Rick Wakeman - The Six Wives of Henry VIII (1973)

Kan iemand me een beetje uitleg geven... ligt dit in de lijn met de muziek van Yes of doet hij hier hele andere dingen? Geen idee, want ik ken de plaat niet, ook nooit gezien.

licht niet in het verlengde van yes , dit is rick solo, je hoort rick op piano , synth, enfin op alle keyboards ddie hij maar aankan en dat zijn er een hoop , dus je mag je verwachten aan handen met 50 vingers die om ter rapst de toetsen laten zinderen , voor liefhebbers !!!

Meer fusion dan symfo met echter wel weer gastcontributies van Yesleden.

Top-plaat, vind ik dit.
Ook als historicus moet ik zeggen dat Rick een goede slag slaat door de zes vrouwen van Henry VIII een muzikaal karakter te geven.

Alsof Yes muzikaal nog niet van een hoog genoeg niveau was. Dit slaat alles zeg, wat een genie is Rick Wakeman! Wakeman neemt inderdaad meerdere toetseninstrumenten onder handen, en de rest van zijn begeleiding wordt ook door topmuzikanten verzorgt.

Wat mij betreft nóg beter dan Yes in hun gloriedagen, al ligt het inderdaad niet echt in het verlengde van Yes.

Net de recente live dvd hiervan gezien. Ongelofelijk! Eén van de allermooiste muziekdvd's die ik ooit gezien heb. Een openlucht concert compleet met decor en een verteller die op een leuke manier het verhaal van Henry VIII verteld.

Muzikaal ook nóg sterker dan de originele plaat doordat er een orkest en koor bijzit. In totaal staan er wel een stuk of 50/60 mensen op het podium.

En die Wakeman, wát een muzikant! Als ik het niet met eigen ogen had gezien zou ik het niet geloven. Wie de studio plaat al goed vindt moet de dvd echt eens opzoeken.

The Six Wives of Henry VIII Live at Hampton Court Palace - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Is het iemand wel eens opgevallen dat Wakeman hier af en toe 'citeert'/varieert op/uit een bestaand stuk. In 'Catherine of Aragon' hoor ik bijvoorbeeld een stukje van 'Asturias' van Isaac Albéniz, en in 'Catherine Howard' hoor ik toch duidelijk 'Morning Has Broken'.

Ik zie echter geen vermeldingen in het boekje.

Gebruikt ie in die live dvd wel een beetje fatsoenlijke keyboards? bij voorkeur echte moogs and hammond? Rick heeft er nml een hele tijd nogal een handje van gehad om de meest verschrikkelijke fabriekspresets te gebruiken, waardoor ie z'n muziek flink om zeep hielp.

Deze plaat is inderdaad erg goed, hoewel mijn favoriet Criminal Record blijft.

Moog, hammond, rolands, puur topinstrumenten. Het geluid van de dvd is erg natuurlijk, geen moderne gladgestreken fratsen. Ik vind het geluid nog veel mooier doordat er door het grote arsenaal aan muzikanten op het podium ontiegelijk veel dynamiek en diepte in de muziek ontstaat.

"The Six Wives of Henry VIII (1973)" komt een jaar na het absolute topalbum van Yes: "Close to the Edge" uit '72. Stijn_Slayer beweert dat dit album over de zes vrouwen van Henry VIII niet in het verlengde ligt van Yes. Toch hoor ik op zowel "Close to the Edge" als op "The Six Wives of Henry VIII (1973)" een, hoe zal ik het eens zeggen, bepaalde kruisbestuiving.

"The Six Wives of Henry VIII (1973)" is wat mij betreft, samen met "Rick Wakeman 's Criminal Record", het beste album solo-album van Heer Wakeman. Wat een virtuositeit. Lange tijd heb ik het album (beschikbaar op lp) niet gedraaid. Thans heb ik een geleend cd exemplaar in huis. Conclusie: "The Six Wives of Henry VIII (1973)" blijft na bijna 40 jaar nog steeds een geweldig album. 5*****

Gelukkig allemaal instrumentaal, zodat de aandacht volop naar Rick gaat en niet de een of andere zanger.
Voor de sfeer wat koortjes op twee tracks en voor de rest trekt er niemand een bek open, heerlijk! De begeleidende muzikanten mogen er ook wezen en de songs zijn gewoon top, superplaat!

Je kunt niet alles hebben in het leven en één van de dingen die ik nog niet heb, is een solo cd van Rick Wakeman. Of eerlijk gezegd nog niet hád, want vanavond deze maar eens besteld.

Ik ben benieuwd, alvast dank voor bovenstaande adviezen.......

Morning has Broken is een oud christelijk deuntje. Bekend geworden in de uitvoering van Cat Stevens. De zeer herkenbare en prachtige pianopartij in dat nummer komt van de hand(en) van Rick Wakeman dus al teveel credtitvermelding is hier niet nodig .

Ik geef nog geen sterren, zit nog midden in het luisterproces.

