Jethro Tull - Under Wraps (1984)

De jaren 80 sound van JT vind ik sowieso al iets minder dan het oudere werk, hoewel 'A' en 'Broadsword' nog behoorlijk goed zijn.

Under Wraps daarentegen is te veel van het goeie. Dit vind ik dan ook veruit het minste Jethro Tull album dat ik nu toe heb gehoord. Eerlijk gezegd had ik er wat moeite mee om er in 1 keer 1 uur lang naar te luisteren.

European Legacy is wat mij betreft het beste nummer.
Enkel Under Wraps # 2 mag ook de titel 'goed' dragen, de rest is maar matig en wat teveel van hetzelfde.

Krappe 3 *

Zucht....Veel minder kan eigenlijk niet. Bloedeloos.

Veel minder kan niet?! Wel, ze hadden die jaren '80 drumsound wel weg mogen laten inderdaad, maar dat was toen 'de van het'. De composities en teksten zijn wel scherp, soms messscherp... Als ze het nu remixen met echte drums erover is het misschien een van hun beste albums waar Martin Barre flink loos gaat op de gitaar.

Nogal duidelijk beïnvloed door de destijds heersende trends, inderdaad. Dat verpest het album nogal. Eén van de slechtere albums van Jethro Tull.

Dit album heb ik nog niet gekocht; ik twijfel nog. Heb enkele samples beluisterd en ben tot de conclusie gekomen: als alle liedjes zoals "Under Wraps #2" waren (en even akoestisch), dan zou dit een prachtplaat geweest zijn, en zou Tull hebben opgebotst tegen de elektronische sound van de jaren 80. Hebben ze niet gedaan, dus is 't een gemiste kans.

Toen ik een jaar of twintig was en Jethro Tull pas ontdekte had ik al redelijk snel al hun albums aangeschaft. Toen vond ik Under Wraps nog wel goed. Maar ik heb er zonet nog eens even naar geluisterd en vind het echt niet meer om aan te horen.

Echt belachelijk slecht, deze plaat... Het doet gewoon pijn... Ik moet ervan huilen en wil dingen kapot maken.... Bah, wat een wangedrocht...

Ik denk dat dit toch de slechtste plaat is, die ooit gemaakt is, door een band die mij dierbaar is...

Met Crest of a Knave hebben ze zich drie jaar later toch nog redelijk herpakt.

Zelfs David Bowie was in die jaren de weg een beetje kwijt. Het zij hen vergeven.

Ik luisterde toen trouwens alleen naar heavy metal. Veel heb ik niet gemist.

King Crimson had een goed drieluik afgeleverd rond deze tijd.
Ook Uriah Heep deed het aardig...

Verder inderdaad niet veel soeps, met de oude rotten, rond deze jaren...

Ik dacht dat ik al heel wat slechte albums beluisterd had, maar dit is wel heel erg.

Wat een bagger.
Dat je dit durft uit te brengen.

Ja, zelfs de grootste Tull liefhebber wordt hier niet blij van, wat een dieptepunt! Voorheen trapte ik er nog wel eens in door alles aan te schaffen van een groep of artiest welke ik goed vond. Gelukkig is het bij deze misser gebleven en zijn er daarna nog te pruimen platen uitgebracht.

Ik ben vanaf 1970 of zo fan van Tull, en kocht alle platen die uitkwamen zonder ze te beluisteren.
Na dit album beluisterd te hebben was ik bijna klaar met Tull. Wat een elektronische teleurstelling. Gelukkig maakte Crest of a Knave veel goed. Nog steeds groot fan overigens.

Een dramatisch slecht album. Niet alleen omdat het lelijk klinkt en echte drums ontbreken. De nummers op zich stellen te weinig voor. Under Wraps kan als voorbeeld dienen hoe vreselijk de jaren tachtig op muzikaal vlak (vaak) waren. Gelukkig zagen Ian & Co zelf ook snel in dat ze op de verkeerde weg zaten.

