Level 42 - Running in the Family (1987)

Hier was het ooit allemaal mee begonnen, dit was m'n eerste cd die ik ooit heb aangeschaft. M'n smaak is in de loop der jaren toch wel enigzins veranderd. hahahaha.

Een goede plaat van deze band. Ik denk wel de beste, ahoewel hun debuut met love games ook meesterlijk is. Vrijwel alle nummers zijn goed, met een paar echte toppers: Running in the family, It's over en Sleepwalkers. Bepaalde nummers duren misschien iets te lang en sommige nummers mochten wel wat beter uit de verf komen. Ik geef daarom 4.5 sterren.

wederom een klasse plaat,van de 9 nummers op dit album zijn er 5 hits geworden

Wat blijft It's Over toch een hartverscheurend mooi nummer!!!

Dat is idd wel zo'n beetje hun mooiste nummer. De rest is stukken minder.

De laatste behoorlijke plaat die Level 42 heeft afgeleverd. De muziek van Level 42 is op dat moment wel heel erg gericht op het bereiken van een groot publiek en het scoren van hits. Een lijn die al eerder met World Machine was ingezet. Nummers als 'Lessons in Love', 'Running in the Family' en 'To Be With You Again' volgen hetzelfde hitrecept als het succesvolle 'Something About You'. Voor 'It's Over' wordt het recept van 'Leaving Me Now' en 'Lying Still' gebruikt. Wat mij betreft beide mooier dan 'It's Over'.

Kortom, daar waar Level 42 op 'World Machine' een vernieuwend geluid liet horen ten opzichte van eerdere albums is 'Running in the Family' een vrij behouden opvolger van dat album. Daarom 3*

Hier is ook een 'Platinum edition' van met enkele remixen als bonustracks, omdat Mark het niet genoeg vond swingen.
Hoewel dit een bestseller was, vind ik nummers zoals 'Love games' en 'Starchild' veel interessanter werk. Misschien heeft het te maken dat ik ook van Earth, Wind & Fire houd en dit poppiger klinkt.
De titel heeft volgens mij niets met Charles Manson en zijn Family te maken en het nummer 'We are family' van Sister Sledge ook niet?

** voor Lessons in Love, de rest van deze plaat is al een stuk minder en de titelsong is ronduit slecht en vlak en heeft geen kl*ten funk meer, helaas.

Ja, die Platinum Edition heb ik ook, met een andere hoes dan de originele Running in the Family. Mijn versie telt 11 tracks, waaronder remixen van Lessons in love, Running in the Family, It's Over, Something about you en World Machine. Drie mixen zijn gemaakt door Shep Pettibone, een bekende naam in remixland in die tijd.

Lekker om naar te luisteren, zo ervaar ik deze CD. It's Over heeft een prachtige tekst. Eigenlijk vind ik Love Games het beste nummer van Level 42, maar die staat helaas niet op dit album.

Dit was ook één van mijn eerste cd's. Nu, 20 jaar later, vind ik het nog steeds prima te beluisteren. En inderdaad, It's Over is toch wel het mooiste nummer van de cd.

Top album van Level 42. Als je het mij vraagt, hun beste!
De eerste 5 nummers zijn allemaal top 10 hits. Te gek!

De cd met de grootste hits van de band. Leuke nummers stuk voor stuk hoor ........... maar geef mij toch hun eerdere cd's maar. Dit is allemaal net wat te gelikt.
Maar gelikt of niet gelikt; It's Over is een supernummer.

Vorige week live gezien op Neerpelt Open Air. De officiële aftrap van de come back tournee.

En ik werd aangenaam verrast door de spelvreugde, die karrevracht klassiekers en het duivelse spel van Mark King.

Hun meest succesvolle album . Vol met pakkende hits en niet onaardige albumtracks .
De knieval naar de commercie was definitief gemaakt , want Mark King en de zijnen waren in de eerste plaats een hele goede funkband . Die stijl wordt nog maar ten dele gehanteerd . Het is meer een soort van swingende mainstream pop geworden met gelikte coirtjes, maar wel heel herkenbaar en vooral heel lekker in het gehoor liggend .
Deze plaat is nu ook nog gewoon goed . Kwalitatief in orde en ondanks 1987 ( Nu niet bepaald een memorabel popjaar ) nog goed om aan te horen .

