Rick Wakeman - The Six Wives of Henry VIII (1973)

Zo afwisselend als een "toetsenplaat" maar kan zijn, met Wakeman die zo ongeveer het hele spectrum van keyboards en geluidskleuren en emoties bestrijkt en leden van Yes en de Strawbs die hem perfect ondersteunen. Over de verschillende vrouwen weet ik alleen maar dat één van hen in een James Bond-film zat te patiencen, dus ik luister de nummers als op zichzelf staande composities, en eigenlijk zijn ze stuk voor stuk pakkend en gevarieerd genoeg om de volle speelduur te boeien (hoewel ik af en toe wel genoeg krijg van dat dominante kerkorgel tijdens Jane Seymour, net zoals ik het kerkorgel op Parallel lines van Yes' Going for the one wat te "aanwezig" vond). Zo is dit een plaat die opmerkelijk fris klinkt, die eigenlijk voor alle stemmingen geschikt is en die ik dan ook heel frequent draai. Soms uiterst herkenbaar "des Wakemans" (bijvoorbeeld dat "wieuw-wieuw"-synthesizergeluid op Catherine Howard, of die "waterige" piano aan het begin van Catherine Parr die mij doet denken aan Guinevere van King Arthur twee jaar later), soms herinneringen oproepend aan Keith Emerson (bijvoorbeeld die Hammondsolo's op het slotnummer), maar altijd sterk en geïnspireerd.
        Hilarisch dat sommige mensen dit niet Wakemans debuutplaat noemen: volgens hen gaat die eer naar Piano vibrations, een plaat met covers die hij als sessiemuzikant in 1971 met het orkest van John Schroeder opnam. Paar nummers van beluisterd, zet Henry VIII in de schaduw. (Not.)

Sorry Hans het was niet mijn bedoeling om op jouw muzikale tenen te trappen. Ik gun een ieder zijn muzikale beleving . Het was meer mijn verwondering over het feit dat men deze in mijn ogen disharmonische muziek , mooi vindt. Ik had het misschien wat genuanceerder kunnen uitdrukken