The First Great Rock Festivals of the Seventies (1971)

Heb deze 3 lp al zo lang dat het plakband wat de hoes bij elkaar moest houden, al heel lang als losse plastic reepjes tussen de stukken karton ronddwarrelen en vuile donker gele strepen heeft achtergelaten, maar geen bindende factor meer is.

Volgens mij een poging het succes van de originele Woodstock platen te doen herleven.
Anno nu klinken de meeste stukken behoorlijk achterhaald, of op zijn minst gedateerd.
Alleen de Allman Brothers zijn wel interessant; want het gaat hier om heel vroege live opnames van de broers tijdens een thuiswedstrijd. Verder vind ik nu alleen Miles Davis het aanhoren waard.
De meeste andere bands zijn niet in topvorm, of te stoned, of te langdradig, een combinatie van die drie, of opnames zijn later meer compleet uitgekomen zoals bij Hendrix.
Verder missen hier vooral van het Wight festival grote namen zoals the Who en the Doors.

De eerste plaat betreft opnames van het tweede Atlanta International Pop Festival (3 t/m 5 juli 1970) de andere twee stammen van het derde Isle of Wight Festival (26t/m31 augustus 1970).
Leuk om mee te nemen uit de kringloop voor een paar euri.

tja dat de opnames later op andere lp's of cd's terecht kwamen doen niets af van deze lp.
De blues nummers vind ik niks, Johnny Winter, TYA pfff
SLy en Miles daarentegen zijn mooie uitvoering, en ook Jimi is niets mis mee.
Ik heb deze 3lp in de mooie 3klaphoes uitvoering in uitstekende staat.
Toch geef ik ook maar 3 sterren vanwege die langdradige blues en southern rock shit.

Ik deel de negativiteit van de berichten boven mij niet. Het is weliswaar een album met voornamelijk Amerikaanse acts maar het geeft wel een heel divers beeld van de verschillende muzikale stromingen die op dat moment in de VS actief waren. Met de psychedelische rock van Jimi Hendrix, de doorgewinterde blues van Johnny Winter, de funk van Sly and the Family Stone, de (harde) blues-rock van Ten Years After en The Allman Brothers, de Acid-Jazz van Miles Davis, de Outlaw-Country van Kris Kristofferson en de Folk van Leonard Cohen is dit volgens mij een heel diverse plaat. Daarnaast is het een interessant moment in de tijd. Vrijwel al deze artiesten zijn namelijk vastgelegd op kantelpunten in hun carrière of anderzijds in hun hoogtijdagen. Ik vind dit een spannende live LP en kan hem wel eens vaker op gaan zetten dan Woodstock.

Wat mij betreft zitten de pareltjes duidelijk op het einde, ik zat steeds op 3, want ja leuk maar in mijn oren geen Woodstock.
Toen kwam Hendrix, gevolgd door het heerlijke & catchy Blame It on the Stones met zowat een perfecte afsluiting van Miles Davis.

Ik ga het nog eens opnieuw luisteren, een keertje late at night zelfs.