Tom Petty and The Heartbreakers - Long After Dark (1982)

Ik bewaar buitengewoon goede herinneringen aan Long after dark, helaas wijd ik er niet over uit, het heeft niets met de muziek te maken.

Toch maak ik er melding van, omdat door die herinnering ik nog weet, dat ik het in die tijd al een heerlijke cd vond. Petty stampt met zijn Heartbreakers lekker door, zodat er dus sprake is van een prima rock-cd; helemaal in Amerikaanse stijl, dat wel.

Alleen bij de enigszins treurige ballad A wasted life neemt Petty cs gas terug.

Geen duetten met Stevie Nicks dit keer, hoewel ze elkaar regelmatig tegenkwamen in die tijd.

Deliver me, Finding out, het is allemaal prima muziek voor de opgroeiende jeugd; in die tijd wilde ik zeggen, maar waarom zou het nu ook niet meer kunnen? Petty's muziek is vrij tijdloos, je kunt er nu ook nog moeiteloos mee aankomen.

Weinig animo voor een album zoals deze, dit geheel onterecht. Echt een album dat het beluisteren waar is, en rockt zoals de band bedoeld was, recht toe en recht aan.

The Same Old You en Between Two World vind ik de zwakkere broeders, maar de rest is goed in balans, met een prachtige ballad als afsluiter.

Met dit album stond de band al in stadions te spelen in Amerika (twee albums ervoor eigenlijk al wel) en hier stonden ze in Vredenburg, Utrecht of all places. En dan nog vragen mensen zich af waarom Petty met zijn concerten Nederland links laat liggen....

All American Boy Tom Petty met zijn zonnige muziek.
Bij Tom Petty op zijn best gaat de zon vanzelf schijnen en krijg je goeie zin.
Probleem is alleen dat hij nooit een heel album vol krijgt met memorabele melodieen.
Deze komt weer een heel eind in de goede richting, maar toch staan er ook weer een paar mindere broeders op zoals You Got Lucky, The Same Old You en Between Two Worlds.
De rest rockt weer heerlijk weg en doet visioenen van lange hete autoritten door oneindige landschappen met het gas flink er op opdoemen.
Geweldige meezingbare rockers zijn One Story Town, Deliver Me. Change of Heart en We Stand A Chance.
De afsluitende ballad heeft wat Bruce Springsteen-achtigs.
Deze man kan bij mij weinig verkeerd doen.
Op vinyl.

Dit was het allereerste Tom Petty album dat ik kocht en beluisterde (er zouden er nog vele volgen), en ik was er meteen weg van. Tom Petty maakte deel uit van een nieuwe generatie groepen, en werd voor het gemak door somigen bestempeld als (new) wave. Hongerig en nieuwsgierig als ik was naar nieuwe muziek, kocht ik dit album dat me gelijk aansprak door de lekker energieke en puntige songs, en de frisse muzikale benadering, bijvoorbeeld het mooie gitaarspel van Mike Campbell. Later leerde ik natuurlijk dat Petty schatplichtig was aan bijvoorbeeld Dylan en The Byrds.

Laat hij het maar niet horen , het sloeg ook nergens op. Hij maakte vooruitstrevende Amerikaanse rock, maar haalde zijn inspiratie uit het verleden. De combinatie was wel een verademing.

Dus je hebt de LP gekocht in 1982? Prachtig opgenomen, veel beter dan voorganger Hard Promises.

Prettig uitgevoerd, toegankelijk rockalbum waarin Tom Petty de oude aanpak enigszins aanpast aan een nieuw tijdsbeeld (de jaren '80) maar dan zeker niet op een hinderlijke wijze.
De nummers zijn zonder uitzondering sterk en de productie is geweldig.

Zeer goede tip voor mensen die wat dieper willen gaan dan een Full Moon Fever!

The Same old you en Between two worlds worden hierboven aangebracht als de mindere nummers,ik vind ze tot de beste behoren.Ook de vooruitstrevende,met wat wave invloeden gekruide single You got lucky is erg goed.Wat overigens ook geldt voor voor het grootste gedeelte van de rest van Long after dark al heeft Tom Petty zeker nog betere albums gemaakt.

Long after D(amn the Torpedoes)......ach , 3 jaar en Hard Promises daartussen nog.

