Agent Steel - Unstoppable Force (1987)

Het werk van Agent Steel met John Cyriis behoort wat mij betreft tot de fijnste speedmetalmomenten ooit.
Unstoppable Force was al iets meer uitgebalanceerd dan het voorgaande Skeptics Apocalypse dat als een UFO door hyperspace aan je voorbij raasde. Unstoppable Force stopt ondanks de titel toch regelmatig om even te genieten van het uitzicht.

Met de metalballades Still Searchin, Traveler die als absolute rustpunten in de mysterieuze mist die uit de Bermuda driehoek opdoemen zal het voor menigeen even slikken zijn geweest. Maar die vreemde ondefinieerbare diepte die in Agent Steels muziek zit, blijft wel gehandhaafd. En dan is er ook nog die epische instrumental die als The Day At Guyana door het leven gaat. Stukken as het titelnummer, Never Surrender en Rager klinken daarentegen lekker vertrouwd.

Wat ook vertrouwd is, is de bizarre wereld van zanger John Cyriiss die zich in de teksten gereflecteerd weet. De illuminati zijn onder ons. Ze hebben de weg bereid voor de buitenaardsen die dankzij hen onopvallend in onze wereld kunnen resideren door ze via tekens bij de pyramide van Gizeh de atmosfeer in te geleiden. De stuiptrekkingen van de bovennatuurlijke krachten binnen de Bermuda Driehoek zullen de ware Verlichten doen ontwaken. En zij zullen ten strijde trekken...

Het is maar afwachten of John Cyriiss echt een serieus vervolg kan brengen op die legendarische albums van vroeger. Met alles wat er zich afpeelt rondom 5g lijkt de tijd er rijp voor. Als Juan Garcia kan stoppen met zijn talent te verdoen bij Body Count zou de weg nog meer open kunnen komen te liggen.

Wie weet wat er in de sterren staat geschreven?

Ik heb nooit begrepen waarom Unstoppable Force nooit meer waardering kreeg dan Skeptics Apocalypse. NIets ten nadele van het debuut, maar dit album is op praktisch alle vlakken (net wat) beter. De songs zijn beter, alles steekt net wat beter in elkaar. Cyriis zingt beduidend beter en trekt zijn trukendoos nog verder open, de productie is beter, etc etc.

En toch wordt over dit album beduidend minder gesproken en dat is erg zonde. Er is hier wellicht wat minder sfeer te vinden, maar dat lijkt me ook wel een persoonlijk, subjectief dingetje. Ik geniet ontzettend van Never Surrender of Rager, omdat Cyriis hier wat mij betreft echt losgaat en daarmee dus verder gaat dan wat hij op Skeptics liet horen. The Day At Guyana is een instrumental dat prachtig opbouwt en de volle speelduur blijft boeien. Het is niet meer allemaal speed metal dat je hier hoort. Er wordt ook duidelijk geflirt met thrash en US power metal. Er is zelfs een prima ballad als afsluiter.

Tussenstand:
1. Unstoppable Force
2. Skeptics Apocalypse

Het duurt even 13 jaar, maar dan is de mening ook goed aangepast. Unstoppable Force is in ieder opzicht een enorme verbetering ten opzichte van het onstuimige debuut. Betere productie, Cyriis die zijn zanglijnen veel beter onder controle heeft en nog steeds heerlijk losgaat en bovenal een interessant uitgewerkte sound met meerdere invloeden. Waar het debuut pure speedmetal was, hoor ik hier meer technische thrashmetal afgewisseld met de US power-invloeden van een band als Queensryche en bij vlagen hints naar wat Helloween op dat moment in Europa aan het doen was. Het zorgt voor een gevarieerd album dat bij vlagen snoeihard uit de hoek komt en op andere momenten bijna progressieve genialiteit laat horen. Zo'n instrumentale track als The Day At Guyana is ware genialiteit te noemen. Blij dat ik de score nu flink omhoog kan gooien!

Tussenstand:
1. Unstoppable Force
2. Skeptics Apocalypse