Wow wat is die Mark King toch een fenomenale bass player.
Hij behoort samen met wijlen Bernard Edwards van Chic tot de besten ever.

Blijft een lekker album met It's Over en de titel track als meest memorabele songs.

Was al behoorlijk lang geleden dat ik dit album op had staan, maar is nog zeker genietbaar.

Mijn favoriete Level 42-album. Alles klinkt goed en die lage stem van Mark King en die hoge van Mike Lindup vullen elkaar zo mooi aan.
Het album bevat maar liefst 5 hits van de in totaal 8 nummers en eigenlijk klinkt bijna het hele album wel hitgevoelig.

Goede plaat met 5 hit singles vandaar een verdiende 4

Hier begon ik zo langzamerhand toch al wel af te haken. 'Lessons in Love' en 'Running in the Family' zijn nog goed te doen maar het ging vanaf nu toch wel erg naar gestandardiseerde 'top 40'-format en daarmee voor mij te glad en te weinig vernieuwend en spannend...

Lekker album, ik heb de LP. Mijn favoriete track is Sleepwalkers.

Retecommercieel en daarom vaak verguisd . Maar een knap liedje pennen kon je wel aan de heren overlaten . Het valt me op dat het anno 2017 nog redelijk overeind blijft . Ik grijp er niet vaak naar ,maar ik moet toch zeggen dat het me niet stoort. Vandaag was het feest der herkenning en zelfs visite die langskwam konden het waarderen. 3 sterren vind ik echter wel voldoende .

Met dit album raakte ik bekend met de band. Oké, ik kende al 'Love Games', 'Hot Water' en 'Leaving Me Now', maar hiermee braken ze helemaal door en de ene hit volgde op de ander. Ze waren alomtegenwoordig op radio en tv, en dit in de tijd dat de hitparade nog de moeite loonde. Hun grootste commerciële succes. Toch vind ik het album niet beter dan de voorgangers, maar ook niet slechter. De alleroudste albums zijn net iets beter, want ze zijn minder commercieel en bevatten instrumentals. Op dit album is 'It's Over' de parel. 'Lessons in Love' en 'Running in the Family' blijf ik goed vinden. Twijfel tussen 3 en 3.5 sterren.

Met goldendream eens dat It's Over mooiste track van dit album is
Een van de eerste CD albums die ik ooit kocht en nog steeds bezit,hoewel ik niet veel meer Level 42 muziek luister,blijft dit album voor mij wel de fijnste van hun, ook op albums hiervoor...die funkysound met die lekkere plukkende bas van King ,ik denk dat Level 42 me nooit verveeld
Na It's Over vind ik To Be With You Again en Lessons In Love nog steeds het meest favoriet

Ik ben een liefhebber van 12 inches, zeker uit de 80s, maar de versies op deze platinum editie (waarom is ie hier op de site niet apart vernoemd?) Vind ik absoluut geen toevoeging en zeker geen verbetering tov de versies op het reguliere album.
Dat King het niet swingend genoeg vond, en dat de reden voor de Platinum editie was kan ik me bijna niet indenken. Maar da's puur eigen interpretatie. Tevens staan er ook tracks op van de opvolger World Machine, dus het lijkt meer op een red middel om de tegenvallende verkopen van world machine wat op te krikken met een heruitgave van deze plaat. Marketing dus.

Van deze band vind ik songs als Hot Water en Love Games veel spannender, en de albums waar deze nummers op staan kan ik nog wel waarderen, al speel ik ze niet veel.

Dit album zal daar zeker geen verandering in brengen. De singles zijn sterk, maar houden de plaat niet overeind.

Its over is inderdaad wel een heel mooie track, en vind ik op de Platinum editie dan ook de enige toevoeging, omdat deze net iets langer is.

Een hits overzicht is bij deze band voor mij voldoende..

Maar King is en blijft wel een Koning... op de bas.