40/100

Na het lezen van boven genoemde kritiek was het moeilijk om onbevooroordeeld te luisteren.

Toch maar proberen. De eerste twee nummers beloven weinig goeds.

Het enige wat er aan Jethro Tull doet denken zijn de fluit en de stem van Ian.

Het ergste is de drumcomputer. Was er nu geen drummer te vinden die de nummers van een fatsoenlijke partij kon voorzien?

Het derde nummer European legacy is al iets beter maar nog steeds Jethro Tull onwaardig.

Nummer 4 is ook weer niet best.

Het valt natuurlijk te prijzen dat een band eens iets anders probeert maar zorg dan dat het songmateriaal in orde is...

Het zou mooi zijn als mr. Anderson dit album opnieuw zou opnemen, zonder al dat elektronisch geneuzel. Dan zou het best nog wel een leuk album kunnen worden.

Dat elektronisch geneuzel is het grootste probleem niet. Daar valt eventueel doorheen te luisteren. Als de nummers op zich dan ook niet blijken te deugen kan je er beter geen energie meer insteken. Maar niet getreurd, de discografie van Jethro Tull heeft genoeg moois te bieden.

Heb deze CD er ook weer eens even gedraaid en ik vond hem een stuk beter dan ik mij kon herinneren.
Dat nummer Later, That Same Evening is nog best wel te doen en (heel) af en toe is die Martin Barre ook wel lekker bezig.
Van af 1984 tot gisteren dacht ik altijd dat deze plaat afschuwelijk wanstaltig was maar dat moet ik herzien tot gewoon slecht .

Heb de CD van iemand mogen lenen en moest er wel erg inkomen gedurende de eerste twee nummers. Dat opent vrij matig en daarna blijft de fans ook niets bespaard, al vind ik de opkomst van elektronica sinds A fascinerend en leuk dat het in zoiets als dit escaleert. Het is ook het langste album sinds Stormwatch; vanaf die plaat hoor ik compositorisch toch een dalende lijn, want eenmaal aan dat blikken geluid van Under Wraps gewend valt op dat het songmateriaal niet bijster sterk is. De stem van Ian Anderson lijkt ook in kracht af te nemen en echt veel ruimte voor de fluit is er niet. Dit soort muziek biedt wel ruimte om af en toe tempo te maken, wat voor mij de aandacht er wat bijhoudt. Track 8 vind ik zo ongeveer het hoogtepunt. En track 9 is waarachtig als vanouds akoestisch, refrein is echter niet zo sterk. Ik hoef me trouwens maar door 11 tracks te worstelen en alhoewel ik de LP vanmiddag in de tweedehands bakken heb laten liggen, vind ik dit album interessanter dan wat daarna komt: Crest of a Knave, wat meer Dire Straits-associaties bij me oproept.

Tundra is een fijn nummertje.

Omdat ik de EP Lap of Luxury zat te luisteren, viel me op dat het allemaal zo slecht niet is. Ik heb me weer laten leiden door de algemen opinie. Er zit een bepaalde drive en enthousiasme in de muziek die eigenlijk best aanstekelijk is.

Ik zou het ook gedaan hebben, als ik de mogelijkheid had. Helemaal los gaan op die drummachines en sequencers. Overigens zijn die drums nog erg goed geprogrammeerd.

Songmatig is het ook best aardig. Leuke songs, met flink was tempowisselingen en changes. Ja, die synths lijken wat ouderwets te klinken, maar ouderwets synths vind ik dan juist gaaf.

Grappig dat Under Wraps het favoriete Tull album is van Martin Barre.

