ABBA (Björn, Benny, Agnetha & Frida) - Waterloo (1974)

Het tweede album van ABBA. Mijn favorieten van dit album zijn "King Kong Song", "Hasta Mañana", "My Mama Said" en "Honey Honey". Het blijft een tijdloos album!

Tweede plaat van een band die méér en meer een wereldact aan het worden is.
Het songwritersbloed hadden ze al, ze moesten enkel nog volledig tot ontwikkeling komen, maar de kwaliteit die ze later ontwikkelen schemert toch al mooi door, zo hier en daar.
Nog beetje groen, maar daarom niet minder;
Waterloo blijft prachtig, Gonna Sing You My Lovesong één mijner favorieten, Hasta Manana en Honey Honey ook erg lekker !
4 sterren ****

' Waterloo' is inderdaad een geweldig nummer maar hoe je ' Honey, Honey' en ' Hasta Manana' als 'lekker' kan bestempelen is mij een compleet raadsel, die nummers vind ik nou echt helemaal niks (het lijkt wel kleutermuziek). Gelukkig zijn dat de enige twee echte slechte nummers van dit album.

' What About Livingstone' en ' Gonna Sing My Lovesong' vind ik ook goed.

Op dit album staat ook het enige Abba-nummer dat door Benny is ingezongen en dat klinkt ook zeker niet slecht.

3.5 sterren

Wat Abba betreft hou ik het liefst van de simpelste songs, ze zijn gewoon het meest erotisch geladen, en mijn jeugdadoratie voor Agnetha Fältskog, die ik toen had, die vergeet ik nooit natuurlijk, vandaar dat ik Honey Honey zo kinderlijk goed vind!

maar als je de beste abba songs wilt , dan moet je gewoon de definitive collection bezitten.
en niet de reguliere albums.

De reguliere albums zijn voor fans net zo interessant omdat je ;

- De evolutie hoort in het songschrijven;
- Nummers (vaak hele goede nummers ) leert ontdekken die niet op verzamelaars staan.

Het is maar net waar je bij Abba op zoek naar bent, en hoe groot je jezelf als fan beschouwt.

Rudiger, jij hebt toch ook alle reguliere Dire Straits albums ? (ik ook trouwens), maar ik kan me voorstellen, dat sommigen met een goede compilatie voldoende hebben, het is maar nèt hoe zwaar fan je bent van een artiest, toch ???

ja , dat klopt.

Aha, nou weet ik wat ik gemist heb bij Abba, die lading! Voor mij is het allemaal vervelende middle of the road.

Volgens mij vind jij alles wel goed en vier sterren waard!

Sheplays, had jij dan niks met Bjorn of Benny??

Ik werd er niet koud en zeker niet warm van!

Neen, maar ik hou enorm van MELODIEUZE POP en rock, daarom zul je mij zelden zien stemmen op muziek met veel distortion en noise, dàt is nu eenmaal mijn ding niet.

En als er sprake is van enige chaos, dan nog liefst gestructureerde chaos, dus schijnchaos.

Melodieuze muziek heeft mijn voorkeur. En daarom hoeft die nog niet melig of mierzoet te zijn. Voor mij bijvoorbeeld geen Lionel Ritchie want dàt vind ik wèl mierzoet en meestal ronduit slecht, maar van Abba, Pet Shop Bos, Genesis, veel soulmuziek, Kraftwerk en dergelijke hou ik wel, omdat die muzikaal zo sterk zijn.

Van zodra het kakafonisch wordt, stap ik af. Daarom kan ik absoluut niet naar Trout Mask Replica luisteren (ik kan zelfs momenteel niet op de uitvoerder zijn naam komen, echt niet). Ik beweer ook niet dat dit slechte muziek zou zijn, enkel, ze raakt me niet en ik word er redelijk ongemakkelijk bij. Da's toch mijn recht ??

En met goede Middle of the roadmuziek vind ik niets mis, of niets fouts. Je geniet ten slotte waar je van geniet, en daar heeft een ander zich eigenlijk niet mee te moeien.

Van mij mag iedereen van Borsato of Bauer houden, het is niet mijn ding, maar ik ga dat zeker niet afbreken of zo. Ik drink liever koffie dan thee, en voor een ander is dat misschien omgekeerd, toch ?