Lang geleden het vinyl een keer goedkoop opgepikt. Wat een belachelijk goede a-kant eigenlijk. Hitmachine, maar dan nog. Zoals TAFKAP hierboven reeds zegt is de combinatie van Mark King en Mike Lindup gewoon goed. De b-kant is overigens beduidend minder in mijn ogen met enkel To Be with You Again, als voortzetting van de a-kant, en Sleepwalkers als echt goede tracks.

Absoluut prijsnummer blijft overigens It's Over. Pijnlijk mooi en een prachtige repeterende outro, iets waar ik normaal juist geen fan van ben.

Afgelopen week live gezien. Was behoorlijk onder de indruk. Geweldig optreden! Jammer genoeg maar 2 nummers van deze pracht plaat. Maar ja, je kan niet alles hebben zullen we maar denken.

Kant A, met de hits, van deze plaat is heel prettig.
Kant B vind ik wel minder, maar Level 42 blijft een sympathieke band.

World Machine ging vooraf aan Running, en was dus niet de opvolger. En met name in de UK en de VS verkocht World Machine al heel aardig (in de VS overigens met een Amerikaanse versie, met een gewijzigde tracklist, waar ook nummers van voorgaande albums op terugkeerden). Maar die remix-versies op The Platinum Edition hebben ongetwijfeld met marketing te maken. En met het tijdsbeeld. Want 12 inch singles waren 'hot' en Level 42 is daar zeker trendsettend in geweest. Vanaf het begin al, denk aan de prima extended versies van Love games, Starchild en Hot water. Wel was dit het eerste album waar de langere versies onder handen werden genomen door externe remixers als Shep Pettibone.

Ik vind die remixen op zich wel geslaagd, maar ze doen wat afbreuk aan het eigen geluid van de band. Ik heb ook de originele 12 inch van Lessons in love, en dat is gewoon een verlengde versie van de albumtrack annex hitsingle. Op die manier hoor ik ze toch liever dan die remixen, waarop de hele ritmetrack onder handen is genomen en is vervangen door een mechanische beat.


Ben ik wel met je eens. Dat zijn echt de topnummers van Level 42. Met Running in the family koos Level 42 definitief voor de commercie. Weg was de jazzfunk, en in de plaats daarvan kwam commerciële, maar wel goed gemaakte pop met een swingend randje.

Met vijf singles, die in Nederland allemaal de top 10 haalden (een bijna Thriller-achtige prestatie!) was het een blockbuster van jewelste. Een plaat die niet alleen maar door de funkliefhebbers werd omarmd. Commercieel of niet, ik vind het nog steeds vakwerk, zij het sterk op de hitparade gericht. Het debuut en True colours vind ik sterkere en authentiekere platen, maar deze zou bij mij toch op de derde plaats komen, schat ik. Maar het zijn wel de hits die het album dragen, de albumtracks zijn beduidend minder interessant. Maar goed, dan heb je het al wel over vijf van de negen tracks van de originele CD-tracklist (en vijf van de acht op de oorspronkelijke LP, want Freedom someday was een bonustrack op de CD).

In de jaren '80 kon ik op deze muziek, laat in de nacht en in aangeschoten toestand, nog wel eens op uit m'n dak gaan op de dansvloer.
Vind het nu nog steeds niet onaardig, maar het begint me ook wel weer snel te vervelen.
Na een LP-kantje heb ik het wel weer gehad voor 'n tijdje, hoewel 'n nummer als It's over natuurlijk wel 'n pareltje blijft.
Maar qua synth-pop uit deze periode vind ik bijvoorbeeld 'n album als Steve Mcqueen van Prefab Sprout toch wel 'n stuk interessanter.

Best een aardige plaat. Wel erg glad ( vooral het titelnummer met die synthesizer xylofoon geluidjes tussendoor). Kant A zijn allemaal grote hits waarvan ik children say en its over het beste kan hebben ( toch minder doodgedraaid op de radio als lessons en titelnummer) . Kant B is wel iets minder. Hierna was het wel helemaal op met L42 wmb. Deze is best lekker qua 80s pop op zijn tijd