Een lekkere wegluister album a la Tom Petty. Enkele nummers zitten in mijn Top 10 Songs van Tom Petty ; dit is Tom Petty hoe ik hem het liefst hoor.

Het is naar mijn mening niet de kwaliteit van een DTT , maar toch goed genoeg om het een ruime voldoende te geven. You Got Lucky vind ik overigens 1 van de beste nummers hier.

Waarom het bij mij bij een ruime voldoende blijft is dat ik het verder niet ern opzienbarend album vindt en zeker naar het einde toe (stuk of 3 nummers ) minder vindt worden. Bij 3,5 ster koop ik een album wel als ik het ergens tegen kom voor een leuk prijsje , er toch nummers op staan die ik graag mag horen en/of bepaalde herinneringen aan heb : dit album is dus zeker nog niet van tafel.

De vijfde van Tom Petty vind ik beter dan beide voorgangers omdat er maar 2 mindere nummers te vinden zijn (8-9). De overige 8 songs klinken gewoon heel goed. In 1983 volgde een derde samenwerking met Stevie Nicks voor haar album 'Wild At Heart'. De song 'I Will Run To You' is net iets minder dan beide vorige duetten.

Op www.tompetty.com is er sinds kort een aftelklok aan de gang. Bij die aftelklok staat er een soort neon-afbeelding, die elke dag (of per uur, ik ben er niet aan uit) een beetje vollediger wordt. In het begin kon ik er weinig van maken, maar nu ben ik vrij zeker dat het over Long After Dark gaat.

De kleuren van de neon en de driehoeken op de achtergrond laten wat mij betreft weinig aan de verbeelding over. Op dit moment staat de teller op 01 Days, 21 Hours, 42 Mins en 57 Secs. Zeer benieuwd wat het uiteindelijke resultaat zal zijn! Maar ik denk toch écht dat het iets met dit album gaat te maken hebben.

En je had gelijk, Wyverex. Er komt een Deluxe Edition uit op zowel vinyl als CD. Alles geremastered natuurlijk, en met een tiental 'rediscovered' tracks. Op de één of andere manier heb ik het originele album niet in mijn collectie, dus dan wordt de nieuwe versie voor mij ook meteen de eerste.
Just a moment... - tompetty.com.

Hier idem. Deze heb ik als één van de weinige Petty-albums nooit aangeschaft, zelfs niet beluisterd. Geen idee waarom eigenlijk. Gewoon nooit in het wild tegenaan gelopen. Al ken ik wel de single You got lucky. Die vind ik aardig, maar niet denderend. Kan er ook mee te maken hebben. Niettemin zie ik hier wel naar uit, ik ga in elk geval luisteren.

Treurig!
Ik wel en heb er nog bijzondere herinneringen aan. In de winter die er kort na de aanschaf van de LP op volgde ging ik met de klas van mijn school op werkbezoek in Oost-Berlijn. Ik had het album op cassette gezet en meegenomen voor in de bus, onderweg naar Oost-Duitsland.
Toen we gingen 'socialiseren' met Oostduitse leeftijdsgenoten in een zaaltje ergens in Oost Berlijn en er een installatie aanwezig bleek met een cassetterecorder, kwam de TDK cassette tevoorschijn en werd het album helemaal afgespeeld. Meerdere malen.

Ze wisten niet wat ze hoorden.
Hoewel illegaal, heb ik de cassette bij zoveel bewondering voor Petty bij ons vertrek er achtergelaten, dat spreekt voor zich.

Zeker. Maar dikke kans dat daar op redelijk korte termijn verandering in komt. Ik zie inmiddels op de website van Tom Petty dat ze er flink wat merchandise tegenaan gooien. Moet zeggen dat ik zo'n tourposter uit 1982 nog wel leuk zou vinden ook. Al is-ie natuurlijk, zoals alles tegenwoordig, aardig aan de prijs, zeker met verzendkosten uit de USA. Dat is eigenlijk al bijna niet meer te doen.

Daarnaast zou die dubbel-LP wel aardig staan tussen mijn rijtje TP-LP's, maar ik koop - vooral vanwege het prijsverschil - tegenwoordig weer vaker CD's. Maar een gewone dubbel-CD lijkt tussen het aanbod geen optie. Die is alleen verkrijgbaar in combinatie met een blu-ray, en daar kan ik niks mee. Missschien komt de door mij gewenste variant nog, anders wordt het toch dat trio. In de hoop dat die blu-ray niet al te zeer van invloed is op de prijs.