En bij Abba bewonder ik niet enkel de zang, maar het ongelooflijke talent van de beide heren om onvergetelijke popmelodiëen te smeden. En die prima samenzang, die close harmony van de dames, jawel.
In de seventies konden Nicky Chinn en Mike Chapman ook zulke prima melodieuze hits schrijven. (The Sweet, Mud, Suzi Quatro, Smokie, Exile, om ze meteen te noemen).
Dààrom vind ik The Ballroom Blitz één van de beste nummers allertijden; prima compositie, machtig uitgevoerd door The Sweet, goed gezongen door Brian Connoly, machtig drumwerk van Mick Tucker, het rockt enorm... en is tegelijk enorm melodieus!

Trout Mask Replica is van Captain Beefheart en is misschien wel een té extreem voorbeeld, er zit nog wel wat meer tussen hem en ABBA.

Ik vecht uw recht niet aan, ik heb zelf niets met ABBA en vind het vreemd dat aan zo'n groepje 4 sterren gegeven wordt door iemand die klaarblijkelijk ook van goede muziek houdt.

Agnetha Fältskog,wat een zangeres!

Daarom geeft the viking zowel een 4,5 aan een plaatje van Abba én aan Seventeen Seconds

Overigens loopt Agnetha tegenwoordig als een zombie door Djurgarden, heb ik vernomen. Zó blij is ze geweest met al die verering.

Dit album heeft nog niet de kwaliteit van hun latere albums zoals 'Arrival', 'The album' en 'Voulez vous', maar toch staan er enkele goede songs op zoals: 'Hasta Manana', 'Gonna sing you my love song' en die grappige 'King kong song'.
Bij iedere song moet ik denken aan plateauzolen, glitter-rock en bands zoals Mud, T. Rex, Slade, The Sweet en Middle of the Road.
De meeste Abba albums uit de beginjaren bestaan uit a + b kantjes van singles aangevuld met wisselvallig materiaal.
Vanaf 'Arrival' gaat het met hun albums ook de goede kant op.
Ik ben vroeger nooit een ABBA-fan geweest, maar toen later artiesten zoals Bono Vox en Michael Stipe hun lof over deze Zweedse groep uitspraken, ben ik hun platen toch gaan beluisteren en ik moet zeggen dat het best wel een goede band was die toch iets toegevoegd heeft aan de geschiedenis van de popmuziek.

Ik lees toevallig nu pas die opmerking... "door iemand die klaarblijkelijk ook van goede muziek houdt."

Nu, als Abba geen goede muziek is, nu ja, dan weet ik het maar niet, ik zit daar niet mee hoor, echt niet. Toevallig ben ik een ontzettend grote Abba fan die Abba stééngoed vind.

Ik heb een brede smaak, en het houden van de muziek van Led Zeppelin, Bram Vermeulen, Boudewijn de Groot, Jacques Brel, Pink Floyd, Beatles, U2, Elvis Costello, Waren Zevon, Frank Zappa en dergelijke sluit absoluut niet uit dat iemand daarnaast een even grote ABBA fan kan zijn, want Abba heeft gewoon UITSTEKENDE popmuziek gemaakt, en ik vind je opmerking dus geheel onterecht, misplaatst en redelijk lullig, sorry Sheplays!

1974. Het Eurovisie Song Festival . Toen nog verplichte kost . Abba treedt op . Nog nooit was ik zo overtuigd geweest over het beste liedje en optreden. 'Vind je het dan zo goed en hoe weet je zo zeker dat ze gaan winnen' , vroegen mijn ouders. 'Omdat het in dit geval niet anders kan en het heeft ook niets te maken met mijn persoonlijke smaak , want zoiets zou ik nooit kopen'. 'Maar hun optreden spettert van het scherm af , eigen sound , pakkend intro (handelsmerk Abba); kortom , hier klopt werkelijk alles om zo'n festival te winnen. 'Zo niet , dan is er iets anders aan de hand' , stelde ik een beetje eigenwijs en vastberaden vast.
Abba , veroverde o.m. met dit Waterloo Album al snel de harten van mijn jongere zusjes. Ik glimlachte als ik ze luidkeels de nummers uit hun kamers, soms vals , hoorde meezingen.

