3 Doors Down - The Greatest Hits (2012)

Toch merkwaardig: alle vijf de albums van deze band hebben in Amerika de top-10 gehaald, maar hier op onze Nederlandse MusicMeter verzamelen ze op het moment van schrijven tezamen slechts 682 stemmen en 152 berichten, en bij deze Greatest hits ben ik zelfs de eerste schrijver...
        Dit was een onverwacht cadeau waaraan ik helemaal blanco begon. Wat ik qua sound hoor zijn kleinkinderen van Pearl Jam, maar dan gelukkig niet het vroegwijze Nickelback-nichtje maar meer het streetwise neefje (de gever was een groot liefhebber van Green Day), met als extra pluspunt dat de zanger af en toe een mooie melancholische stem kan opzetten die mij doet denken aan Adam Duritz van Counting Crows. Qua composities zullen ze nooit de originaliteitsprijs winnen, maar de nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar met aardige melodieën en sterke refreinen, en van de hoogtepunten (Here without you, Let me go, Goodbyes en natuurlijk het onverwoestbare Kryptonite) kan ik eigenlijk geen genoeg krijgen.
        Een minpuntje is dat er een paar nieuwe nummers opstaan zodat de fan die alles al heeft zich toch enigszins verplicht voelt om deze compilatie toch ook te kopen, een weerzinwekkende marketingtruc die helaas al jaren gemeengoed is, maar de bijbehorende pluspunten zijn dat twee van die drie nummers qua niveau niet voor de rest van de verzameling onderdoen en dat het derde (Goodbyes) zelfs een oprecht ontroerend hoogtepunt van de plaat is.
        Kortom, niets nieuws onder de zon, maar wel èrg leuk; ik heb niet de behoefte om nu de aparte albums ook eens uit te gaan checken (hoewel, zeg nooit nooit...), maar voor déze compilatie blijft de volumeknop van mijn versterker voorlopig nog wel even op 11 staan.

Als metalhead mag ik dit niet goed vinden, maar stiekem is dat gewoon een heerlijke plaat. Deze best of is echter genoeg voor mij. Ik zal er geen losse albums van kopen.