Dit is qua tijd wel een boeiend album, opgenomen in de periode maart tot november 1972. Boeiend omdat dat dezelfde periode was dat Close to the edge van Yes werd opgenomen en Wakeman aan de top van zijn kunnen stond. Tot nu toe vind ik het niet onaardig.

Anne of Cleves

Het kan ook teveel van het goede zijn.

Daar bedoel ik dan mee, dat Rick Wakeman in de basis beter mooi kan pieken op Yes albums als Close to the Edge of Tales of topographic Oceans dan dat je er een heel album vol van moet hebben.

Hoewel The Six Wives of Henry VIII helemaal geen slecht album is en ik voornemens ben om toch in ieder geval een vijftal beroemde solo-albums van Rick Wakeman nader te bestuderen. Ik vind het thema van deze cd overigens buitengewoon aardig bedacht.

De uitvoering, bevlogenheid, daar ligt het allemaal niet aan. Maar ik vraag mij enigszins bedroefd af waarom The Six wives of Henry VIII niet een prachtig uitgangspunt voor een nieuw album van Yes had kunnen wezen, met ruimte voor zang van Jon Anderson, de bas van Squire, de drums van Alan White en wat vlammend gitaarwerk van Steve Howe.

Ze zijn, behalve Anderson, overigens wel allemaal even in hun rol aanwezig (de opnames van dit album dateren van dezelfde periode als Close to the edge) maar hun optreden steekt uiteraard allemaal nogal bleekjes af tegen de inbreng van Wakeman zelf.

Beter dan Yes, vind ik.

Rick Wakeman mengt hier progrock, jazz, klassiek en folk en beschrijft instrumentaal één van de meest intrigerende momenten uit de Britse geschiedenis.

Rick Wakeman en Chick Corea kunnen niets fout doen.
Zo hoor ik mijn verhalen het liefst. Instrumentaal, spannend, dynamisch.

Erg leuk album van Wakeman. Na het voor mij tegenvallende Criminal Record is dit album toch een behoorlijke meevaller. Een 6tal muzikale portretjes van de 6 vrouwen van koning Henry de 8ste(vandaar de titel ). Het klankenpallet is enigzins beperkt door de focus op het toetstenwerk, maar ook daar zorgt Wakeman voor voldoende afwisseling. Hier en daar dragen yes-colleges hun muzikale steentje bij. Vooral het vlammende drumwerk van Bruford is een mooie toevoeging. Was dit een Yes-album geweest, dan was dit gelijk een van hun betere.

Een van de beste werken van Rick. Nog jong, fris en dynamisch en vooral met veel enthousiasme gebracht. Mooie pakkende thema's die nog lang blijven hangen. Een muzikant met de gave om iets moois te maken, jammer dat zijn latere werken zo'n slap aftreksel zijn geworden van wat hij met the six wives liet horen...maar ja, iedereen wordt uiteindelijk ouder.
ps: ook de live versie van the six wives op yessongs mag er zijn!

Echt, een van zijn beste albums. Als je meer van hem kent dan is dat echt zo! Wat ook nog goed is: King Arthur. Daarna wordt het helaas alleen maar minder, hoe virtuoos Rick ook is op toetsen...

Onlangs na herbeluistering met een halfje verlaagd. Het is jammer dat de productie toch wel gedateerd klinkt. De liveversie biedt gelukkig uitkomst.

Briljante plaat.

Ik ben zowel liefhebber van Rick Wakeman als van de geschiedenis van Europese vorstenhuizen. Over Henri VIII kan ik niet genoeg lezen.

Ik vind het gaaf hoe Wakeman per vrouw een stuk muziek heeft gecomponeerd en op die wijze haar persoonlijkheid en karakter hoopte weer te geven.

Dat maakt deze plaat toch ook één van de meeste interessante conceptplaten. Daar waar veel conceptplaten gaan over fictie of mythologie ken ik niet veel platen die daadwerkelijk (korte) historische muzikale biografiën zijn.

En is het mooi? Het is prachtig. Als geen ander weet Wakeman een mix van klassiek, jazz, jazzrock en progrock neer te zetten, gesteund door een keur aan topmuzikanten.

Ik kan hier net geen 5* voor uitdelen, omdat het ook wat grillig hier en daar is. Maar ik vind het wel bijna een meesterwerk.

