UFO - No Heavy Petting (1976)

Een prima album met verschillende goede nummers.

Die solo in Reasons love.............. geweldig

Deze CD bevat uitstekende nummers en had zich met het beste werk van UFO kunnen meten als de productie niet zo gedateerd klonk (1976). Schenker soleert weer als de beste en de toegevoegde waarde van Peyronel als toetsenist is nihil, echter zijn com- posities zijn qua nivo even hoog als de Schenker/Mogg composities. De productie zorgt onbedoeld wel voor hetzelfde sfeertje bij alle nummers. Deze CD klinkt dus wel als 1 geheel dit in tegenstelling tot zijn opvolger "Lights out". Al met al verplichte aanschaf voor degenen die het beste werk van UFO in huis willen hebben.

Prima schijf van UFO,persoonlijk vind ik nummers 2,7,8 de mindere
van de schijf maar het geweldige Natural Thing met zijn monsterriff
vergoedt dit ruimschoots.

En voila, weer een topper! Natural thing is echt een klasbak waarvan er op dit album helaas maar 1 staat. Dit betekend echter absoluut niet dat de rest slecht is! De nummers halen echter het niveau van de opener nergens meer maar a la, dat maakt het luisterplezier er niet (veel) minder om!

Samen met Phenomenon de beste van UFO. 4,0

Redelijk album van UFO, al blijft het voor mijn gevoel iets achter bij voorganger Force It.

'k heb No Heavy Petting nu zelf gekocht, heerlijk album. Zit aardig in de UFO sferen tegenwoordig. Natural Thing behoort natuurlijk tot hun beste werk maar ook de ballades zijn weer prachtig, namelijk Belladonna en Martian Landscape.
A Fool in Love is de enige zwakke broeder, I'm a Loser vind ik best wel een lekker nummer en ook On With the Action is goed; dat nummer heeft een mooi refrein.
Dan blijven er nog wat rocknummers over die er ruim mee door kunnen, Can You Roll Her, Reasons Love en Highway Lady. Op de remaster staan nog drie covers en twee eigen nummers die de plaat niet gehaald hebben

Michael Schenker schittert op dit album waarop veel heerlijke hardrock nummers staan. Een van mijn favorieten is Can You Roll Here met dat lekkere piano deuntje er tussen door. Verder zijn erg goed Natural Thing, On with the action, I`m a Loser en de mooie ballad Belladonna. Mooie hoes ook trouwens!

Misschien wel het beste studio-album van UFO mede dankzij dhr. Schenker.
Prima nummers waarvan Natural Things en I'm a loser ook live op Strangers in the night staan.
Van die andere nummers van strangers vind ik de studiouitvoeringen een stuk minder. Bij deze heb ik dat niet.

Blijft gewoon steengoede muziek, vooral de jaren met Schenker.

De bonus nummers zijn ook erg goed met uitzondering van Tonight Tonight.
Het nummer Have you seen me lately Joan, vind ik 1 van de beste nummers van UFO.

Waarom heb steeds het idee dat de gitaarsolo's van I'm a loser er later tussen zijn gezet. De overgang
van de solo naar het vocale gedeelte loopt niet echt lekker....Of er een stukje tussenuit is ofzo...

Tja, het spijt me zeer... maar minder dan 4 sterren kan ik hier echt niet aan geven hoor! Niet alle nummers zijn even origineel maar het rocked allemaal wel ontzettend lekker, iets wat UFO als geen ander kan!
Natural Thing, Reasons Love & On with the Action behoren wat mij betreft onder het beste werk wat UFO gemaakt heeft.

Heerlijke muziek om bij te sporten ook trouwens, maakt het toch weer iets minder zwaar.

Mijn absolute favoriete studio elpee van deze kanjers. Geluid bevalt, elk nummer is wat mij betreft raak... alleen al hoe de plaat eindigt. Maar goed, het begint uiteraard met de opener, die sleurt je meteen in de juiste sfeer de rit binnen. Het is een uitgebalanceerde plaat, niet in de zin van te doordacht, maar in de zin van kwaliteit.
Veel mensen geven de voorkeur aan de voorganger, daar staat wel mijn favoriete UFO nummer op "High Flyer", maar als geheel vind ik die net een tikje minder constant. Het is met name ook de eerder genoemde sfeer die de plaat uitademt en me meevoert, waar ik zo van onder de indruk ben. De 35 Minuten zijn voorbij voordat je het weet, tot mijn spijt elke keer.

Voor de liefhebbers is er een remastered edition op komst. Met onder meer het Live at the Roundhouse in London concert uit 1976 als extra schijfje.

Remastered deluxe edition of UFO's album 'No Heavy Petting' to be released on January 20th - Sleaze Roxx - sleazeroxx.com

Nou AOR_Lover, vandaag is dan dus de dag dat dit daverende draaischijfje denderend nederdaalt! Jammer genoeg is mijn favoplatenzaakje (Velvet Ede) niet meer, anders zou ik daar komende zaterdag rap heengaan.
No Heavy Petting is een verwijzing naar de bordjes op Britse openbare toiletten waarmee allerlei zedeloosheid moest worden voorkomen. Ik kende de uitdrukking uit begin jaren ’80, toen er een metalband was die Heavy Pettin' heette… De hoes van ontwerpersgroep Hipgnosis zorgt voor een extra knipoog, passend bij eerdere UFO-hoezen.

