Aereogramme - A Story in White (2001)

Zeg, is A Meaningful Existence een single geweest? Nummer komt me namelijk erg bekend voor.

Voorgenoemde nummer vind ik erg leuk (niemand een antwoord op mijn vraag?) en zo staan er nog wel wat meer nummers op die me kunnen behagen. Het eerste nummer en Shouting for Joey bijvoorbeeld, die laatste gaat zelfs een klein beetje de metal kant op.

Helaas staan er ook wat mindere dingen op, zoals Descending. Zwaar irritant begin met een wel heel vervelende piep erdoorheen. Ook de laatste drie nummers kunnen me niet boeien. Dat klinkt me allemaal wat te gemakkelijk en vooral erg saai in de oren. Vooral Messenger en The Art of Belief zijn niet aan mij besteed, maar dat soort rustig gitaarwerk trek ik zelden.

Ik geef deze plaat een 3 maar daar kan nog een halfje bijkomen als ik m vaker beluister. Het moest ook allemaal zo snel nu .

Let eens op Wood, dat is echt een gaaf nummer.

Eh, Wood staat op de CD hierna. Van dit album vind ik Zionist Timing wel gaaf.

Vanavond staan ze in het Paard!

Was je erbij vanavond, Herman? Ik heb je niet kunnen spotten, maar ik kwam dan ook tamelijk laat (ver na het voorprogramma, enkele minuten voordat A'gramme begon) de zaal binnen. Ik stond links vooraan.

Hee daar stond ik ook!
Mooi concert was het !!

Ik stond ook links vooraan.

Ik had een rode trui aan met zo'n rits aan de voorkant en een bril op. Stond naast een jongen met kort haar en een wenkbrauw- en lippiercing.

hahaha dat moet ik dan geweest zijn !...

Nee, want de jongen die ik bedoel, heet geen Jeroen. Wie waren jouw metgezellen?

ooo zo bedoel je het

ik stond daar zowaar met mijn vader
de enige die ik ken die deze band kan waarderen..

ik dacht dat je mij bedoelde vanwege die 2 piercings

Heb jij dan lang zwart haar? Ik heb wel een man met baard van een jaar of 45, 50 zien staan.

nee......

het is wel weer duidelijk dat we meer aandacht hebben besteed aan het concert dan aan de mensen in de zaal !!

Ja, inderdaad. Ging er behoorlijk in op. Ben er nu een stukje over aan het schrijven voor mijn log (zie mijn profiel). Yak heeft dat al gedaan.

deze plaat krijgt veel te weinig credit, verdient veel meer.
Over een x-aantal jaren zal blijken dat 'A Story in White' een van de meest invloedrijke platen van het begin van deze eeuw is. Heb nog een tijdje gemaild met Craig B., woordspelletjes spelend met teksten van Cohen ("jane sends her regards", zo sloot mijn vriendin steevast haar mailtjes aan hem af), wat een goede vent is dat, maar dan met een baard.
Staan alleen maar hoogtepunten op deze plaat, en ik zou zweren dat mijn zoon is verwekt terwijl deze plaat speelde.

tracks 11, 12, 13 staan niet op de originele uitgave, wel op de 'White Paw' EP

'Will you still find me' is een betere afsluiter dan 'The Art of Belief'

prachtig nummer, dat - sunday 3:52 -.

Vind het nogal een lawaaiige bedoeling allemaal.
Maar dat is dan ook de bedoeling.
Ik hoopte een soort tweede Oceansize te vinden maar die is wel wat aantrekkelijker voor mij.

Nochtans keer ik een bescheiden score toe.

Eerste keer luisteren: "mwah, is wel errug veel lawaai allemaal"
Derde keer luisteren (vandaag): "Het zit toch wel heel goed in elkaar. Niet zomaar gitaarmuurtje en daar wat overheen schreeuwen, maar energieke muziek waar echt over is nagedacht".
Dus nu 4 sterren. Wie weet wat het uiteindelijk wordt...

