The Fall - The Complete Peel Sessions 1978 - 2004 (2005)

Nee, Amazon(de Engelse, op de Amerikaanse kost hij 77 euro ofzo...) tegelijk ook witchtrials expanded edition(voor rond de 9 euro) bestelt. Kwam samen met verzendkosten op 23 euro.
link

14 euro... Ik vond de 26 euries die ik ervoor neertelde al een geweldig koopje...

Spotgoedkoop ook gewoon en binnen minder dan 1 week binnen.

Disc 1-3 is echt briljant. En daarna echt nog wat geweldige dingen(laaste sessie en ja Free Range is briljant) maar ook wat mah fall.

Ik ben hem langzaam aan het behappen, deze kathedraal van The Fall. De lange, minimalistische nummers (Hip Priest, Winter, Garden, Hexen) vond en vind ik er bovenuit steken, maar de omdat de drukke nummers niet behangen zijn met misplaatste electronica en ander muzikaal engelenhaar, komen ze hier wat beter uit de verf.

Wel jammer dat veel Fall-klassiekers die ik erg graag in een ander jasje had gehoord ontbreken (Crop-Dust, The Classical, Hotel Bloedel, Totally Wired, Damo Suzuki), maar deze CD is dan ook nooit bedoeld als uitgebalanceerd oeuvre-overzicht. Voor de fans is dit natuurlijk een roze koek van een meter doorsnee.

Free Range bewijst juist dat electro en the fall goed samengaan.

Het is alleen niet mijn favoriete kant van de band.

Ok, hier ook niet. Ik zit zelf meer in de richting van de meer minimaal gitaargerichte fall.

Winter

Smile

Is dit een goede introductie voor The Fall? Ik ken de band namelijk nog niet echt.

Als je eens 7 uur de tijd hebt..

Nee, ik zou hier niet mee beginnen. De nummers op deze plaat zijn wel heel erg anders dan de originelen (minder instrumenten), ik zou eerder met deze plaat eindigen dan ermee beginnen. Bovendien kan het ook niet dienen als een "uitgebalanceerde best-off" of iets dergelijks. Zelf kon ik Hex Enduction Hour het eerste waarderen. Nu is het natuurlijk voor iedereen anders bij welke plaat het kwartje valt, maar dit vind ik zelf dus een goede optie.

'Hex Enduction Hour' is inderdaad een goeie om mee te beginnen.

Op andere websites wordt deze juist als een perfecte introductie aanbevolen omdat het een geweldig retrospectief laat horen. Toch maar eens begonnen, tot nu toe klinkt het erg goed!

Goeie keus Don! The Fall heeft meerdere periodes met verschillende geluiden doorgebracht en met deze peel sessions, waarop menig nummer beter klinkt dan in de albumversie, heb je hét standaardwerk van Mark E. Smith en consorten te pakken.

Deze verzamelaar introduceert je sneller in de wonderlijke en angstaanjagende wereld van The Fall

Niet echt een hoge beoordeling vergeleken met dit werkje. Geef mij maar een grotere introductie.

Ik denk dat deze box voornamelijk door fans wordt gehoord. Die verzamelaar zal meer toevallige passanten hebben getrokken. Dan komt er ook wel eens een waardering van twee sterren voorbij. Lekkere verzamelaar hoor, alle Fall-stijlen komen aan bod. Dat geldt niet voor alle Fall-verzamelaars

Even terzijde: als je zeven uur kunt uittrekken om naar deze plaat te luisteren, dan kan je ook wel gewoon negen losse Fall-platen luisteren in die tijd. Ik denk dat je dan misschien nog wel een beter beeld hebt.

Goed idee

Grotesque ( After the Gramme)
Slates
Perverted By Language
Hex Enduction Hour
This Nation's Saving Grace
Bend Sinister
Code: Selfish
The Marshall Suit
Fall heads Roll

Mijn selectie van 9...

Live At The Witch Trials
Hex Enduction Hour
This Nation's Saving Grace
Bend Sinister
I Am Curious Oranj
The Infotainment Scan
Are You Are Missing Winner
Fall Heads Roll
Imperial wax Solvent

Ik zal ook zeker de studioalbums gaan beluisteren. En dan af en toe een Peel Session. Ik heb nu de eerste 2 gehoord en die vond ik allebei erg goed.

Met jou ambitienivo is een box eigenlijk best een goeie starter. Er is er nog één : deze...

Volgens mij ben ik hier klaar voor.

