Tom Petty & The Heartbreakers - Echo (1999)

Prima plaatje van Tom Petty, naar mijn mening de beste sinds Full Moon Fever. De toch wel vrij unieke combinatie van rock, folk en blues komt op dit album erg goed uit de verf. Counting On You, Accused Of Love, This One's For Me, Rhino Skin en One More Day, One More Night zijn allen pareltjes, schitterende songs, geheel in de stijl van Petty. Mijn favoriet is echter het rustgevende, fantastisch opgezette titelnummer. Tom Petty heeft zich al meermaals bewezen als uitstekende songwriter (maar ook zanger) en doet dat met dit album wederom.

De kwaliteiten van Tom Petty:

- Valt niet in herhalingen
- Kwalitatief hoogstaande rock
- Gaat mee met de tijd, ook tekstueel
- Blijft boeien, verveelt nooit
- Wordt nooit belegen of oubollig

Hoewel zijn leeftijd dus geen vat lijkt te krijgen op de muziek, blijft hij dus ook de favoriete laatste hippie schoonzoon (the Kid in de Travelling wilburys).

Hij rockt dus weer als vanouds of eigenlijk, hij rockt nog steeds als vanouds, hoewel zijn teksten met zijn leeftijd mee-evolueren (Counting on you e.a.).

Veel bands of artiesten van grote naam hebben in de loop van hun muzikale carriére bepaalde ontwikkelingen meegemaakt, waardoor ze altijd buitengewoon interessant zijn gebleven voor de muziek, al was het alleen maar hier, op de discussiesite van MuMe.

Petty is één van de weinige artiesten die er in slagen om binnen de (beperkte) reikwijdte van zijn muziek toch altijd met iets nieuws te komen. Hij heeft misschien iets aan tempo verloren, ten opzichte van zijn eerste cd Tom Petty and the heartbreakers (1976), voor het overige staat het allemaal nog steeds als een huis.

Hoewel ik deze plaat ten tijd van de release niet echt lekker vond ben ik daar door het verstrijken van de tijd anders over gaan denken. Room at the top is Petty op zijn best net zoals counting on you. Het door Campell gezongen I don't wanne fight is ook te gek. Lekkere plaat.

Sterke cd van petty. De band zelf bleek er achteraf niet al te blij mee te zijn zie docu. Een aantal van hen oa petty zelf waren bezig te scheiden of hadden dat net gedaan. Deze cd behoort ttot een van mijn favorieten scheiding of niet. Met een paar echte klassiekers waarbij rhino skin daar nog eens boven uit steekt. Prachtige tekst (Maar daar heeft tom wel vaker kaas van gegeten niet?) Mooie muziek word hier gemaakt hoor. Prima cd 4 pingels

Scheidingen leiden in de muziek vaak tot de beste resultaten, het kan niet vaak genoeg worden gedaan.

Vaak is dat zo ja. Hoe slechter een muzikant zich voelt hoe beter de muziek word ha. Plus dat veel muzikanten het zich ook nog kunnen veroorloven mits het niet in calfornia gebeurt ha. Of juist weer wel moeten ze weer hun verloren centjes terug verdienen lees gemotiveerd. Trouwens ben je niet vergeten om zijn super herkenbare stem geluid bij je kwaliteiten lijstje te zetten. Is maar een sugestie.....

Eigenlijk maakt Tom Petty in de jaren 90 een prima decennium door. Met Wildflowers, She's the one (voor zover ik die kan beoordelen) en vooral deze Echo. Dit is zonder meer zijn beste sinds Hard Promises. Ik hoef geloof ik niet meer uit te leggen dat hij vanaf de Traveling Wilbury's even persona non grata was voor mij tot aan het prima Wildflowers. Daar was hij weer de oude. Deze CD is kwalitatief nog weer een stapje hoger. Zowel tekstueel als muzikaal een zeer volwassen CD.

Had hier toch meer van verwacht. Na meerdere luisterbeurten kan Echo me niet zo heel erg boeien. De productie klinkt me wat te gemaakt, en er staan een aantal echte zeiknummers op, zoals 'Room at the Top' en 'Lonesome Sundown'. Dat klinkt me echt té zeurend in de oren.

Dat heb ik sowieso wel een beetje met Petty's stem op deze plaat. Natuurlijk is hij niet ineens in Frank Sinatra verandert, maar ik vind z'n stemgebruik hier nogal ongeinspireerd. Voorheen wilde hij nog wel eens hoge uithalen of een schreeuw hier en daar in z'n zanglijnen gooien. Nu zeurt hij maar door op hetzelfde toontje.

Tom Petty en Jane, zijn eeuwige metgezelin en strijdpartner tegen kernwapens, waar las je niet in een Amerikaanse krant, Tom and Jane Petty say no nukes, zette een punt achter hun relatie. Dat proces bezingt Petty op Echo, het levert gelijk een van de mooiste en ongepolijste echtscheidingsplaten op die ik ken. Zonder zelfmedelijden en zelfbeklag, hij neemt het als een man.
Een top plaat deze Echo.