Dat mag jij vinden, EVANSHEWSON en dat sorry mag je ook wel achterwege laten.

In 1974 won ABBA het songfestival door een zorgvuldig doordacht concept met een spicy stel zangeressen, een catchy song, een door een designer ontworpen outfit en een grappige choreografie.

Platenmaatschappijen waren erg gesteld op dit soort groepjes.
Er moesten namelijk stereo installaties worden verkocht en jonge Led Zeppelin liefhebbertjes zoals ikzelf hadden daar nu eenmaal geen geld voor.

De solvabele ouders moesten lekker gemaakt worden en dus had je in die tijd de bands als ABBA en orkesten als James Last. Lekkere niets om het lijf hebbende deunen die de oudere jongeren van toen wel aanspraken en hun naar de winkel deden spoeden voor een nieuwe installatie.

Ik wil mij absoluut niet mengen in de discussie EH -SP. Ik ben nl. voor de vrede.Toch moet ik -om de geschiedenis geen geweld aan te laten doen - reageren op de vergelijking die SP maakt tussen Abba en James Last. Abba , zeker in hun begin tijd , sprak voornamelijk een zeer jong publiek aan. Te vergelijken met een toen bekende hitgroep als Middle Of The Road. James Last , sprak , m.u.v. jonge supermarkt en dansschoolhouders , voornamelijk een toch heel wat ouder en ander publiek aan.
Verder veel succes met de discussie.

George, dank je voor je inmenging. Aangezien ik toen ook jong was zat ik waarschijnlijk in de verkeerde scene!

Ik zou echt niet weten waarom je toen in de verkeerde scene zou hebben gezeten. Ik was toen ook nog jong: 19.

Binnen mijn vriendenkring en in de kroegen en andere tenten waar wij ons ophielden werd echt geen Abba gedraaid dus vandaar mijn opmerking.

Dit is echter erg off topic dus het is beter dat ik deze scene verlaat!

Ik laat Waterloo verder over aan onze zuiderburen..

Kinderen , werden toen ook niet toegelaten tot die gelegenheden. Abba , dus ook (nog) niet.

Abba leerde ik kennen van het Eurovisiesongfestival 1974 en tussen die duffe eurosongliedjes viel dit nummer (het won gelukkig ook) mij meteen op vanwege de drive, de melodie, de arrangementen, ik was meteen verkocht en werd een ABBA-fan. Anno 2008 klinkt dit nummer nog steeds ongelooflijk fris en vitaal.
Dit album bewijst dat ABBA net zoals the Beatles meester zijn in pakkende popsongs zoals buiten "Waterloo" ook het ontroerende "Hasta Mañana", "Honey, Honey" en "Dance (While the Music Still Goes On)". Met "Watch Out" en "King Kong Song" bewijst ABBA dat ze ook kan rocken.
Al hebben ze nadien nog betere albums uitgebracht, dit mag er zeker zijn!

Ondanks het feit dat met name Waterloo toch wel een beetje doodgedraaid is toont het daarmee gelijk wel zijn klasse aan: het blijft een leuk nummer om te horen. Dat het een terechte winnaar van het songfestival was lijkt me niet meer dan logisch.
In die tijd had het festival sowieso meer impact dan de televote-speeltuin die het nu geworden is. Abba is en blijft het grootste voorbeeld van succes-stories uit het roemrijke festival-verleden.
Waar ze het jaar ervoor nog strandden in de voorrondes daar werden ze in 1974 dus nummer 1 en de rest is geschiedenis.
De liedjes op dit album zijn leuk, vrolijk en blijven klassiekertjes bevatten.

Waar ik het eerste album (Ring Ring) nog zeer matig vond, vind ik dit album, Waterloos, ronduit slecht. Het is duidelijk dat de heren nog veel te leren hebben, wat ze ook zeker zouden doen, blijkt later. Ze zouden later namelijk geweldige songschrijvers worden, maar hier laat het helaas nog veel te wensen over.

Het album opent met Waterloo, enigszins vergelijkbaar met Ring Ring, de opener en grote hit van het eerste album. Ook dat was een lekker up-tempo liedje, maar die vond ik eerlijk gezegd een stuk leuker. Waterloo is echter ook goed te doen, zeker als je het vergelijkt met de rest van de plaat. De tekst is wel leuk gevonden, en het is lekker vrolijk en aanstekelijk, maar heeft verder weinig om het lijf. Leuk, maar begint mij al snel te vervelen, waar andere ABBA-nummers (ja, ook Ring Ring) mij veel langer weten te boeien.
Sitting In The Palmtree wordt grotendeels gezongen door Björn. Zijn zang klinkt echter voor geen meter. Een erg matige zanger, moet ie maar niet zoveel doen. Verder is het hele nummer gewoon niks, met een wel erg lullig melodietje. Het weet me geen seconde te boeien, het is nogal saai. Ik vind het zelfs lachwekkend slecht, dus snel verder.
Ook dit nummer wordt grotendeels door hem gezongen, maar de zang is nogal bewerkt door de computer, en naar de achtergrond geproduceerd. Het nummer heeft wat meer "rock" in zich, en het heeft in de coupletten een lekkere drive. Het refrein is lekker aanstekelijk. Toch vind ik dat de uitwerking nogal te wensen laat, met wat betere uitwerking zou het best een goed nummer zijn geweest. Nu blijft het vooral bij best een grappig nummer, dat best goed had kunnen zijn, maar nogal lullig overkomt. Best suf ook.
Hasta Mañana vind ik wel leuk. Het klinkt een beetje fout, maar op deze manier kan ik dat hier goed hebben. Zit wat mij betreft prima in elkaar, mooi gezongen, meeslepende melodie in het refrein. Ja, hier kan ik wel wat mee, best aardig. Echt goed? Mwah, dat ook weer niet. Maar op deze plaat behoort het wel tot de beter nummers.
My Mama Said is misschien wel mij favoriet van dat album. Mooie, interessante muzikale begelding, de xylofoon (?) speelt een mooie rol, geeft het nummer wat sfeer. Mooie afwisseling tussen de lieve coupletten, en de bijna dreigende refreinen. De gitaarsolo had van mij niet gehoeven, maar verder vind ik dit een uitstekend nummer.
Dance (While The Music Still Goes On) begint veelbelovend, maar wordt meteen daarna alweer om zeep geholpen door de mannenzang. Laat dat nou aan de vrouwen over! De mannen schrijven de liedjes en spelen de instrumenten, de vrouwen zingen. Lijkt me een mooie verdeling. Verder heeft dit nummer wel zijn aardige momenten, maar heeft ook wat zeurderigs. Het weet niet boven de middelmaat uit te komen.
Honey Honey vind ik één van de minste ABBA-singles. Gelukkig wel weer vrouwenzang, en zo op het album tussen alle slechte nummers valt het heel erg mee, maar dan nog vind ik het zeer matig. Dit is ook een perfect voorbeeld van een slechte tekst, waar wel meer popbands zich in het begin van hun carrière zich schuldig aan maakten (*ahum* The Beatles *ahum*). Doet me niks, weet me niet te boeien, snel weer verder.
Watch Out is wel een aardig rocknummer, maar ABBA moet zich gewoon bij popnummers houden, want de rocknummers missen bij hun gewoon wat. Het is dan ook pop met een rock-inslag, dat snap ik, maar daardoor rockt het gewoon niet, en ze hebben er ook absoluut niet de stem voor, dat is nog het grootste punt. Wel leuk voor een keertje, meer niet.
What About Livingstone vind ik wel een grappig liedje, zowel muzikaal als tekstueel. Kijk, ABBA, dit soort teksten vind ik veel leuker dan die van Honey Honey. Verder past het muzikaal gezien perfect bij de tekst. Erg leuk deuntje ook, erg aanstekelijk. De herhalende piano-toon geeft het vooral een grappige sound. Af en toe een subtiel gitaartje op de achtergrond. Ja, tweede hoogtepunt, leuk nummer.
Gonna Sing You My Love Song vind ik ook wel wat hebben, maar dat refrein vind ik het toch net niet. Het gaat net wat te snel ofzo, in ieder geval klopt het gewoon niet in mijn oren. Het is net alsof het tweede stukje van het refrein net wat te snel gaat, ik kan er de vinger niet op leggen. Verder is het wel een aardig nummer. Mooi gezongen, begint mooi ingetogen.
Suzy-Hang-Around heeft wel leuk gitaargejengel in zich, maar de zang kan me hier niet echt bekoren. Wat gegoogle leert me dat het gezongen wordt door Benny. Waarom toch? Laat de vrouwen toch zingen! Verder is het wel oke, maar de zang verpest het voor mij nogal. Zonde, had veel mooier kunnen zijn.

Mijn score komt misschien lager uit dan men verwacht bij dit stuk, maar toch is dat de score die ik passend vind. Maar twee echt goede nummers wat mij betreft: My Mama Said en What About Livingstone, en dat is toch echt te weinig voor een album van 11 nummers. Verder staan er nog wel wat aardige dingen op, maar helaas ook behoorlijk slechte dingen. Sitting in the Palmtree is echt een van de allerslechtste ABBA-nummers bijvoorbeeld. Ik kom daardoor helaas niet verder dan 1,5*, maar My Mama Said en What About Livingstone blijf ik wel draaien.

Ik vind dit album juist een grote stap voorwaarts t.o.v. het debuut, Abba klinkt hier frisser, zelfverzekerder en avontuurlijker. Het past ook goed in de tijdsgeest met efficiënt gebruik van synths en de lonk naar glamrock. Bovendien is dit album uitstekend geproduceerd (net als de daaropvolgende albums). Al is dit meer een verzameling van losse nummers dan een echt album.

Inderdaad een stuk beter dan het eerste album.
Op mijn LP staat Ring Ring er trouwens gewoon op (in de gewone versie).

Een van de beste nummers van deze plaat, net zoals de andere 2 hits Honey Honey en songfestivalwinnaar Waterloo.
Waterloo is een evergreen geworden, mogen we zelfs wel zeggen.
Andere sterke nummers hier zijn het wat meer rockende en grappige King Kong Song en het aparte My Mama Said met een mooi jazzy gitaartje.
Dance While The Music Still Goes On is op een of andere manier ook een bekend nummer, maar vind ik ietwat te 'middle of the road'. Dat is het wat melige Sitting In The Palmtree ook en bij Hasta Manana gaat het zelfs een beetje de BZN-kant op.
Watch Out is dan weer een heel aardig rocknummer en What About Livingstone klinkt ook nog heel aardig.
Gonna Sing You My Lovesong is dan weer categorie het gaat wel en Suzy Hang Around is er ook zo een.

Inderdaad: de vrouwen hadden gewoon alles moeten zingen.
Na dit album hoorden we de heren ook nauwelijks meer en hielden ze zich bezig met het maken van steeds betere songs.
Op vinyl en 3 sterren.

Ik ben zéker geen ABBA-fan, maar mag er zo nu en dan graag naar luisteren. Dan zou ik inderdaad genoegen kunnen nemen met een compilatie-CD. Toch vind ik het altijd interessant om een regulier album te beluisteren waardoor de nummers in de bedoelde context naar voren komen.

"Waterloo" is een heuse klassieker, hoewel je hem vaak voorbij hoort komen gaat hij gelukkig niet snel op je zenuwen werken. Tenzij je natuurlijk deze versie beluistert: Erwina - Hondenpoep

Sommige nummers (bijvoorbeeld "Hasta Mañana") zijn - zoals eerder genoemd - behóórlijk BZN-achtig. Weet niet of ik dat nou als positief moet benoemen. Mijn smaak is het in elk geval niet.

Muzikaal gezien vind ik "My Mama Said" goed aan te horen! Ook "Watch Out" (eindelijk iets steviger), mag er zijn. En wel hierom: 3*

Hasta mañana behoorlijk BZN-achtig haha.... ik lees vorig bericht. Refrein doet mij juist denken aan We'll Meet Again van Vera Lynn. Dit album is mij te wisselvallig. Natuurlijk springt Waterloo eruit. Ook My Mama Said, Dance en Watch Out zijn erg lekker. Maar hoezeer ik graag naar Abba luister. Ik heb niets met King Kong Song of Suzy Hang Around.