Nuclear Assault - Game Over (1986)

Cultklassieker, ja. Leuk album maar bij lange na niet zo gewelddadig gaaf als Speak Enlish Or Die

Ik ga m'n best doen (voor een gezonder leven ) - prachtplaat.

Ik vind dit een top album. Heerlijk tempo zit er in, geweldige riffs, gave zanger en aardige teksten met hier en daar wat puberale uitspattingen. Ik geniet ervan!

Early thrash album van een jonge onervaren band. Ze kennen nog niet veel akkoorden maar ze gaan er in een razend tempo door. Uiteindelijk op CD gekocht, kon het niet laten, van het label Icarus uit 2011 met daarop toegevoegd de "the plague" ep en 5 tracks live at the hammersmith odeon wat het totaal op 24 tracks brengt waarvan een aantal dubbel. En allemaal op 1 en dezelfde schijf en ja, das toch wel een beetje teveel van het goede.

In ieder geval mooi om The Plaque er bij te hebben.

Ja, dat is zo. Maar had het liever op een apart schijfje gehad. Na een goed half uur ben ik wel klaar met deze oh zo energieke Nuclear Assault, hoewel The Plague al heel wat anders klinkt dan Game Over. . Altijd wel iets te zeveren, ikke.

Ik heb datzelfde met de re-release van het album Illusions (Chemical Exposure) van Sadus.

Op vinyl kopen hè.

haha, ja dat kan ook. Maar das niet mijn ding, alle elpees zijn al exit.

Deze destijds als LP gekocht vanwege 'Hang The Pope' van 46 seconden.

als die platen gehad neen zelfs metallica kan niet beter sorry maar die bands vergelijken met die van nu
ik vind mijn weg er niet meer terug. jammer dat al het gooide verdwijnt gelukkig de muziek niet ook al is hij zo oud en grijs als de tijd. net als alle groepen toch wel de meeste dat ik vind ik heb nog wel wat thrash en oude muziek op wat muziek cassette bandjes staan.nu enkel nog wat metallica maar de laatste vond ik niet zo mijn ding. deze klinkt lekker verveelt nooit.

Lekkere punky feel heeft dit album, geen album dat elke week op staat bij mij.

Net geen volle mep meer, maar 't scheelt niet veel.

Ja, hier houd ik wel van hoor. Een bak ongenuanceerd beukwerk wat maar zo hard en snel mogelijk uit de speakers moet knallen. Het is simpel, met veel lol, plezier en energie gemaakt wat resulteert in een heerlijke plaat die vooral lekker tegen alle randjes aanschurkt.

Live, Suffer, Die is een toepasselijke titel om de plaat te openen. Zowel muzikaal als in de titel is duidelijk waar het om gaat. En dat houden ze gedurende de volgende 34 minuten lekker vol ook. Met korte nummers en enkele intermezzo's vliegt het geheel voorbij alsof het niets is. Daarbij valt wel op dat ze muzikaal weinig bijzonders doen en het op den duur wat herhalend wordt. Gelukkig is het energieniveau hoog genoeg om het plezier niet in de weg te zitten. En de korte speelduur werkt daar ook aan bij. De zang is zoals gewoonlijk niet denderend, maar stoort gelukkig nergens.
Het slotstuk Brain Death is trouwens een prachtig nummer wat zich wat mij betreft makkelijk kan meten met wat de Thrash grootheden hebben afgeleverd. Heerlijke intro en een sterk verloop van het nummer. Het vangt alles samen wat ze op de plaat hebben laten horen en het doet smaken naar meer. Ben erg benieuwd hoe ze hier verder op borduren bij de volgende platen.

Game Over is een lekkere debut-plaat die flink wat potentie laat horen. Maar het is vooral een enorm energieke en plezierige plaat om te luisteren. En het verveeld geen moment.