Het meest nieuwsgierig ben ik natuurlijk naar de tracklist van die dubbelaar. Twaalf 'rediscovered' tracks, waarvan er zeven niet eerder verkrijgbaar waren. Sommige nummers zijn voorzien van de subtitel 'French tv', wat een 'live in de studio'-opname zou kunnen betekenen. Maar daarnaast dus gewoon ook een flink aantal heel nieuwe nummers, waarvan ik er één in elk geval herken: ways to be wicked. Dat schreven Tom Petty en Mike Campbell ooit voor Lone Justice, de band met zangeres Maria McKee. Die hadden daar ook hun eerste hit mee. Dat album heb ik wél in huis en ik vind het een ijzersterk nummer. Nieuwsgierig dus naar de originele Petty-versie, die dus kennelijk al uit 1982 dateert (de hit van Lone Justice verscheen drie jaar later).

Mooi verhaal, en natuurlijk voegt zo'n herinnering wat toe aan je passie voor het album, ongeacht de kwaliteit an sich. Leuk dat je Oostduitsers kennis kon laten maken met westerse muziek. En dat met een plaat die - althans volgens mij - in Europa bepaald niet uitgebreid in de belangstelling stond. Ik heb 'm tenminste gemist, terwijl ik destijds wel Damn the Torpedoes en Hard Promises had aangeschaft. Maar die hadden singles die in Nederland nog een beetje potten braken. Ik meen dat dat bij Long after dark niet het geval was. Mojo noemt het album in elk geval 'overlooked'. In mijn geval klopt dat dus wel...

Aanvulling: de titel Never be you dacht ik ook te kennen. Even in mijn geheugen graven: o ja, van Rosanne Cash. Zou dat hetzelfde nummer zijn? Ja dus: geschreven door Petty en Benmont Tench en als eerste - in 1983 - gezongen en opgenomen door Maria McKee voor de soundtrack van de film Streets of Fire (die ik me weer herinner van Dan Hartman's I can dream about you, maar dit terzijde). TP & the Heartbreakers namen het destijds wel op, maar die versie werd nooit uitgebracht. Tweede ijzersterke nummer, nu dus in de originele Heartbreakers-uitvoering. Dat belooft wat!

Er staan inmiddels al meerdere nummers van die extra disc op YouTube (en waarschijnlijk ook op de streamingdiensten, maar daar heb ik een hekel aan, dus dat zoek je zelf maar uit).

Dit album is bij mij ook altijd wat aan de aandacht ontsnapt moet ik bekennen. Komt in mijn geval vooral door het ontbreken van grote hits dan wel bekende nummers. Nou hoorde ik een tijdje terug toevallig Change of heart en was gelijk bij de les. Het album meteen in m'n bieb op Spotify gezet maar helaas is het er tot dusver nog niet van gekomen om 'm te luisteren.

Van de French TV opnames heb ik onlangs een paar snippers gezien, gaucho. Komt er op neer dat de groep in een studio setting een aantal nummers live hebben gespeeld, een beetje à la de bij ons bekende Twee Meter Sessies van Jan Douwe Kroeske. Waarschijnlijk was dat te zien in de trailer op de site van Petty. Klonk goed in ieder geval.
Gisteren was ik in mijn lokale CD- en Platenzaak aanwezig bij een Instore optreden van Josh Gray en vroeg ik of de Deluxe Edition van Long After Dark al op hun release overzichten was opgedoken en vandaag kreeg ik een telefoontje dat ik morgen al een exemplaar kan ophalen!

Het verbaast me dat dit album door een paar users onbekend is, maar wel heel blij dat de plaat het uitgebracht wordt. Want heel wat nummers van deze prachtplaat verdienen toch wel hun momentje in de zon!

In het bijzonder Deliver Me. Wat mij betreft een van de beste nummers uit het oeuvre van de Heartbreakers, en het is bij de laatste berichten nog niet vernoemd. Bij deze!

Ik heb de originele plaat al, maar de bonustracks leken me te interessant om de heruitgave niet te kopen. En terecht want het klinkt zeer goed! Zo'n releases doen me het altijd zo spijtig vinden dat Tom Petty zo vroeg is overleden. Het geeft me zo'n zin in nieuwe muziek!