Peel Session 1 (15 juni 1978):

Futures and Pasts (2:38)
Mother-Sister! (3:10)
Rebellious Jukebox (3:01)
Industrial Estate (1:47)

Een rammelende gitaarriff en de praatzang van Mark E. Smith. De basisingrediënten gaan hier 24 Peel Sessions lang hetzelfde zijn, denk ik zo. En inderdaad, binnen de halve minuut Futures and Pasts zijn beide karakteristieke eigenschappen reeds aanwezig. Maar goed, zes platen vol Peel Sessions van The Fall luister je natuurlijk ook niet om stilistisch verrast te worden. Meer om een portie voorspelbare, repetitieve adrenalinepostpunk binnen te krijgen.

De eerste tien minuten van deze box verraden dat deze box daar ruimschoots in gaat voorzien. Want binnen die eerste halve minuut zijn niet alleen de basisingrediënten duidelijk, maar ook de ijzersterke kant van deze band. De catchy intro van Futures and Pasts contrasteert heerlijk met de monotone voordracht. De swingende gitaarmelodieën vliegen je gedurende deze vier nummers in hoog tempo om de oren. Mark E. Smith is hier duidelijk nog in de echte punkfase, inclusief maniertjes als de rollende Johnny Rotten-R in Mother-Sister!

Wat verder vooral opvalt is dat de band veel dynamischer klinkt dan op Live at the Witch Trials, de debuutplaat waar deze nummers van afkomstig zijn. Als kleine testcase heb ik de 'officiële' versies er nog eens bijgepakt, en die klinken zonder uitzondering een stuk doffer. Op deze Peel Session lijkt Mark E. Smith in je woonkamer te spelen, op het album staat er een kamerscherm of een raam tussen. Bovendien lopen de nummers er gewoon net even minder lekker: het lijkt net een repetitie die nodig was om uiteindelijk tot deze Peel Session te komen. Een overdonderend swingend begin dus. Dat de komende 23 sessies net zo goed mogen bevallen!

4,2*

Kijk, dat is nou eens een goed initiatief

Peel Session 2 (6 december 1978)

Put Away (3:34)
Mess of My (3:15)
No Xmas for John Quays (4:14)
Like to Blow (1:48)

Ook de tweede Peel Session stamt uit 1978, dus nog voor debuutplaat Live at the Witch Trials uitkwam. De laatste twee nummers van dit viertal staan evenals de gehele eerste sessie ook op het eerste studiowerk. De opener van dit viertal, Put Away, sluit de tweede Fallplaat Dragnet af. Terwijl juist de simpele melodietjes in dit nummer naadloos aansluiten op de eerste sessie. Mark E. Smith en co laten in dit nummer duidelijk hun grote invloed blijken op de vroege ontwikkeling van de ringtone. De stuitersynthesizer klinkt bijna exact als een Nokia van tien jaar geleden. En dat al in 1978!

Met Mess of My klinkt The Fall ineens veel minder speels en veel meer alsof de wereld op het punt staat te vergaan. Waar de gitaarlijntjes tot nu toe contrasteerden met de praatzang van Smith, horen we hier juist ook monotone, dissonante synth- en gitaarpartijen. Voor het eerst klinkt The Fall hier dreigend. Meer new wave/postpunk en minder garagerock. Wat mij betreft geen doorslaand succes. Ik hoor The Fall toch liever ofwel met de catchy en puntige rock 'n' roll die we tot nu toe gehoord hebben, ofwel monotoon met een hypnotiserende herhaalfactor. Dit nummer heeft geen van beide.

Met de laatste twee nummers komen we weer terug in het repetoire van de debuutplaat. Dat betekent: een versnelling hoger en terug naar de catchy riffs. Die komen in dit geval vooral van de basgitaar, die in beide tracks opvallend aanwezig is. Het maakt in elk geval zonneklaar dat ik het debuut maar eens een paar luisterbeurten moet geven, want die heb ik ooit na een enkele poging als 'wel aardig maar meer ook niet' terzijde geschoven. Na deze eerste twee sessies valt verder vooral op dat The Fall al meteen in 1978 een volstrekt herkenbare sound had. Die zijn ze later in hun carrière hoogstens nog verder uit gaan werken.

Al met al bevalt deze iets minder dan de eerste sessie. Mess of My laat wel een andere kant van The Fall zien, maar valt wat mij betreft een beetje uit de toon. Toch krijgt ook dit viertal een mooi cijfer, namelijk een:

3.6*

Woei 24 beschrijvingen van The Fall Peel sessions van Lukas!

Je gaat een mooie muzikale reis tegemoet.

Dapperste beetname van een muzikaal bakbeest sinds Sven de Merzbox recenseerde . Ik lees mee
.

Blijft lang stil... (ook ik lees mee)