John Hiatt - Little Head (1997)

Een van de beste uit het prachtige oevre van John Hiatt. Gek gebnoeg heeft hier er nog niemand naar geluisterd blijkbaar

Eigenlijk sloeg bij Hiatt de vervlakking toe op het moment dat hij braaf ging leven. Bring The Family is een nog alleszins acceptabele roots plaat, maar daarna ging het toch echt fout. Hij werd een ( onzettend getalenteerd, maar toch ) bugerlulletje die opeens problemen had met mensen die op het podium hun gitaar kapot stonden te rammen ........ Laat die pubers toch zou ik zeggen, het zijn hun centen ........

Dit is ook weer een leuke plaat maar toch weer wat gezapig. Omdat hij met Little Head en vooral ook Sure Pinocchio opeens weer olderwets grappig uit de hoek komt een extra ½e * .........

Nou, dan ging het wel al ERG VROEG mis volgens jou Droombolus. De beste platen van Hiatt kwamen juist na bring the family al hoort die er zeker ook bij. Wat is er trouwens erg aan iemand die rustig is gaan leven? Volgens mij valt dat in het geval Hiatt ook nogal mee, maar ook een rustig leven kan heel mooie muziek opleveren

Zelf vind ik dat toch een minder goed album van John Hiatt. Het is in het geheel wat minder geïnspireerd (hoewel zeker niet slecht), soms krijg ik de indruk dit al een keer gehoord te hebben en het songmateriaal is wat vlakker en clichématiger.
Uiteindelijk vind ik de ballades nog de beste nummers zoals "Runaway" en "After All This Time".

Ik heb John Hiatt vele malen gezien, zelfs nog naast hem gezeten in een cafe voor een optreden. Volg hem vanaf eind jaren 70. Heb al zijn werk en vindt het een begenadigd singer-songwriter met een geweldig oeuvre. Maar dit album is gewoon te gewoon, niet goed genoeg.

Het probleem van dit album is voor mij dat de songs geen hooks hebben die zich in mijn muzikaal geheugen vasthaken. Ik vind ze eigenlijk alle even kleurloos. Voor mij zijn minst interessante album.

Kom op heren ! We voelen ons zeker aangesproken door de tekst van het titelnummer ?

Is dit een Slug Line of Two Bit Monsters ? Neuh, die tijd heeft hij met de coke en de speed achter zich gelaten maar ( en ik citeer mijzelf maar even: ) Dit is een leuke plaat maar toch weer wat gezapig. Omdat hij met Little Head en vooral ook Sure Pinocchio opeens weer olderwets grappig uit de hoek komt een extra ½e * .........

Ik heb deze bij de plaatselijke kringwinkel gekocht samen met The Tiki bar is open voor elk €1,00. Ook al wist ik dat dit een wat mindere Hiatt plaat was. De CD luistert toch opmerkelijk lekker in de auto op weg naar en van werk. De rustige nummers halen het niveau naar beneden; de uptempo nummers klinken goed.

Heerlijk album van Hiatt om het weekend mee af te sluiten.
Niks mis met deze plaat, wellicht wat minder memorabel dan zijn voorganger maar er zit voor mij geen zwakke broeder tussen.
Woman Sawed in Half & Runaway zijn voor mij de hoogtepunten.

Lekker album van Hiatt. Fijn uptempo en grappige teksten. Hiatt is een ietwat onderschat songwriter die de humor niet schuwt maar net zo vaak de vinger op de zere plek weet te leggen. Zijn ietwat knauwerige stem is voor mij net te behappen op een album van pakweg 3 kwartier. Veel langer moet het ook niet worden voor mij. Aan deze kan ik wel 3 en halve ster kwijt.

de opvolger van het sterke "Walk On". een lichte tegenvaller, hoewel het moeilijk is de vinger op de zere plek te leggen. het ligt niet aan de productie, het geweldige gitaarwerk van hem en multi-instrumentalist David Immergluck of de zang van John Hiatt, maar vermoedelijk aan de kwaliteit van zijn composities.

een aantal daarvan op "Little Head" wil maar niet beklijven. teveel middelmaat met het titelnummer, "My Sweet Girl", "Graduated" etc.

de melodieën van up-beat blues/pop rock nummers zoals "Pirate Radio", "Feelin' Again" en "Sure Pinocchio" blijven niet hangen, net zomin als de afsluitende ballad "After All This Time".

de ballads "Runaway" en "Far As We Go" en het bluesy "Woman Sawed in Half" reken ik tot de sterkhouders op dit middelmatige album, dat ik als Hiatt's minste ervaar. schrale troost is dat het hierna nooit slechter zou worden.

Album werd geproduceerd door Davey Faragher & John Hiatt
All songs written by John Hiatt (except 6) co-written Davey Faragher