Krezip - Days Like This (2002)

Krezip heeft me sinds hun debuutplaat niet echt meer weten te verrassen. Het is niet slecht, maar het is allemaal wel erg inwisselbaar. Live was de band goed tot zeer goed, maar de platen voegden daar mijn inziens weinig meer aan toe. Leuk om hun bekende nummers zo nu en dan nog eens op de radio voorbij te horen komen, maar een volledige plaat (los van hun debuut) draai ik nauwelijks nog.

Aardige plaat wat mij betreft en mijns inziens kwalitatief een stap voorwaarts met het debuut (en de in eigen beheer uitgebrachte ep). De productie doet beter uitgebalanceerd aan, alles voelt wat voller en vetter. Met name de zwaardere nummers doen mij aan Anouk's Urban Solitude en Alanis Morissette denken.
Mw. Govaert heeft een prettige en natuurlijke stem, die op deze uitgave beter uit de verf komt en dat ze zich ontwikkeld heeft als zangeres is duidelijk te horen. Of er op muzikaal gebied een grote voortgang geboekt is, vind ik lastiger te beoordelen. Het primaire gevoel is van wel, zoals dat door heel het album speelt, maar eigenlijk was Nothing Less al behoorlijk sterk, zeker wanneer men de leeftijden en ervaring van de bandleden in ogenschouw neemt.
Ook melodisch luistert het prettig weg en is het leuk meezingen of -neuriën. Met name Gentle, Promise, Days Like This, Mine en That'll Be Me nodigen hiertoe zeer uit.

Nu is het geen muziek die ik wekelijks -of zelfs jaarlijks- beluister en het haalt geen gelijk niveau als Muse en binnen de grenzen van de Benelux denk ik Roosbeef en Soulwax sterker cq interessanter te vinden. Tevens staat een beschouwing ervan niet los van enige beleving in nostalgische zin, maar nog steeds -en inmiddels meer dan 20 jaar voorbij het verschijnen zijnde, staat dit album wat mij betreft nog steeds overeind.