Tom Petty and The Heartbreakers - Hard Promises (1981)

'Insider' is een mooi duet met Stevie Nicks, hoewel 'Stop dragging my heart around' bekender is. 'A woman in love' vind ik één van Petty's 10 beste nummers.

Zijn grote doorbraak album in de US kan bij mij geen potten breken vrees ik. Gelukkig heb ik het singletje van The Waiting nog want dat is dan wel weer een power-pop nummer van uitzonderlijke klasse............

Ik kan mij prima vinden in deze cd van Petty. Ja, het is zijn grote doorbraak. Ja, het is bepaald ook gevuld met een aantal softere nummers. Ja, hij heeft Stevie Nicks gevraagd voor een wederdienst: hij bij haar op Stop draggin'my heart around en zij bij hem op Insider.

Toch zijn nummers als Nighwatchman, the Waiting en The criminal kind prima Petty rockers. Zijn verkopen in Nederland stonden inderdaad in schril contrast met die in Amerika. Jammer. Daar maakt rockmuziek, van mensen als Petty, een belangrijk deel uit van de cultuur. Als je ziet waar veel Nederlanders op terugvallen in 1981, is mijn keuze niet zo moeilijk.

De vroege albums van Tom Petty kunnen mij nooit echt bekoren, buiten de singles zijn het vaak nogal tamme, middle-of-the-road popsongs die w.m.b. volkomen inwisselbaar zijn. Nightwatchman durf ik zelfs irritant te noemen.

Pettys laatste albums (en z'n soloalbums) blijven voor mij echt z'n beste werk.

Prijsnummers: The Waiting, Something Big en Insider.

Dat de muziek minder was, zou kunnen; ik ken deze plaat niet. Maar als ik dit zo bekijk is Petty er ook qua albumhoezen ver op vooruit gegaan

Heren, jullie gaan hier over het debuut (1977) heen en ook Damn the torpedo's (1980) alsof deze albums niet bestaan.

Daar wordt echt de allerbeste Tom Petty muziek ooit op gespeeld. Hij is overigens nooit slecht geweest, Hard promises is alleen wat commerciëler en daarom ook wat gladder. Het heeft Petty inderdaad geen windeieren gelegd, volgens mij is het nog steeds één van de best verkochte cd's van Tom Petty (in de VS).

Ik vind die hoes eigenlijk wel wat hebben Maarten. Heb em zelfs lekker groot op vinyl

Ik zou zeggen: inlijsten

Prachtig album. Ik heb niks met de Tom Petty van Full Moon Fever of Into the great wide open. Met de Tom Petty van Damn The Torpedoes en deze is min of meer mijn liefde voor dit genre begonnen. Echte rock en roll, prima melodieen, goede rock 'n roll stem. Lekkere muzikale begeleiding. Heerlijk ontspannen allemaal. A thing about you vind ik zo heerlijk om naar te luisteren. De gezapige Petty van Full Moon Fever is dan nog ver weg. Rustiger nummers als Insider en Letting you go, zet die eens af tegen een nummer als Into the great wide open. Dan is dit toch veel gepassioneerder allemaal? Eigenlijk jammer dat het hier een beetje bij gebleven is, voor mij tenminste, voor anderen en het grote publiek zeker niet. Maar goed het gaat om dit album en dat is voor mij eigenlijk nagenoeg perfect.

Helemaal gelijk, maar je doet het latere werk van Petty wel enig onrecht aan.

Een discussie met voorkeuren voor de oude muziek of juist de nieuwe wordt zo'n beetje bij elke band gevoerd.

Maar Tom Petty is iemand die de afgelopen 35 jaar eigenlijk geen wanprodukten heeft geleverd en ook zo'n beetje al die tijd zichzelf is gebleven. Met uitstapjes zoals hier een paar nummers samenzang met Stevie Nicks of het inschakelen van producer Jeff Lynne.

Maar slechte albums heeft hij nooit geleverd.

Verschil tussen het latere werk en deze is voor mij dat ik deze gewoon kan blijven draaien. Het latere werk is me te braaf. Zeker niet slecht, maar als ik eens per week een track als Learning to fly langs hoor komen heb ik van beide CD's Full Moon Fever en Into the Great Wide Open alweer meer dan genoeg gehoord. Hard Promises komt op mij zo veel spontaner over en verveelt nooit.