Één van de voordelen van Spotify is dat je eigen playlists kan maken. Iets wat ik vooral bij Aereogramma wel prettig vind. Het is bij de nummers van Aereogramme vaak alles of niets in mijn beleving. Erg melodieuze nummers (Hatred, Sunday 3:52, A Meaningful Existence en Will You Still Find Me? bijv. ) worden afgewisseld met meer 'experimentele' tracks die niet zo mijn ding zijn. Het is voor mij daardoor ook moeilijk de albums een beoordeling te geven. Ergens tussen 5* en 2,5*.... maakt 3,5

Ik heb dat ook bij Aereogramme, jorro. Toch vind ik het wel werken: iets met het geheel is meer dan de som der delen. En dat is ook knap!

Aereogramma is een Britse band die bekend staat om hun unieke geluid, dat een mix is van post-rock, alternatieve rock en progressieve elementen. De formatie bestaat uit getalenteerde muzikanten die elk hun eigen stempel drukken op de muziek, wat resulteert in een dynamische en meeslepende luisterervaring. Ze hebben een reputatie opgebouwd voor hun emotioneel geladen optredens en complex muzikale structuren, wat hen onderscheidt in de hedendaagse muziekscene.

Het album A Story in White uit 2001 is een prachtig staaltje van hun kunnen. Vanaf de eerste noten van het album werd ik meegezogen in een klanklandschap dat zowel intens als fragiel aanvoelt. .

Het openingsnummer The Question Is Complete begint met fragiele en breekbare zang die meteen je aandacht grijpt. De muziek is meeslepend en creëert een sfeer die zowel kwetsbaar als krachtig aanvoelt. Het is de perfecte introductie tot wat dit album te bieden heeft.

Post-Tour, Pre-Judgement is een mooi contrastrijk nummer waar ingetogen en bombastische passages perfect samenkomen. Dit is typisch voor de band; ze weten hoe ze verschillende emoties en dynamieken moeten combineren om een gedenkwaardig stuk muziek te creëren.

Bij Egypt voel ik de gevoeligheid en de schrale toon van het nummer. De eenvoud en de oprechtheid van dit nummer zijn ontroerend, en het laat de veelzijdigheid van de band zien. Hatred verrast met ingetogen zang en subtiele begeleiding. Het nummer is hypnotiserend mooi en neemt je mee op een introspectieve reis. Het is een van die nummers die blijft hangen lang nadat het afgelopen is.

Zionist Timing heeft heerlijke gruizige gitaren en zang, gevolgd door momenten van intimiteit. De overgang tussen deze twee stijlen is naadloos en indrukwekkend. Het is een nummer dat je steeds opnieuw wilt beluisteren om nieuwe lagen te ontdekken. Dit is typisch voor Aereogramma; ze dagen je uit om actief te luisteren en jezelf onder te dompelen in hun muzikale wereld.

Sunday is een prachtige ingetogen track met bezielende begeleiding. De eenvoud en sereniteit van dit nummer maken het tot een rustpunt op het album, een moment van reflectie. Shouting for Joey is rauw en rafelig, een bijzonder intermezzo dat leidt naar een gevoelig slot. De intensiteit en rauwe energie zijn aanstekelijk en voegen een extra dimensie toe aan het album

A Meaningful Existence begint fluisterend maar ontwikkelt zich tot een turbulent en stevig nummer. Dit nummer reflecteert over het leven en de betekenis ervan. De opbouw is meesterlijk en toont de band op hun best, in staat om delicate en krachtige momenten te combineren.

Descending begint met een kalme, bijna serene intro, die geleidelijk opbouwt naar een emotionele uitbarsting. De dynamiek tussen stilte en geluid is prachtig uitgevoerd, en het nummer blijft lang na de laatste noot nazinderen.

Het slotnummer Will You Still Find Me? is lekker traag en kalm. Het is een perfecte afsluiter die je met een gevoel van vrede achterlaat. De zang en muziek zijn harmonieus en laten je verlangen naar meer.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl