0
Maartenn (crew)
geplaatst: 6 december 2012, 10:24 uur
Mijn god he, wat is dit slecht.
Zo, dat is eruit.
Dit is zo'n typisch Nederlands 'rock' bandje wat werkelijk nergens naar klinkt. Ik ben dan ook enigszins verbaasd dat uit twee stemmen het gemiddelde van 3,75 is gekomen. Ik onthou me maar van stemmen
Zo, dat is eruit.
Dit is zo'n typisch Nederlands 'rock' bandje wat werkelijk nergens naar klinkt. Ik ben dan ook enigszins verbaasd dat uit twee stemmen het gemiddelde van 3,75 is gekomen. Ik onthou me maar van stemmen
0
geplaatst: 12 december 2012, 12:21 uur
Gold – Interbellum (2012)
(Betere weergave via: Gold ? Interbellum (2012) | tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com )
Weer een nieuwe Nederlandse band in het hardrockspectrum: Gold. Banden met de twee prominentste zware gitaarbands van ons land, Vanderbuyst en The Devil’s Blood, zijn overduidelijk. Zo speelde de oprichter van Gold, gitarist, Thomas Sciarone, ooit bij de duivelsaanbidders uit Eindhoven en produceerde Vanderbuyst-leider en naamgever, Willem Verbuyst deze debuutplaat van Gold, genaamd Interbellum.
Op het eerste gehoor klinkt Gold als een moderne versie van oude Haagse bands als Golden Earring, Shocking Blue en Earth & Fire. Typische Nederlandse radiovriendelijke hardrock die wellicht ook fans van Anouk kan aanspreken. De bezwerende vocalen van zangeres Milena Eva zal velen over de streep trekken, maar voor anderen wellicht wat te nasaal klinken.
Voor de liefhebbers van hardere gitaarmuziek heeft Gold aanvankelijk weinig op het lijf. Strak georganiseerde composities, ingehouden met weinig gewaagde variatie. Maar als je het gros van de nummers meerdere malen luistert, zullen toch de pakkende pop-refreinen van uptempo-nummers als Antebellum, North en Medicine Man blijven hangen en om meer draaibeurten smeken.
Naarmate Interbellum vordert zal de doorgewinterde metalfan zonder twijfel de (voor hem) krenten uit de pap halen. Het door ijselijke uithalen en gierende solo’s gezegende Gone Under is een must, evenals het stampende The Hunt. De riffs van deze nummers doen denken aan de stijlen van gitaristen Willem Verbuyst (Vanderbuyst) en Selim Lemouchi (The Devil’s Blood), die ooit beiden in heavy metal-belofte Powervice speelden. Vooral de uitgesponnen afsluiter Ruby refereert sterk (als een lichte variant) naar de psychedelische epics van The Devil’s Blood.
Aanvankelijk dus een vrij tamme plaat, maar de zachtere nummers geven uiteindelijk prijs in de vorm van aanstekelijke pop-refreinen, terwijl de hardere composities Interbellum het nodige excentrieke randje geven. Hoewel Gold er duidelijk naar lonkt zouden tv-optredens en radio-uitzendingen zeker niet misstaan. (Eru)
7.8 /10
(Betere weergave via: Gold ? Interbellum (2012) | tasteless enterprise - tastelessenterprise.wordpress.com )
Weer een nieuwe Nederlandse band in het hardrockspectrum: Gold. Banden met de twee prominentste zware gitaarbands van ons land, Vanderbuyst en The Devil’s Blood, zijn overduidelijk. Zo speelde de oprichter van Gold, gitarist, Thomas Sciarone, ooit bij de duivelsaanbidders uit Eindhoven en produceerde Vanderbuyst-leider en naamgever, Willem Verbuyst deze debuutplaat van Gold, genaamd Interbellum.
Op het eerste gehoor klinkt Gold als een moderne versie van oude Haagse bands als Golden Earring, Shocking Blue en Earth & Fire. Typische Nederlandse radiovriendelijke hardrock die wellicht ook fans van Anouk kan aanspreken. De bezwerende vocalen van zangeres Milena Eva zal velen over de streep trekken, maar voor anderen wellicht wat te nasaal klinken.
Voor de liefhebbers van hardere gitaarmuziek heeft Gold aanvankelijk weinig op het lijf. Strak georganiseerde composities, ingehouden met weinig gewaagde variatie. Maar als je het gros van de nummers meerdere malen luistert, zullen toch de pakkende pop-refreinen van uptempo-nummers als Antebellum, North en Medicine Man blijven hangen en om meer draaibeurten smeken.
Naarmate Interbellum vordert zal de doorgewinterde metalfan zonder twijfel de (voor hem) krenten uit de pap halen. Het door ijselijke uithalen en gierende solo’s gezegende Gone Under is een must, evenals het stampende The Hunt. De riffs van deze nummers doen denken aan de stijlen van gitaristen Willem Verbuyst (Vanderbuyst) en Selim Lemouchi (The Devil’s Blood), die ooit beiden in heavy metal-belofte Powervice speelden. Vooral de uitgesponnen afsluiter Ruby refereert sterk (als een lichte variant) naar de psychedelische epics van The Devil’s Blood.
Aanvankelijk dus een vrij tamme plaat, maar de zachtere nummers geven uiteindelijk prijs in de vorm van aanstekelijke pop-refreinen, terwijl de hardere composities Interbellum het nodige excentrieke randje geven. Hoewel Gold er duidelijk naar lonkt zouden tv-optredens en radio-uitzendingen zeker niet misstaan. (Eru)
7.8 /10
* denotes required fields.
* denotes required fields.