Indians - Somewhere Else (2013)

Toen ik Magic Kids voor het eerst hoorde waande ik me even in de Efteling's Diorama: lang vervlogen tijden kwamen naar boven. Onverbiddelijk verbonden met mijn kindertijd.
Als ik daar nu met mijn nichtje kom slaan we het over. Meisjes en treintjes... het gaat blijkbaar niet samen, daarbij is het gewoon 'saai' aldus deze 7-jarige.

Goed. Indians dus. De sound van dit album heeft iets ongrijpbaars. Je waant je in een feeërieke wereld. Anton Pieck, sprookjes en, eh, miniatuurtreintjes
Het gaat niet op voor alle nummers op dit album, gelukkig maar want anders zou het wel wat weeïg worden allemaal.
De liedjes zijn aardig maar weten vooralsnog niet echt te beklijven en het is de zang die het op een gegeven moment een beetje verpest.
Sommige nummers lijken ook nog ietwat doelloos voort te gaan (I Am Haunted).

Het zijn kanttekeningen bij een album dat er nog niet helemaal is maar waar je wel de potentie van de band hoort. Ooit zouden ze zomaar dat meesterwerkje kunnen maken. Je voelt dat het er in zit.
Somewhere Else is dat vooralsnog niet.

Dit debuut van Indians is niet helemaal waarop ik gehoopt had. Het blijft een beetje bij de vlakte en hier en daar mist het een vorm van intensiteit. Maar slecht is het allerminst en nummers als New, Cakelakers, Bird en I Am Haunted zijn zeker prima. Eigenlijk is dit een goed voorbeeld van een groeiplaat die helaas niet helemaal tot bloei komt.