UFO - No Heavy Petting (1976)

Nou AOR_Lover, vandaag is dan dus de dag dat dit daverende draaischijfje denderend nederdaalt! Jammer genoeg is mijn favoplatenzaakje (Velvet Ede) niet meer, anders zou ik daar komende zaterdag rap heengaan.
No Heavy Petting is een verwijzing naar de bordjes op Britse openbare toiletten waarmee allerlei zedeloosheid moest worden voorkomen. Ik kende de uitdrukking uit begin jaren ’80, toen er een metalband was die Heavy Pettin' heette… De hoes van ontwerpersgroep Hipgnosis zorgt voor een extra knipoog, passend bij eerdere UFO-hoezen.

Op streaming speelde ik de voorbije dagen de cd-versie (2007) af, die met vijf studiobonussen. Het begin spettert met Natural Thing. De rest groeit bij vaker draaien: geleidelijk vergeet ik bijna dat het vergeleken met mijn instapalbum Strangers in the Night nogal tam klinkt. I’m a Loser bijvoorbeeld, desondanks een heel fraai liedje.
Het snelle Can You Roll Her is echter met zijn dubbele basdrumgebeuk zijn tijd vooruit; helaas liet producer Leo Lyons het niet zo knallen als Martin Birch met Rainbows Kill the King deed, dat een vergelijkbare drumpartij kent. Belladonna is een kippenvelballade, op Reasons Love zet drummer Andy Parker zijn basdrums weer stevig aan het werk.

Highway Lady trapt eveneens uptempo de B-kant af; nieuw bandlid Danny Peyronel speelt lustig piano, wat ik tegenwoordig wel kan waarderen; de twee nummers daarna doen me minder. Martian Landscape sluit het oorspronkelijke album af met heerlijk toetsenwerk, die voor een nadrukkelijke 70’s-sfeer zorgen; een groeibriljantje.
De bonussen vind ik minder, inclusief Have You Seen me Lately Joan, die ik liever in de originele versie van Frankie Miller hoor. Uitzondering is afsluiter All the Strings, een compositie van Peyronel; hele fraaie ballade met prachtig toetsenspel!
Grootste troef van dit album is wederom het gitaarspel van Michael Schenker, waarbij de band op alle andere vlakken was gegroeid, op het niveau van de composities na.

Volgens de bandbiografie High Stakes zorgde een beperkt budget voor minder studiodagen. Hierdoor klinkt de productie (met name de drums) minder vol dan men wenste. Ook privé zat de groep krap (mede omdat er het nodige in genotsmiddelen werd gestopt): zanger Phil Mogg en zijn echtgenote woonden op dat moment bij Lyons in, een eigen woning hadden ze niet.
Meer feitjes. In de studio ernaast nam Judas Priest tegelijkertijd Sad Wings of Destiny op, wat ertoe leidde dat Mogg extra gedreven was.
Het album verkocht minder dan voorganger Force It: Chrysalis had in de nieuwe wereld weliswaar nieuwe distributeurs, maar deze zwakke kant van de platenmaatschappij verbeterde niet.
Tournees door het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten zagen de bezoekersaantallen echter stijgen, waarbij nieuwe manager Dick Jordan Michael bovendien meer optredens wist te regelen. Het was daar dat Mogg besloot dat de stijl steviger moest worden, meer gitaargeoriënteerd.
De bio verhaalt uiteraard over de Amerikaanse tournee, inclusief momenten á la Spinal Tap…

Over de hoes nog dit. Tot half mei valt in het Groninger Museum een tentoonstelling over de platenhoezen van Hipgnosis te zien. Ik hoop daar veel UFO tegen te komen!