Het vierde Tom Petty & The Heartbreakes album is één van mijn favorieten. Hun eerste twee durf ik nog een beetje "knullig" te noemen, Hard Promises is net als zijn voorganger echt een volwassen album. Op Damn The Torpedos stonden twee songs die niet helemaal mijn ding waren, maar dit album kent absoluut geen missers. Tekstueel van het hoogste nivo tot dan toe.

Mijn favoriete nummers Something Big (tevens ook Dylan's favoriete Petty nummer) en Criminal Kind hebben ook iets mysterieus over zich. Zag ergens dat iemand Nightwatchman niet kon waarderen, daar had ik in het begin ook wat moeite mee, maar staat voor mijn gevoel nu toch op zijn goede plaats op het album.

Voor de goede orde; Damn The Torpedos was hun defenitieve doorbraak in Amerika, hun eerste platina album, in een lange rij die zou volgen. (Bij de soundtrack van She's The One na Wildflowers kwam daar pas een eind aan, deze was goed voor "slechts" goud. Helaas hebben ze in Nederland (of eigenlijk in europa op Engeland na) nooit dat sucses gehaald. Geheel onterecht.
Maar er is toch ook heel veel Amerikaanse (nep)rock ons bespaard gebleven in de 80's gelukkig.

Ik ben hierboven wel erg streng geweest, halfje erbij!

Nou vooruit ........ ik gooi 'm in de herwaardering. Als ik het nog steeds niet echt wat vind kan ik in ieder geval de The Waiting op repeat zetten .........

Prima plaat van Petty, weer zo'n plaat die ik de kast stond zonder ooit op de draaitafel te zijn beland bij mij.
Maar blij dat ik hem eruit gevist heb, prima !

Prima opvolger van Damn The Torpedoes, al is die net iets beter dan deze.
The Waiting is een geweldig nummer, maar haalde slechts de tipparade in Nederland.
Ook Nightwatchman, King's Road, Insider en Criminal Kind horen wel bij zijn beste liedjes vind ik.
Over het geheel weer zo'n lekkere zomerse sfeer door de hele plaat heen (weidse Amerikaanse landschappen in auto met raampjes open).
Tand des tijds is goed doorstaan door deze plaat.

Op CD zelfs en 4 sterren.

Ondertussen heb ik alle platen van Tom Petty (met en zonder de Heartbreakers) allemal al een paar keer gehoord. En behalve twee platen (ik zal hopelijk bij elke plaat wat schrijven dus die komen wel boven water) is er een grote constante aan de platen van Tom Petty: er zijn telkens een nummer of twee die me volledig van m'n sokken blazen waardoor ik de plaat op repeat heb.

Als ik die nummers dan goed genoeg ken om ze mee te brullen en het kippenvel wat gaat liggen beginnen de andere nummers te landen en blijken die dan óók nog eens goede nummers te zijn.

Zo ook hier. Met The Waiting ben ik weken zoet geweest. Het woonde gratis in m'n hoofd, het deuntje liet me niet los. De andere nummers zijn ook weer van constante kwaliteit en dan kreeg ik er Stevie Nicks ook nog eens onverwacht bij (heb pas laat TP leren kennen, dus van achtergrondinfo weet ik weinig tot niets).

Het album blijft nog groeien in mijn achting, en nog veel belangrijker: Tom Petty (opnieuw met en zonder z'n Heartbreakers) doet dat ook.

Dat is dit ook nieuws voor je ? Dan heb je meteen de volgende Petty oorwurm te pakken

Ik wist nu toevallig wel dat hij (of was dat ook met de groep?) een liedje had gemaakt met Stevie dat op een van haar albums staat. Maar was er nog niet aan toe geraakt om te luisteren. Moet het nu niet meer zoeken, waarvoor dank!

Zit zodanig diep in m'n TP tunnelvisie de laatste maanden dat ik (behalve Jackson Browne, die ik ook volop aan het ontdekken ben) weinig tijd heb voor ander nieuws!

De vierde van Tom Petty bevat voor mij 5 sterke nummers (1-2-5-6-8) en 5 mindere (maar wel degelijke) songs (3-4-7-9-10). 'A Woman In Love' reken ik nog steeds tot één van zijn allerbeste nummers ooit. Het 'but it's not me' vind ik nog steeds pijnlijk mooi.
Sterren geven is moeilijk: voor mij staan er een aantal van zijn tot nu toe beste nummers op, maar tegelijk ook het grootste aantal mindere nummers.