Op streaming speelde ik de voorbije dagen de cd-versie (2007) af, die met vijf studiobonussen. Het begin spettert met Natural Thing. De rest groeit bij vaker draaien: geleidelijk vergeet ik bijna dat het vergeleken met mijn instapalbum Strangers in the Night nogal tam klinkt. I’m a Loser bijvoorbeeld, desondanks een heel fraai liedje.
Het snelle Can You Roll Her is echter met zijn dubbele basdrumgebeuk zijn tijd vooruit; helaas liet producer Leo Lyons het niet zo knallen als Martin Birch met Rainbows Kill the King deed, dat een vergelijkbare drumpartij kent. Belladonna is een kippenvelballade, op Reasons Love zet drummer Andy Parker zijn basdrums weer stevig aan het werk.

Highway Lady trapt eveneens uptempo de B-kant af; nieuw bandlid Danny Peyronel speelt lustig piano, wat ik tegenwoordig wel kan waarderen; de twee nummers daarna doen me minder. Martian Landscape sluit het oorspronkelijke album af met heerlijk toetsenwerk, die voor een nadrukkelijke 70’s-sfeer zorgen; een groeibriljantje.
De bonussen vind ik minder, inclusief Have You Seen me Lately Joan, die ik liever in de originele versie van Frankie Miller hoor. Uitzondering is afsluiter All the Strings, een compositie van Peyronel; hele fraaie ballade met prachtig toetsenspel!
Grootste troef van dit album is wederom het gitaarspel van Michael Schenker, waarbij de band op alle andere vlakken was gegroeid, op het niveau van de composities na.

Volgens de bandbiografie High Stakes zorgde een beperkt budget voor minder studiodagen. Hierdoor klinkt de productie (met name de drums) minder vol dan men wenste. Ook privé zat de groep krap (mede omdat er het nodige in genotsmiddelen werd gestopt): zanger Phil Mogg en zijn echtgenote woonden op dat moment bij Lyons in, een eigen woning hadden ze niet.
Meer feitjes. In de studio ernaast nam Judas Priest tegelijkertijd Sad Wings of Destiny op, wat ertoe leidde dat Mogg extra gedreven was.
Het album verkocht minder dan voorganger Force It: Chrysalis had in de nieuwe wereld weliswaar nieuwe distributeurs, maar deze zwakke kant van de platenmaatschappij verbeterde niet.
Tournees door het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten zagen de bezoekersaantallen echter stijgen, waarbij nieuwe manager Dick Jordan Michael bovendien meer optredens wist te regelen. Het was daar dat Mogg besloot dat de stijl steviger moest worden, meer gitaargeoriënteerd.
De bio verhaalt uiteraard over de Amerikaanse tournee, inclusief momenten á la Spinal Tap…

Over de hoes nog dit. Tot half mei valt in het Groninger Museum een tentoonstelling over de platenhoezen van Hipgnosis te zien. Ik hoop daar veel UFO tegen te komen!

Bedankt voor de tip over die tentoonstelling! Nog niks van meegekregen maar daar wil ik graag een kijkje gaan nemen

Op het YouTubekanaal van Now Spinning staat sinds gisteren een interview met toetsenist Danny Peyronel. Hij vertelt eerst over zijn vroege jaren, zijn tijd in The Rats en The Heavy Metal Kids. Van 11'20" tot 33'33" over zijn jaar in UFO, met wie hij No Heavy Petting opnam.
Hij vertelt onder meer de details rond zijn eerste optreden met UFO in Duitsland. "What I did well was reaaaally learn quickly," vertelt hij met grote gebaren en een glimlach op het gezicht. Ook over het schrijven van muziek voor dit album kom je één en ander te weten, zoals de inzet van de dubbele basdrum door Andy Parker.

Hierna vertelt hij over het vervolg van zijn carrière bij Meatloaf, Sade, David Gilmour, Tarzen (wie? Beide albums op MuMe te vinden), het schrijven van muziek voor anderen, zijn solomuziek, hoe hij (opera!)zanger werd in Italië, de heroprichting van The Heavy Metal Kids, zijn band House Of X met daarin ex-UFO-leden en de twee boeken waaraan hij werkt.
Ook interessant: vanaf 35'00 gaat het even over de catalogus van Chrysalis, sinds kort onderdeel van Blue Raincoat Music, geleid door een oude vriend van hem. Aan het einde over de hoes van No Heavy Petting én het onlangs verschenen boek over Hipgnosis, ontwerpers van vele UFO-albumhoezen.

Peyronel is een aimabele verteller, die vanuit Barcelona bovendien meldt dat een nieuw UFO-livealbum met werk uit zijn periode zal uitkomen. Aanbevolen!

Leuke catchy rock plaat, wat je eigenlijk best mag verwachten van de jaren zeventig. Belladonna en On with the Action voor mij de uitschieters, de rest is leuk maar meer ook niet.

Ja man, dit nummer blijkt voor mij echt een verborgen pareltje! Werkelijk fantastisch nummer die me na jaren 'ineens' opvalt. Hoe Mogg het zingt...echt met de juiste snik in z'n stem. Zo'n snik die een 'loser' kenmerkt. Prachtig!