Black Label Society - Stronger Than Death (2000)

Een jaar na Sonic Brew verscheen er alweer een nieuw album van de Black Label Society.
Een album met veel aandacht voor imago en minder geïnspireerd gitaarspel. Een handvol goede nummers en de rest vrij middelmatig. Live kwam het wat beter tot zijn recht maar er valt niet veel tot zijn betere werk te benoemen. Stronger than Death werd Zakk Wylde zijn minste album.

"Fear no Beer" is de boodschap van Zakk Wylde. Voor dit album had de "Brew Master" alleen een drummer nodig. De produktie is niet zo zwaar als die van "Sonic Brew".
Het album opent hoopvol met de krachtpatser All for You, de solo is hier ook goed.
Phoney Smiles & Fake Hellos neemt geen blad voor de mond maar klinkt gewoon matig voor zijn doen.
13 Years of Grief lijkt op Van Halen - And the Cradle Will Rock. Zo goed is dat van Wylde niet.
De ballad Rust is het beste van de plaat; goede reden om de CD voor op te zetten.
Superterrorizer is weer krachtpatserij. Een kruising tussen bekende nummers als Into the Void en Of Wolf and Man. In dit geval best wel een leuk nummer van Wylde.
Counterfeit God is wel aardig, toch vaak een nummer dat overgeslagen wordt; die sound is hier niet vet genoeg.
Ain't Life Grand is progressief voor zijn doen. Dit nummer is wel goed.
Just Killing Time is een gospel getinte ballad. Niet één van zijn beteren. De droefgeestigheid in Rust is sfeervoller. Just Killing Time klinkt plichtmatig.
Stronger than Death valt onder de betere nummers. Maar een echte favoriet is het nooit geworden.
Love Reign Down valt te verdragen maar is weinig bijzonder. Je kan beter Rust nog eens draaien.

Voor mij persoonlijk is dit het beste wat BLS heeft uitgebracht en met enige verbazing zie ik dat dit samen met Shot to Hell uit 2006 het laagst scorende BLS album is. Het album klink net als het debuut lekker zwaar en de songs die donderen lekker zwaar uit de speakers. Pareltjes zijn wel 13 years of Grief, Counterfeit god en Stronger Than Death. Verhoog de stem naar 4.5*

Vooral ruiger en steviger dan de meer recente albums, wat te danken is aan het loodzware gitaarwerk en de hier nog imposante strot van Zakk Wylde. Later zou hij steeds meer gaan klinken als voormalig broodheer Ozzy Osbourne. Het songmateriaal is niet geweldig maar kan er absoluut mee door, zeker wanneer je beseft dat dit album min of meer als een soort haastklus is uitgebracht, een jaar na het debuut.