UFO - Force It (1975)

Op de tweede UFO met gitarist Michael Schenker wordt het geluid uitgebouwd. Toetsenist Chick Churchill, bandmaatje van producer Leo Lyons in Ten Years After, leverde voor Force It uit juli 1975 enkele toetsenbijdragen. Bovendien introduceert drummer Andy Parker op bescheiden wijze de dubbele basdrum.
Toch is de grootste winst dat Schenkers spel beter is ingepast, waardoor de overigen intenser gaan musiceren. De man kwam met de ene na de andere sterke gitaarlick en -solo, waaromheen de liedjes en teksten werden geconstrueerd. Daar komt bij dat de stem van zanger Phil Mogg een rauw randje krijgt en bovendien is de productie wat minder droog dan op voorganger Phenomenon.

Alle nummers op Love Lost Love na zijn lekker, zij het stukken ingetogener dan op de latere liveklassieker Strangers in the Night. Van de nummers op Force It die niet die dubbelaar haalden, vind ik het tedere High Flyer en het swingende Dance your Life Away heel prettig; de eerste door het gitaarspel, de tweede door de zanglijn in de brug, subtiel ondersteund door een orgeltje. Ook het instrumentale slot van This Kid’s dat niet de liveplaat haalde, Between the Walls genaamd, is aangenaam.

De communicatie tussen de timide Schenker en de robuuste Mogg en Way verliep moeilijk; andere persoonlijkheden, die bovendien letterlijk niet elkaars talen spraken. Aldus deze bandbio. Met name de buien van Mogg waren berucht. Lyons vormde tijdens de plaatopnamen de brug, hij sprak namelijk Duits. Daarbuiten was Parker het scharnier.
Gedurende tien dagen was Lyons ook manager van de groep. Hij stuitte onmiddellijk op financieel dubieuze zaken, de deal met platenmaatschappij Chrysalis had rare clausules. In plaats van het monster in de bek te kijken, ontsloeg de band Lyons in die rol. In de jaren ’80 moesten ze hem gelijk geven, nadat ze financieel aan de grond waren geraakt.
Wat ook niet goed was geregeld door Chrysalis, was de distributie in de Verenigde Staten. Voor het eerst haalde een UFO-album de albumlijst, namelijk #71. Dat had hoger kunnen zijn, als de platenbaas in de grootste markt ter wereld meer platen in de winkels had weten te krijgen. Detail: omwille van de goede zeden had de badkamer op de hoesfoto daar een douchegordijn gekregen.
Ook elders was de verkoop groeiende: Wikipedia noemt #35 in Duitsland en #59 in Zwitserland. In eigen land miste Force It de albumlijst, over hun voorheen grootste afzetmarkt Japan kan ik niets vinden.

Op de bonusversie (2007, tevens op streaming) hoor je enkele liveopnamen waarop toetsenist Danny Peyronel is te horen, in juni 1975 binnengevlogen tijdens een Duitse tournee. Via een wederzijdse vriend kwam de vraag of hij belangstelling had: de band had een Wurlitzerpiano in de tourbus, maar niemand die ‘m kon bespelen. Het betekende een volgende stap in de richting van Die Fameuze Livedubbelaar.
Wie deze cd-versie aanschaft, kan tevens de nodige achtergrondinformatie lezen over de totstandkoming van de elpee. De bonussen maken de toch al fijne elpee extra leuk.