Ben al jaren best groot fan, heb veel cd's van de goede man, echter nooit Echo gekocht. Weet niet waarom. Wellicht omdat ik She's the one niet zo lekker vond. Na zijn dood toch eens gekocht en ben zeer, zeer verrast. Een echtscheidingsplaat zoals hierboven genoemd. In de traditie van Tunnel of Love van Bruce Springsteen en Blood on the Tracks van Dylan. NIet helemaal, het zijn die klassieke rock nummers die een ander effect geven. Maar de nummers Room at the top en met name Echo zijn werkelijk fantastisch. De zin:... the poison came in liquid....

De CD 2e hands op de kop getikt voor 5 euro. Dat was een mazzel !
Een heel goed album met toch wel een paar mindere nummers, zoals Billy the Kid en Room at the top.
Maar wat zijn de volgende nummers toch enorm goed en wat maakt dat dit album een pareltje:
Swinging, Echo, One more day one more night, ,Accused to love en Rhino Skin.
Ik moet zeggen dat Petty gewoon geen slechte albums kan maken, daar zijn hij en natuurlijk zijn geweldige band te goed voor.

Nou zeg kort0235 Room at the top is een hoogtepunt. Misschien nog wat vaker beluisteren. ?

Heel persoonlijk. Dat nummer pakt mij niet en nog steeds niet.
Daarentegen het laatste nummer van dit album: prachtig en onovertroffen!
Ieder zijn mening hoor!

Billy the Kid slechts 1 vinkje gekregen tot dusverre!?!! Aan die eenzame laatste stek als de wiedeweerga een einde gemaakt. Dijk van een song.

Een aantal pareltjes. Als je vaker luistert worden dat er steeds meer. Swingin' rockt echt en is wat mij betreft het mooiste nummer van de CD.

In de tijd dat Echo verscheen, draaide ik de platen van Tom Petty – zowel solo als met The Heartbreakers – op regelmatige basis. Ik had veel gelezen over Echo en heb ‘m in de week van de release aangeschaft. Het was aanvankelijk niet echt wat ik ervan hoopte: een moderne, late 90’s sound met veel ingetogen nummers. Mijn scepsis verdween naarmate ik het album vaker ging beluisteren.

Het epische titelnummer beschouw ik als een van de absolute hoogtepunten in Petty’s oeuvre. Smaakvol, melancholisch en vooral onmiskenbaar Petty, die met zijn karakteristieke stemgeluid altijd wel een bepaald gevoel op mij weet over te brengen. Ook op Echo valt geen enkel nummer uit de toon. Van het breekbare Room at the Top tot en met afsluiter One More Day, One More Night scoort deze plaat moeiteloos een ruime voldoende. Het bekendste nummer, de single Free Girl Now, vind ik iets minder sterk maar belandt ook nog wel aan de goede kant van de streep.

Dit was overigens de laatste plaat waarin Heartbreakers-bassist Howie Epstein meespeelde. Hij overleed in 2003 aan een overdosis heroine. De situatie van Epstein was ten tijde van dit album al problematisch en dat zou ook de reden kunnen zijn dat hij niet op de foto staat die de albumcover siert.

Al met al een leuke plaat die ik door de jaren heen steeds beter ben gaan waarderen: 4,* met kans op verhoging.

Ten tijde van dit album zat Tom Petty niet erg lekker in zijn vel. Depressies, echtscheiding, bassist met een drugsprobleem. In een interview verklaarde hij ook niet veel te kunnen herinneren over deze periode. Veel zin een promotie had hij ook niet maar het moest toch. Het was zijn nieuwe levenspartner die hem min of meer forceerde tijdens een lange autorit naar Echo te luisteren en toen zag hij in dat het best een goed album is. Want dat is het, een degelijk album met mooie liedjes. Geen grote verrassing maar Tom Petty leverde samen met The Heartbreakers weer een mooi schijfje af.

Heb een behoorlijke periode tegen dit album aan zitten te hikken. Ik kreeg 'm cadeau van een collega. Het klopt dat Petty in die tijd verwikkelt was in een nare (v)echtscheiding. Hij zag zijn kinderen niet meer. Niet alleen Howie Epstein was een probleem vanwege een drugsverslaving, Petty zelf was ook aan de heroïne. Promotie van het album was uiteindelijk minimaal. Tijdens latere tournees werd er ook nooit iets van dit album gespeeld.
Uiteindelijk blijkt dit onder zulke moeilijke omstandigheden tot stand gekomen album gewoon heel goed te zijn. Hoe slecht Petty er ook aan toe was, het is hem in ieder geval niet aan te horen. En ook de baspartijen van Epstein klinken gewoon goed. Misschien moest het vaker opnieuw, maar wat zou dat? In het ergste geval is er misschien her en der een vervangende bassist ingeschakeld, al kan ik me dat van deze groep ook niet helemaal voorstellen. Maar dat terzijde.
Net als She's the One een soort van 'overlooked gem'. En omdat ik 'm nog niet zo vaak heb gehoord, is het ook een beetje alsof ik een nieuwe CD van Tom Petty heb aangeschaft. Eind goed al goed: Petty's nieuwe liefde Dane York hielp hem van de heroïne af en zorgde er ook voor dat het contact met zijn kinderen werd hersteld.