Saxon - Sacrifice (2013)

dit is een heerlijk album zo moeten er meer gemaakt worden
deze blijft nog wel een tijdje in mijn cd speler zitten

Ik merk langzaamaan toch dat het lastig wordt om een duidelijke rangschikking aan te brengen in de Saxon-marathon aangezien een hoop albums het gewoon net niet hebben. Ik vond A Call To Arms over de algehele linie zwakker, maar Sacrifice heeft buiten de titeltrack en Night Of The Wolf ook niet bijster veel uitschieters. Het verhaal dat de band hier meer oldschool zou spelen kan ik alleen vinden in Warriors Of The Road waar ik ieder moment verwacht dat Biff 'MOTORCYCLE MAN!' gaat schreeuwen. Standing In A Queue is overigens een nummer dat ze van mij niet nog een keer hoeven te schrijven. Over de gehele linie kan het erger, maar ik hoor ook weinig dat me echt prikkelt.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. The Inner Sanctum
5. Wheels Of Steel
6. Lionheart
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Killing Ground
10. Denim And Leather
11. Saxon
12. Rock The Nations
13. Into The Labyrinth
14. Sacrifice
15. Forever Free
16. Innocense Is No Excuse
17. Crusader
18. Call To Arms
19. Destiny
20. Dogs Of War

Hier hoor ik de terugkeer naar de oude sound wel, maar ik blijf erbij dat Saxon op plaat eigenlijk allang klaar is. Zeker in dit tempo platen uitbrengen, betekent gewoon dat de band veel middelmatig spul schrijft. Als er nou om de zes jaar een plaat uitkwam, waren de scores veel hoger geweest.

Ten opzichte van Call To Arms is Sacrifice een duidelijke stap voorwaarts. Dit album ergert me nergens en heeft zelfs een paar aardige songs in huis. De titeltrack en Night Of The Wolf klinken best leuk. De rest is toch gewoon weer de oude Saxon formule: simpele, catchy riff, refreins met de songtitel en soms een extra regeltje, goede solo en klaar. Ik verbaas me er een beetje over dat veel fans er keer op keer in trappen. De productie is goed in elk geval, maar over de gehele linie is het songmateriaal toch aardig middelmatig. Die teksten zijn vaak ook gewoon tenenkrommend:

We're standing in a queue
We don't know what to do
We're just trying to make it through
We're just standing in a queue

Leuk liedje voor de supermarkt.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. The Inner Sanctum
6. Denim And Leather
7. Saxon
8. Lionheart
9. Metalhead
10. Unleash The Beast
11. Crusader
12. Killing Ground
13. Sacrifice
14. Into The Labyrinth
15. Forever Free
16. Rock The Nations
17. Call To Arms
18. Innocence Is No Excuse
19. Dogs Of War
20. Destiny

Vanaf 2010 kreeg ik na jarenlange metaalmoeheid warempel meer zin in het genre, waarbij ik dankzij een live-videoclip van Killing Ground eindelijk had ontdekt dat Saxons magere jaren voorbij waren. Beter laat dan nooit. In 2013 volgde ik inmiddels het releasenieuws actief en zo was ik ook op de hoogte van de komst van Sacrifice.

Wat ik nu bovendien weet, is dat dit hun tweede voor label UDR was en dat de groep niet alleen in eigen land hun populariteit had opgevijzeld met een reeks consistente albums, maar bovendien regelmatig door de VS en Zuid-Amerika tourde. De aanhouder wint en dat gun ik deze groep gráág.
Wat dat betreft heeft de documentaire Heavy Metal Thunder - The Movie (2010) hun carrière nog eens extra opwaarts gestuwd. De dvd staat hier in de kast en eens in de twee, drie jaar bekijk ik 'm. Altijd weer genieten!

Niet dat Sacrifice het beste album in hun catalogus is, al vond ik het titelnummer dat mij als eerste bereikte helemaal lekker. Dat zit 'm deels in de messcherpe productie van Andy Sneap.
Hetzelfde gold voor het tweede nummer dat ik via YouTube hoorde, Made in Belfast met als noviteit een mandoline. Het levert een pakkend intro op, waarbij het qua riffs enigszins afwijkend vervolgt van wat de groep normaliter doet, bij een tekst over de scheepsdokken van die stad.
Lekkere gitaarlijnen in Guardians of the Tomb, groove en hakkende riffs van Stand up and Fight mogen er zijn. Al gaan de overige nummers nergens kopje onder, toch werd - en word - ik daarna niet meegesleept.
Destijds dacht ik dat dit kwam omdat ik te gehecht was aan het oude werk; vooral Wheels of Steel, Strong Arm of the Law en Power & the Glory waren mij dierbaar. Nadien beluisterde ik echter de gemiste albums en dan blijkt dat Saxons albums vanaf 1997 mij meestal een 7,5 waard zijn. Zo ook Sacrifice.

Saxon verzinkt niet meer in te radiovriendelijke rock, zoals in de jaren '84 - '95 nogal eens gebeurde - al ben ik over die albums tegenwoordig iets positiever. Tegelijkertijd is het aantal verrassingen schaars. Maar goed, hoe verras je iemand binnen de vrij enge grenzen van metal, zeker met zoveel muziek op je cv? Dit is niet iets wat ik ze kwalijk kan nemen en bovendien is het bewonderenswaardig dat Saxon zo trouw met nieuw werk aan komt zetten.

Over cd2 met de heropnames schreef B.Robertson in april 2013 een rake beschrijving. Daarom verkas ik naar de eerste Saxon die ik in jaren daadwerkelijk aanschafte: Battering Ram.