Minority Sound - The Explorer (2012)

The Explorer is de tweede plaat van deze band uit Tsjechië die industrial death metal maakt, maar het is mijn eerste kennismaking met de band. Ik zou ze liever omschrijven als 'cyber metal', wat misschien meer een term van tegenwoordig is om de serieuzere industrial met de meer dansbare variant te kunnen onderscheiden, maar de lading met dit in het achterhoofd meer dan dekt.

Minority Sound baseert hun geluid op energieke drums, een poel van elektronische geluiden en synthesizers, met daaronder de zware gitaarriffs en de nodige variatie aan vocalen die je verwacht van een band als deze: hoge grunts, lage grunts en de nodige cleane vocalen, alhoewel dat laatste aspect goed gedoseerd is verspreid. Waar deze tak van metal vaak beschuldigd wordt te toegankelijk te zijn om écht metal te heten, is ook deze band daar 'schuldig' aan, met een groots resultaat. Ze houden hun nummers over het algemeen kort en bondig, maar pakkend en zakelijk, waardoor het makkelijk wegluistert.

Favorieten van mij zijn onder andere het drukke "Binary Child", het proggy "Wipeout the VIrus" en het door 80s synth-pop beïnvloedde "The Explorer". Over het geheel is het dan ook een heel sterke en gevarieerde plaat die ik voor fans van dit genre bijna als verplichte kost zou zien.

Als album 199 (!) in het Metal Album van de Week is dit de eerste inzending uit Tsjechië, ik ben nog ooit eens in Praag geweest. Het tempo en de korte speelduur zorgen voor een prettige luisterervaring waarin de aanwezige electronic voor mij iets toevoegt. Zal ik nog een paar keren beluisteren.

Leuk album - iets beter dan Neurotech vind ik, de vorige inzending van The_CrY. Ik vind de electro ook wat toevoegen, het geeft toch een bepaald hard-mechanisch gevoel in combinatie met de metal. Bepaalde songs zijn ook prima met als hoogtepunt Binary Child. Beetje kort album wel, maar wat erop staat is grotendeels lekker. Ik ga ook voor een zeven.

Ik vind industrial een heel leuk genre, maar ben eigenlijk altijd wel blij dat de albums niet zo lang zijn. Er zijn er wel hoor, natuurlijk, maar verveling kan snel toeslaan. Verder echt tof dat dit album nu dus maar liefst drie stemmen heeft!

Mijn probleem hoor, dat van die lengte. Een á twee songs erbij zou me meer een albumervaring geven.

Ik had beloofd van dit nog een paar keren te beluisteren en, hoewel geen uitzonderlijk goed album, begin ik dit toch te waarderen. Er is een harmonisch huwelijk tussen de zware gitaren en de zweverige elektronica. Ik verhoog een halfje.