Toen ik in 1984 18 werd kreeg ik deze lp op mijn verjaardag. Mijn kennismaking met Jethro Tull. En wat volgens velen hun slechtste album is, nou ik vind hem best goed. Okee, hij klinkt wat kil en die drumcomputer mwah. Maar de nummers zijn in de basis best sterk. De zang van Ian Anderson is niet heel goed maar naar het schijnt had hij in deze periode stemproblemen. De thema van Under Wraps is de koude oorlog, spionage en dergelijke. Past dus goed in de zeitgeist van de vroege jaren '80. De keyboards van Peter John Vetesse gaan flink ten koste van de gitaren van Martin Barre. De dwarsfluit van Ian is nooit weg. Beste nummers? Daarvoor moet je aan het begin zijn. Na Nobody's Car zakt het wat in. Mijn kennismaking met Tull viel niet tegen. Het duurde wat jaren voordat Aqualung, Thick As A Brick, Songs From The Wood en al die Tull klassiekers in mijn bezit kwamen maar ben nu toch echt wel fan. Wel jammer dat Martin Barre een andere weg is ingeslagen. Een topgitarist die heel belangrijk voor de band is geweest.

In feite is Ian Anderson de band opnieuw begonnen, maar dan zonder Martin Barre. Niet de keuze van Barre dus.

En muzikaal is Martin Barre op het solopad niet ver van de Tull-sound verwijderd. Hij heeft talloze, erg fijne albums op eigen naam. Alleen niemand kent ze of luistert ze. Zoek ze maar eens op.

En wat speelt Barre nog altijd PRACHTIG gitaar daarop!

Ik vind die nieuwe platen wel wat vet geproduceerd. Echt stevige rock. En ik houd niet zo heel erg meer van dat rockgeluid. Vooral modernere platen kunnen wat oorverdovend zijn. Dat was ten tijde van Benefit en Stand Up toch anders. Die sound prefereer ik boven alles.

Van wat ik van Barre hoorde in zijn post-Tulljaren was ik altijd weer in de wolken. Dat spel! Iets wat ik node mis in de huidige Jethro Tull... Qua productie prefereer ook ik de jaren 70 - hetzelfde bij bv de laatste Stones. Zolang ze het maar niet dichtsmeren met protoolmeuk...

volgens vele fans een flop van een plaat.
Is zeker niet het beste Tull plaatje, maar je moet het maar durven synths en drumcomputer zijn hier à volontè aanwezig. Ik heb Tull voor de promotie van deze plaat toen live gezien in Vorst. Heb er zelfs nog ergens een programma boekje van.
Sorry fans ... ik kan toch genieten van bv "Nobody's Car", "Later, That Same Evening " en "Lap of Luxury "

Om de trends van de dag te volgen is niet bepaald veel durf nodig vind ik.

Interessant puntje wat TONYLUNA en Kronos aansnijden. Ik was vorig jaar bezig met de bandbiografie van Scott Allen Nollen, maar pauzeer daarvan nu al te lang. Met dit soort berichten word ik aangespoord het lezen te vervolgen.

Snel opgezocht wat hij heeft te melden over dit Under Wraps. Op p.176: "most controversial album" en "an experiment with his [Ian Anderson's] new home studio and the emerging technology of the time".

In de woorden van twee betrokkenen, eerst bassist en mandolinist Dave Pegg op p. 177: "(...) out-takes from Broadsword would have made a better album (...)".
Producer/manager/platenbaas Terry Ellis was resoluut: If you think I'm going to release this fucking pile of crap on my label, you can think again! This isn't Jethro Tull. It's shit!"

Zo te lezen is de teneur dus dat Tony's insteek klopt, al was de voortgang van technologie voor Anderson onweerstaanbaar, waarmee Kronos' opmerking net zo logisch is.

In mijn herinnering: dit was een plaat waarmee de groep veel fans verloor en ook ik vond het indertijd veel te plastic.
Kan me inmiddels wel vinden in de beschrijving van Oor's Popencyclopedie editie '89: (...) geen slechte plaat, al doet de enigszins klinische productie van Anderson het materiaal niet altijd recht".

Crest of a Knave en Rock Island klinken dan weer sterk beïnvloed door Dire Straits, die toen heel populair waren. Daarom komt het op mij meer over als met alle winden meewaaien (in de hoop op meer succes).