Simon Collins - All of Who You Are (1999)

Ik kon het toch niet nalaten om de eerste cd van de zoon van Phil Collins, Simon, te kopen. Met een redelijk op zijn pa gelijkende stem hoorde ik voor het eerst iets van hem op het album Genesis Revisted II van Steve Hackett.

Zoiets wekt toch altijd enige nieuwsgierigheid.

Maar, zoals het een goede zoon betaamt, heeft hij z'n eigen muzikale smaak en produceert hij muziek die volgens Discogs valt onder de noemer electronic, house, synth-pop, ambient. Ik hoopte eerst van wel maar er is op dit album helaas geen enkele progrock (zoals zijn oude vader speelde) te vinden.

Ik denk dat Discogs dan ook gelijk heeft in z'n omschrijving. Ik heb van die muziek absoluut geen verstand, heb er ook geen cd's van (misschien een enkele verdwaalde) en kan dus alleen oordelen over dit album. Of het goed is in z'n soort, geen flauw idee zonder refrentiekader.

Het is in ieder geval niet onaangenaam om naar te luisteren, laat ik dat voorop stellen. Het is absoluut niet agressief, heeft zeker mooie klanken. Simon Collins heeft een goede stem, een beetje mat (gemaakt). Ocean Deep inside doet bijvoorbeeld een beetje denken aan Howard Jones.

Maar het lijkt mij geen muziek voor het grote publiek. Het moet voor mij ook echt nog groeien, maar ik sta hier zeker niet negatief tegenover.
Een groot aanbod is er overigens van Simon Collins (36) niet te vinden. Vader Phil begon op die leeftijd aan het Genesis album Invisible touch en had toen toch al een behoorlijke carriere achter de rug.

Een Simon Collins in een, in termen van familieband, vertrouwdere context is in Sound of Contact te horen.

Van mijn kant geen oordeel over dit album, maar ik zit nu voor het eerst naar derdeling U Catastrophe te luisteren. Ik had er ook net iets anders van verwacht, maar "Electronic" als enige genre-aanduiding vind ik ook wel weer wat kort door de bocht; dat album is althans niet elektronischer dan pakweg Depeche Mode.

Pride was een uitstekende single. Typische serieuze popmuziek voor die tijd met een fijne elektronische productie (denk ook aan de rustigere nummers van Madonna's Ray of Light bv.). Vreemd dat dat niet bekender is geworden. Dat hij de zoon is van Phil Collins heb ik eigenlijk recent pas ontdekt.