0
geplaatst: 3 september 2013, 18:46 uur
Mijn recensie voor iO Pages
Tellus Requiem is een Noors vijftal dat, na de zelfgetitelde eersteling uit 2010, met Invictus (The 11th Hour) aan hun tweede album toe is. Het genre kan best beschreven worden als een mix van power- en progressieve metal. Invloeden die langskomen zijn Opeth, Megadeth, Metallica, Dream Theater, maar vooral Symhpony X, met nog een extra dosis metal.
Daar tegenover komt Tellus Requiem toch over als een zogenaamde poppy artiest in de stijl, voor zover mogelijk. De muzikanten beheersen hun instrument met ongelofelijke precisie en techniek, maar daar ligt ook het gevaar. De drums klinken bijzonder machinaal en de toetsen zijn vaak zodanig overladen met allerlei absurde effecten dat het organische aspect van de muziek ver te zoeken is. Ook de gitaarsolo’s blinken uit in inwisselbare aframmelingen van noten zonder bijblijvende melodieën. Het geheel komt eerder geforceerd over en de zanger wil soms te hard zijn best doen.
Anderzijds passeren tussen het elektrische geweld door ook af en toe zachtere stukken de revue, waarvan Reflections Remain, Tranquility twee met passie overladen uitstekers zijn. Redemption opent zelfs met wat flamenco. Dit zijn voorbeelden van hoe het organische, eclectische samenspel wel werkt.
Ondergetekende blijft achter met een dubbelzinnig gevoel: Tellus Requiem is in staat degelijke, originele composities te schrijven, maar blijft in de schaduw van clichés en hun muzikale voorbeelden hangen.
Tellus Requiem is een Noors vijftal dat, na de zelfgetitelde eersteling uit 2010, met Invictus (The 11th Hour) aan hun tweede album toe is. Het genre kan best beschreven worden als een mix van power- en progressieve metal. Invloeden die langskomen zijn Opeth, Megadeth, Metallica, Dream Theater, maar vooral Symhpony X, met nog een extra dosis metal.
Daar tegenover komt Tellus Requiem toch over als een zogenaamde poppy artiest in de stijl, voor zover mogelijk. De muzikanten beheersen hun instrument met ongelofelijke precisie en techniek, maar daar ligt ook het gevaar. De drums klinken bijzonder machinaal en de toetsen zijn vaak zodanig overladen met allerlei absurde effecten dat het organische aspect van de muziek ver te zoeken is. Ook de gitaarsolo’s blinken uit in inwisselbare aframmelingen van noten zonder bijblijvende melodieën. Het geheel komt eerder geforceerd over en de zanger wil soms te hard zijn best doen.
Anderzijds passeren tussen het elektrische geweld door ook af en toe zachtere stukken de revue, waarvan Reflections Remain, Tranquility twee met passie overladen uitstekers zijn. Redemption opent zelfs met wat flamenco. Dit zijn voorbeelden van hoe het organische, eclectische samenspel wel werkt.
Ondergetekende blijft achter met een dubbelzinnig gevoel: Tellus Requiem is in staat degelijke, originele composities te schrijven, maar blijft in de schaduw van clichés en hun muzikale voorbeelden hangen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.