The First Great Rock Festivals of the Seventies (1971)

Ik deel de negativiteit van de berichten boven mij niet. Het is weliswaar een album met voornamelijk Amerikaanse acts maar het geeft wel een heel divers beeld van de verschillende muzikale stromingen die op dat moment in de VS actief waren. Met de psychedelische rock van Jimi Hendrix, de doorgewinterde blues van Johnny Winter, de funk van Sly and the Family Stone, de (harde) blues-rock van Ten Years After en The Allman Brothers, de Acid-Jazz van Miles Davis, de Outlaw-Country van Kris Kristofferson en de Folk van Leonard Cohen is dit volgens mij een heel diverse plaat. Daarnaast is het een interessant moment in de tijd. Vrijwel al deze artiesten zijn namelijk vastgelegd op kantelpunten in hun carrière of anderzijds in hun hoogtijdagen. Ik vind dit een spannende live LP en kan hem wel eens vaker op gaan zetten dan Woodstock.

Wat mij betreft zitten de pareltjes duidelijk op het einde, ik zat steeds op 3, want ja leuk maar in mijn oren geen Woodstock.
Toen kwam Hendrix, gevolgd door het heerlijke & catchy Blame It on the Stones met zowat een perfecte afsluiting van Miles Davis.

Ik ga het nog eens opnieuw luisteren, een keertje late at night zelfs.