Zo afwisselend als een "toetsenplaat" maar kan zijn, met Wakeman die zo ongeveer het hele spectrum van keyboards en geluidskleuren en emoties bestrijkt en leden van Yes en de Strawbs die hem perfect ondersteunen. Over de verschillende vrouwen weet ik alleen maar dat één van hen in een James Bond-film zat te patiencen, dus ik luister de nummers als op zichzelf staande composities, en eigenlijk zijn ze stuk voor stuk pakkend en gevarieerd genoeg om de volle speelduur te boeien (hoewel ik af en toe wel genoeg krijg van dat dominante kerkorgel tijdens Jane Seymour, net zoals ik het kerkorgel op Parallel lines van Yes' Going for the one wat te "aanwezig" vond). Zo is dit een plaat die opmerkelijk fris klinkt, die eigenlijk voor alle stemmingen geschikt is en die ik dan ook heel frequent draai. Soms uiterst herkenbaar "des Wakemans" (bijvoorbeeld dat "wieuw-wieuw"-synthesizergeluid op Catherine Howard, of die "waterige" piano aan het begin van Catherine Parr die mij doet denken aan Guinevere van King Arthur twee jaar later), soms herinneringen oproepend aan Keith Emerson (bijvoorbeeld die Hammondsolo's op het slotnummer), maar altijd sterk en geïnspireerd.
        Hilarisch dat sommige mensen dit niet Wakemans debuutplaat noemen: volgens hen gaat die eer naar Piano vibrations, een plaat met covers die hij als sessiemuzikant in 1971 met het orkest van John Schroeder opnam. Paar nummers van beluisterd, zet Henry VIII in de schaduw. (Not.)

Ik heb zo het idee dat als je liefhebber bent van ELP je dit album ook wel kan waarderen. Ook wanneer je liefhebber bent van klassieke orgel- of pianowerken zou je dit eens kunnen proberen.
Ik persoonlijk moet er wel voor in de stemming zijn, dus het is geen dagelijkse kost in huize jorro. Indrukwekkend is het zeker. De man zal wel vier handen hebben denk ik soms.
Er zijn momenten waarop het lijkt dat er te veel tegelijk gebeurt en de structuur weg lijkt te vallen. Waarschijnlijk ligt dat aan mij.
4* voor deze nummer 57 in de 100 Greatest Albums of 1973 en 86 in de huidige lijst over 1973 van best ever albums

Een van de betere albums van RW samen met The Journey en King Arthur. De originele uitvoering op cd heeft wat minder resolutie maar meer ruimtelijkheid vergeleken met De Luxe Edition 2014 remaster. Ik prefereer toch de laatste vanwege de betere detaillering en robuustere sound. Deze de luxe editie bevat tevens een dvd met hogere kwaliteit audio, 96/24 stereomix en 96/24 quad mix. Deze dvd heb ik niet beluisterd want ik heb 'slechts' een stereo audio set up (wel van high end kwaliteit gelukkig) dus valt er genoeg te genieten.

Vershcrikkelijk wat een herrie dit album. Kan hier weinig moois aan vinden . Blijkbaar mis ik iets hier

Blijkbaar.

ik weet niet wat je mist maar ik weet wel bij wie je een afspraak zou kunnen maken in jouw woonplaats, of indien wegbezuinigd door Mark Rutte en zijn geboefte, in je omgeving. Een ziekenhuis waar ze een goede KNO arts hebben rondlopen. Immers "The Six Wives of Henry VIII" is bepaald geen herrie...

Sorry Hans het was niet mijn bedoeling om op jouw muzikale tenen te trappen. Ik gun een ieder zijn muzikale beleving . Het was meer mijn verwondering over het feit dat men deze in mijn ogen disharmonische muziek , mooi vindt. Ik had het misschien wat genuanceerder kunnen uitdrukken

Postman, je hoeft je niet te verontschulgen hoor. Ik voel mij allerminst op mijn tenen getrapt. Wat de één mooi vindt, vindt de ander afschuwelijk. Ik kan de muziek van Rick Wakeman wel waarderen maar er zijn genoeg muzikale helden te noemen waar ik mijn neus voor optrek. Een advies om een KNO arts te bezoeken wordt mij dan ook bij tijd en wijle gegeven...

Over een bezoek aan een KNO-arts (al dan niet wegbezuinigd) waag ik mij maar niet, maar wat een pretentieuze muziek. Wakeman zal ongetwijfeld één van de betere toetsenisten zijn van de jaren zeventig, maar geef de voorkeur aan zijn (pretentieloze) arrangementen voor Rick Astely, Mel & Kim, Kylie & Donavan etc...

Als deelnemer aan het BBC-programma over grumpy old men (BBC) kan ik 'em echt wel waarderen; en gezegd moet worden dat opvolger Rick Wakeman - The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table (1975) - MusicMeter.nl iig een heel hoge plaats verdient in de toptien van Überkitsch van da 70's

Jij hebt het over een totaal andere persoon. Dit is Rick Wakeman van Yes. En ja, hij had pretenties. Daarom staat hij ook op de achterkant van de hoes met al zijn apparatuur. Jij hebt het over Waterman van Stock, Waterman & Aitken.

Intussen maakt hij het wel waar. Een fantastische plaat deze. Tussen de progressive rock en de fusion in. Geweldig, ik verhoog een halve ster.

Ah, bedankt voor jouw reactie, altijd gedacht dat het Rick Wakeman was. Mijn mening over dit album blijft wel staan

Hier zit Rick Wakeman het dichtst tegen zijn door hem zo gewaardeerde vakbroeder Jon Lord aan. Eeuwig zonde dat die twee giganten nooit samen een album hebben kunnen opnemen.