel heel ver af van, laten we zeggen, Eight Miles High.
Dit was het laatste album van deze line up, die van alle Byrds-versies het langst bestaan heeft. Hierna volgde een rommelige periode waarbij eerst Gene Parsons vervangen werd door John Guerin, waarna ook Skip Battin het veld ruimde die zowaar voor enige contractuele live-verplichtingen even vervangen werd door oud-lid Chris Hillman. Daarna volgde nog de kil ontvangen reunieplaat van de 1965/66 line up waarna het echt over was met The Byrds.
Farther Along geef ik 3.5***

Kijk, dat vind ik er ook van. Beslist een album dat erg de moeite is; Ook de bonustracks zijn erg sterk.
Lazy Waters, Farther Along en Antique Sandy vind ik de beklijvendste songs.

Bij nader inzien gaat er 0.5 strafpunt af voor het abominabele, tenenkrullende BB Class Road, "for all you roadies out there" ... "this is what we think of you". Gene Parsons heeft een paar pareltjes op zijn naam staan in The Byrds - Gunga Din, Yesterday's Train. Maar dit is misplaatste, gekunstelde nep-rock 'n roll die het album naar beneden haalt.

Toch nog iets van een artistieke revanche! Weg met de pretentieuze poespas van Byrdmaniax, gewoon eerlijke country-rock.

Gene Parsons en Clarence White lijken hun draai eindelijk echt gevonden te hebben, twee artiesten die ik ontzettend hoog heb zitten. De altijd vrij dominante Roger McGuinn houdt zich hier behoorlijk op de achtergrond, al ben ik sowieso niet zo'n hele grote liefhebber van hem.

'Farther Along', 'Bugler' en 'Lazy Waters' zijn schitterend, en kunnen zich eigenlijk zo meten met de betere countryrock nummers. 'Bristol Steam Convention Blues' vind ik ook erg leuk.

Toch zit er af en toe ook een nummer tussen dat wat middelmatig is, daarom 3,5*, maar bij vlagen is dit album van een zeer hoog niveau.

Ten opzichte van het over the top kapotgeproduceerde Byrdmaniax is dit een hele verbetering. LIedjes als Farther Along, Bugler, Lazy Waters zijn voor mij absolute Byrds favorieten. Ook heb ik een zwak voor het rockende Tiffany Queen. Ik vind het opvolgende reunie album met de originele line up niet zo goed als deze.

Het begint nog redelijk ok met Tiffany Queen, maar vervolgens is het behoorlijk afzien. Gene Parsons laat merken dat hij geen songs kan schrijven. Farther Along is een afschuwelijke traditional. Dat EO-gekwijl vind ik afschuwelijk (hoor je ook op Bugler). B.B. Class Road is verschrikkelijk. Op de B-kant volgen wat country niemandalletjes en bij Lazy Waters kan ik begrijpen waarom mensen het mooi vinden. Ik ben vooral blij dat het wat The Byrds in deze line up hierbij gebleven is.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Byrdmaniax
7. Dr. Byrds & Mr. Hyde
8. Ballad Of Easy Rider
9. Farther Along
10. Sweetheart of the Rodeo
11. (Untitled)

Het zal jou, als niet-bepaald-country-liefhebber-zijnde, vast niets doen, maar het moet gezegd dat Parsons in 1973 een zeer verdienstelijk solo album uitbracht ("Kindling"), dat met bijdrages van o.a. de geweldige Clarence White, stukken beter is dan wat the Byrds in deze periode in elkaar knutselden.

Niet verschrikkelijk, niet goed. Buiten Farther Along (om al eerder genoemde religieuze redenen) vind ik het album in ieder geval vrij consistent qua sound. Jengelende Dylan-esque zang, maar een fijne productie qua gitaarwerk. Met Tiffany Queen ook een ijzersterke opener. Het middenmateriaal is gewoon typisch wat ik in de tussentijd gewoon ben geworden, al is zo'n met met leidende mandoline ondersteunde instrumental als Bristol Steam Convention Blues oprecht best leuk. Het einde begint nu wel in zicht te komen, maar zo'n album als dit is nog best uit te zitten.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. (Untitled)
7. Ballad Of Easy Rider
8. Farther Along
9. Byrdmaniax
10. Dr. Byrds & Mr. Hyde
11. Sweetheart Of The Rodeo

Een gemiddelde byrds plaat, nog net de moeite waard. 3 sterren