Cinderella - Long Cold Winter (1988)

Voor mij het beste album van de band. Het is bluesy en sleasy. Het begint al sterk met "Bad seamstress blues" en dat gaatt het maar doo naar "Fallin'apart at the seams" en de knaller "Gypsy road. Een ander hoogtepunt is het sterk blues georienteerde titelstuk.

Erg lekker album ja, ze hebben hier hun eigen geluid gevonden.

Yep, Long cold winter is zeker Cinderella's beste album. De heren zijn weer bij elkaar, maar een nieuwe CD zit er nog niet in? Don't know what you got is toch wel het beste nummer van deze cd

Zeker hun beste album, met een paar heerlijke guitar riffs.

De band is nog steeds op tour maar al sinds 1993 geen nieuw werk afgeleverd. Zonde, in Cinderella zat veel potentie en ze in het zelfde hoekje stoppen als Firehouse, Warrant, Trixter is een schande.

Absoluut het beste album van Cinderella! Geen slecht nummer te bekennen. De plaat begint met de fantastische combi Bad seamstress blues wat overgaat in Falling apart at the seems. Heerlijk stampende blues!! Daarna de fenomenale riff die het geweldige Gypsy road inluidt. Tsja en dan...Don't know what you've got! Eén van allermooiste ballads ooit gemaakt wat mij betreft!!
Daarna wordt het absurd hoge niveau van de eerste 4 nummers niet meer gehaald maar slecht wordt het ook allerminst natuurlijk.
Ik heb Cinderella afgelopen zomer live gezien op het Sweden Rock Festival en daarmee kwam een lang gekoesterde (en niet meer voor mogelijk gehouden) wens in vervulling!! Geweldig om ze eens live te zien en alle krakers voorbij te horen komen

Net besteld, hier was ik al heel lang naar opzoek. Voor de rest staat de Cinderella collectie in de kast!

Hier ga ik weer veel plezier van beleven op de donkere november en december dagen!

Dat denk ik ook Ducoz!! Wat een geweldig album is en blijft dit toch

Ik had de cd al maar vandaag ook op lp gekocht.

Ik heb 'm ook op zowel cd als lp. Die hoes; dat zó simpel zó mooi kan zijn!

Ja, op lp komt dat tot z'n recht. De cd viel mij daarin enorm tegen. Had die besteld maar de kleuren zitten ook niet goed. Vooraan meer roodachtig purper, achterkant meer blauwpurper. Op de lp-hoes staat tenminste een prachtige zwartwit foto op de achterkant.

Jeugdsentiment voor mij. Ze kwamen voorbij op tv tijdens een special over het Moscow Peace Festival (met oa Ozzy, Scorpions, Bon Jovi en Skid Row). Ik was meteen verkocht. De pakkende songs, de rauwe strot van Kiefer, het bluesy gitaarwerk. Ik vond ze net even anders klinken dan al die andere hardrockbands.

Dit album was toen net uit en heb ik toen meteen in huis gehaald. Bleek achteraf ook hun beste. Op het debuut zijn ze nog een beetje zoekende en staan ook wat zwakke songs tussen. Het latere werk werd steeds zoetsappiger. Hier knallen ze nog lekker met nummers als Falling Apart en Gypsy Road (destijds een klein hitje). Maar ook de ballads als Coming Home, Dont Know What You Got (scoorde ook aardig) of het slepende titelnummer bevallen mij enorm.

3,5*

Long Cold Winter behoort in elk geval een beetje tot mijn 80's/glam/hair/dinges favorieten. Emonotionele, doorleefde bluesy hardrock doordrenkt in een soort Americana saus. Een tikkie beter dan het meer standaard Night Songs en een tikkie meer rockerig dan het naar de blues doorslaande Heartbreak Station.

Vooral binnenkomer Bad Seamstress Blues zet qua sfeerzetting direct de toon. Mooier kun je een dergelijke plaat niet openen.

Op mijn exemplaar is het intro samen met Fallin Apart At The Seams overigens één nummer, maar dat terzijde.

Mee eens! Een geweldige binnenkomer is het!! Op mijn exemplaar zijn beide trouwens ook één nummer.

Aantal berichten verwijderd. Persoonlijke vetes uitvechten kan via PM.

Sterk album.

Ik kende het al eventjes, maar nu heb ik hem dan daad werkelijk op CD.
De enige momenten dat het eventjes in kakt is op "Second Wind" en "If you Dont like it".

Jammer dat er nooit meer echt wat uit is gekomen, Still Climbing is ook erg goed.. maar vind het maar raar dat ze nooit meer wat deden behalve touren..oneindig touren.

Ik kende de muziek niet (ben niet zo'n hairmetal fan) maar heb hem onlangs uit nieuwsgierigheid voor een paar euries aangeschaft. Muzikaal is het allemaal best oke, maar die zang, pffffffffffffffff wat afschuwelijk tenenkrommend zeg. Een nummer of 2/3 gaat het nog maar dan begint het echt te irriteren en beginnen de vullingen in m'n kiezen los te zitten. Ik heb hem dan ook snel uit de speler gehaald en in de kast gezet, waar ie niet meer uit zal komen.

Je hebt dus ook een hekel aan AC/DC, Judas Priest, Accept en meer van dat soort bands neem ik aan?

Prachtig album,heerlijk rock beetje southernrock en wat blues invloeden.
Vind de zang wel goed heerlijke rouwe stem.
Dit met heartbreak station de beste albums van hun,deze het beste.
Heerlijk doorleefde stem.top album van deze rockers.

Wel ff stemmen viking1!

De vergelijking met Johnson kan ik begrijpen alleen schreeuwt deze nog meer, maar je wil dit speenvarken toch niet vergelijken met Halford??? Dan zit je er toch echt wel heel ver naast hoor!!

Heb gestemd vielip geef 4.5pt.
De vergelijking met ac/dc berijp ik kwa stem wel n beetje maar met judas priest?
Hele andere zanger meer hoge uithalen dan n rouwe stem.
Maar dit is n goeie band met en goeie zanger echt wel.

Klopt, het is ook een heel andere zanger maar toch hoor ik overeenkomsten op sommige momenten. Ik hoor Tom Keifer alleen liever dan Halford. En schreeuwen wil ik het al helemáál niet noemen. Als er namelijk één zanger is die behoorlijk schreeuwt/krijst dan is het Halford wel.

Ik vind deze tweede plaat net zo goed als het debuut. Ze hebben de goede kwaliteit van het eerste album gewoon prima doorgetrokken bij dit album. Tom Keifer heeft een lekker rauw stemgeluid en instrumentaal zit het ook weer prima in elkaar!

Prachtplaat... heerlijke bluesrock en gelukkig niet zo gepolijst als de rest van de Amerikaanse concurrenten.
Daar waar de 1e cd nog erg zoet en glad was (maar al wel aardig klonk) is deze gewoon vet, sleazy en smerig.

Absoluut met bovenstaande eens! Eén van de beste releases uit het toch al niet misselijke jaar 1988.