Black Label Society - Sonic Brew (1999)

Na Pride & Glory en Book of Shadows was dit destijds een onverwacht hard album.
Hard Rock - Heavy Metal onder hoog volume en de nodige rustige nummers:het zou het vaste concept van Black Label Society worden. De muziek van Zakk Wylde valt niet altijd origineel te noemen, maar hier klinkt het nog fris en geïnspireerd. Alle nummers zijn in principe wel goed, al heeft Spoke in the Wheel wel aardig wat weg van Wish You Were Here.
T.A.Z. is een duizelingwekkend hoogstandje op de akoestische gitaar. Machtig album met veel variatie.

Debuutplaat van BLS, helemaal ingespeeld en ingezongen door Zak Wylde, op de drums na (Phil Ondich)...

Inderdaad veel heftiger en zwaarder en minder southern dan Pride & Glory, Wylde's andere project.

BLS zou uiteindelijk een behoorlijk lange adem hebben....

Een brij van geluid. De signatuur van Zakk Wylde's gitaarspel; de typische haaltjes aan elke riff worden tot vervelens toe herhaald in een schier eindeloze stroom aan midtemposongs dat maar niet op lijkt te houden. Heel hip in de jaren 90. De no-nonsense houding en maar niet op dat gaspedaal willen drukken. Wilde je erbij horen dan moest je dat doen. Hij slaagde want Sonic Brew was even hot. Ook al waren de jaren 90 ten einde aan het geraken. Ik geef toe, een nummer af en toe tussen de bedrijven door hakt er lekker in. Voor een heel album vind ik de slogan "Bored To Tears" de lading heel goed dekken.

Een punt eraf. Persoonlijk vind ik het vrij 'boring' dat de riff van Bored to Tears meteen al vrij veel weg heeft met die van Everybody Up van Saxon ('85). In 2000 zag ik de BLS in het voorprogramma van Saxon. De BLS sloeg totaal niet aan bij het publiek. Op een gegeven moment zei hij: "what's wrong with you people?" en toen zette hij War Pigs maar in.......
Op Sonic Brew probeert hij vooral zo hard mogelijk te spelen en veel melodie valt er over het algemeen niet te horen. Persoonlijk vind ik dat soms wel lekker, maar de nummers blijven ver achter bij Pride & Glory en solo-album Book of Shadows. Op het einde zal het overigens nog een keer wezen met Sonic Brew: op het laatste nummer wordt het gaspedaal ingedrukt.

Lekker ruig debuut van deze rockband met metaltrekjes, opgebouwd rondom zanger/ gitarist Zakk Wylde. Het songmateriaal is niet heel bijzonder en Wylde's zang is aan de eentonige kant, maar het gitaarwerk is (uiteraard) heerlijk. Het schuurt, knarst en ronkt weer fijn alle kanten op, zoals alleen Wylde dat kan. En het tilt het songmateriaal boven de middelmaat uit.

Heerlijk broeierige hardrock/metal album van Zakk Wylde. Dit soort muziek ligt mij erg goed op de maag . Beste songs: Bored to Tears (...), Born to Loose, Peddlers of Death, het wat snellere Low Down, het ngal afwijkende Black Pearl en The Beginning...at Last
4*

Dit album kan me absoluut niet bekoren. Vooral de cover van No more Tears is een grote afknapper.Geef mij maar Pride & Glory, of de Z.W. solo.

Beste album van BLS. De rest is een heeeeeel stuk minder.