Gold - Interbellum (2012)

Mijn god he, wat is dit slecht.

Zo, dat is eruit.
Dit is zo'n typisch Nederlands 'rock' bandje wat werkelijk nergens naar klinkt. Ik ben dan ook enigszins verbaasd dat uit twee stemmen het gemiddelde van 3,75 is gekomen. Ik onthou me maar van stemmen

Inderdaad niet hoogstaand als ik op die video van One of Us mag afgaan... ik skip de rest.

Omdat deze band op Ván zit was ik erg benieuwd, daar zitten namelijk ook de landgenoten van The Devil's Blood en de Zweden van Year Of The Goat. Dit vond ik echt heel slecht, vooral de zang. De muziek is ook heel erg saai, viel echt zwaar tegen.

Lekkere mix tussen jaren '70 en '80 hardrock. Ergens tussen Fleetwood Mac en Danzig in.

Muzikaal is het wel goed maar die zangeres is echt slecht, past ook niet bij de muziek.

Gold – Interbellum (2012)
(Betere weergave via: Gold ? Interbellum (2012) | tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com )

Weer een nieuwe Nederlandse band in het hardrockspectrum: Gold. Banden met de twee prominentste zware gitaarbands van ons land, Vanderbuyst en The Devil’s Blood, zijn overduidelijk. Zo speelde de oprichter van Gold, gitarist, Thomas Sciarone, ooit bij de duivelsaanbidders uit Eindhoven en produceerde Vanderbuyst-leider en naamgever, Willem Verbuyst deze debuutplaat van Gold, genaamd Interbellum.

Op het eerste gehoor klinkt Gold als een moderne versie van oude Haagse bands als Golden Earring, Shocking Blue en Earth & Fire. Typische Nederlandse radiovriendelijke hardrock die wellicht ook fans van Anouk kan aanspreken. De bezwerende vocalen van zangeres Milena Eva zal velen over de streep trekken, maar voor anderen wellicht wat te nasaal klinken.

Voor de liefhebbers van hardere gitaarmuziek heeft Gold aanvankelijk weinig op het lijf. Strak georganiseerde composities, ingehouden met weinig gewaagde variatie. Maar als je het gros van de nummers meerdere malen luistert, zullen toch de pakkende pop-refreinen van uptempo-nummers als Antebellum, North en Medicine Man blijven hangen en om meer draaibeurten smeken.

Naarmate Interbellum vordert zal de doorgewinterde metalfan zonder twijfel de (voor hem) krenten uit de pap halen. Het door ijselijke uithalen en gierende solo’s gezegende Gone Under is een must, evenals het stampende The Hunt. De riffs van deze nummers doen denken aan de stijlen van gitaristen Willem Verbuyst (Vanderbuyst) en Selim Lemouchi (The Devil’s Blood), die ooit beiden in heavy metal-belofte Powervice speelden. Vooral de uitgesponnen afsluiter Ruby refereert sterk (als een lichte variant) naar de psychedelische epics van The Devil’s Blood.

Aanvankelijk dus een vrij tamme plaat, maar de zachtere nummers geven uiteindelijk prijs in de vorm van aanstekelijke pop-refreinen, terwijl de hardere composities Interbellum het nodige excentrieke randje geven. Hoewel Gold er duidelijk naar lonkt zouden tv-optredens en radio-uitzendingen zeker niet misstaan. (Eru)

7.8 /10

Wat een dramatisch saaie cd dit. De zang is niet al te best, de nummers zijn niet spannend en de riffs en solo's zijn bij lange na niet memorabel genoeg om dit te compenseren. Alleen de riff van Gone Under bleef hangen, maar niet op de positieve manier. Ruby en Love, The Magican zijn dan beide nog twee aardige nummers die er nog net een 2/5 van maken.

Dramatisch vind ik overdreven, maar erg vrolijk word ik er ook niet van. Het geheel klinkt me te veilig. Alsof ze er nog niet over uit zijn of ze songgerichte muziek gaan maken of meer een experimentele/psychedelische kant op willen. Beetje vlees noch vis waarbij de zangeres me te gemaakt zingt. Zeker voor dit genre.

Het is een aardige plaat die wel een eigen identiteit mist. Ik ben het er wel mee eens dat de riffs en de zang niet heel spannend zijn. Leuk om eens voorbij te horen komen, maar meer ook niet.