Savatage - Sirens (1983)

Uitstekend album van Savatage. Hier klonken ze nog doomy en erg zwaar. De band was duidelijk beïnvloed door Black Sabbath. Hoogtepunten voor mij zijn Twisted Little Sister, Sirens en Holocaust.

Sirens klinkt 23 jaar na dato toch wel enigszins gedateerd, hoewel het titelnummer - dat het altijd goed deed tijdens live-optreden - mij altijd wel kan bekoren. De productie is niet optimaal, dat is ook weer jammer.

Al met al een leuke plaat, maar als je het aflegt tegen Gutter Ballet, Streets of Savatage nieuwe stijl (met Zachary Stevens of Diamond Jiniya), toch wel minder.

Sirens heeft de tand des tijds inderdaad niet vlekkeloos doorstaan. Ik vind het een vrij degelijk debuut, en kan me voorstellen dat het in 1983 best wel de nodige aandacht zal hebben gehad, maar inderdaad zijn de productie en het merendeel van de songs niet echt meer van de tijd.

De enige tracks die bij nog wel regelmatig eens gedraait worden zijn Sirens, Holocaust en Rage. De rest gebeurt slechts zeer zelden.

Moet ik bekennen dat ik hem zometeen na dit geschreven te hebben toch maar weer eens uit de kast haal.

Tsja, zie mijn reactie bij Savatage - Hall of the Mountain King...

Ik geloof trouwens niet dat de laatste twee nummers op de reguliere uitgave stonden. Ik heb net zelf de silver edition binnen en daar staan drie extra tracks op: 'Target'(Lekker heavy en melodieus nummer), 'Living on the Edge of Time'(sterke riffs weer en meer in de stijl van de rest van ''Sirens'') en een 'Untitled hidden track'(aardig akoustisch instrumentaaltje).

Het debuut van Savatage wordt gedragen door het titelnummer en I Believe. De heftige zware sound zal later nog uitgebouwd worden met allerlei invloeden, maar dit is de basis van het geheel. De band heeft hier al een eigen geluid en dat is vooral de verdienste van Jon Oliva, die met zijn stem een stempel drukt op de sound. Er staan ook wat missertjes op en het geluid is ook niet optimaal, maar over het algemeen is dit gewoon een goed debuut.

Ik blijf deze eerste van Savatage een moeilijk geval vinden, de eerste vier nummers zijn voor mij af en vanaf Twisted Little Sister zwakt mijn aandacht af. Ik bewonder het lekker rauwe gitaarwerk van Chriss Oliva en die productie – vooraf de drums – vind ik toch magertjes. Het is dan ook 1983 en vergelijken met nu, zeker omdat ik niet de remaster in mijn bezit heb, is altijd al een delicaat geval. Prachtnummers vind ik nog altijd Sirens en Rage. Out On the Streets is de beruchte powerballad, mijn mening hierover zal ondertussen wel bekend zijn. De twee troeven die later alsmaar duidelijker werden, treden nu al op de voorgrond: de zangcapaciteiten van Jon Oliva en het gitaarwerk van broer Chriss Oliva (RIP). Over die bonustracks kan en ga ik niets zeggen, ik ken ze niet en bonustracks interesseren mij over het algemeen bitter weinig.

Wat een fenomenaal goed album zeg. Het titelnummer is echt schitterend, en ook I Believe is werkelijk fantastisch! Schitterend debuut voor deze toch wel legendarische band.

Wordt nu toch wel tijd voor een Savatage revival. Ik wil ze in ieder geval toch wel een keer live zien.

Ze praten er al jaren over en ook die DVD boxset komt er maar niet.

Eigenlijk zouden Oliva en co. deze plaat onder de naam Avatar uitbrengen (staat de Avatar EP eigenlijk op musicmeter?!?), maar ze doopten de naam voor hun debuut om tot Savatage (een combi van Savage en Avatar als ik het goed heb)...

De riffs die de broers geschreven hebben voor deze plaat zijn fenomenaal en de solo's van Criss scheuren...
De drums zijn inderdaad dof en te hard gemixed, maar aan de andere kant klinkt het daarom wel rauwer.

Over het geheel genomen, geen slechte plaat, al vind ik Power of the Night een schroefje beter... Het tempo van Sirens ligt m.i. net even te laag...

Savatage volg ik al sinds het debuut album Sirens. Dit album zie ik als een hardrock klassieker, hoewel niet iedereen het daarmee eens zal zijn. En natuurlijk zijn er nog meer albums van Savatage die ik als klassieker zou willen bestempelen zoals The Dungeons are Calling, Power of the Night, Hall of the Mountain King en Gutter Ballet. De albums in de jaren 90 vind ik net iets minder. Alleen het Criss Oliva herdenkings album Ghost in the Ruins vind ik net zo gaaf als het debuut.

Toch vind ik het debuut nummer 1 in dit lijstje, vooral door de rauwe gitaar sound en de unieke zangstijl van Jon Oliva. Ik vind ook dat Criss Oliva een zeer ondergewaarderde gitarist is, het is erg jammer dat hij te vroeg overleden is. De drums klinken inderdaad dof (Sir Spamalot!), maar ik vind het zeker wel iets hebben. Het stoord mij absoluut niet.

Anyway, eigenlijk vind ik alle nummers een topper. Sirens is erg gaaf met dat fraaie gitaarintro met klok. Balads ben ik nooit zo gek van geweest, maar Out on the Streets is erg gaaf. Ik geef dit album 5 sterren.

Sirens en in het verlengde Hall of the Mountain King zijn uit de begintijd van SAVATAGE, maar staan nog steeds als een huis.

Moet hier niet eigenlijk die hoes komen te staan met die boot erop? Da's toch de originele. Deze met de elfenkinders is weliswaar bekender maar werd pas veel later gevoerd. Het hierop afgebeelde logo werd pas vanaf het Gutter Ballet album op deze manier gevoerd.

Het album zelf klinkt nogal rudimentair. Savatage gaat nogal ruw tekeer in knetterende metaltracks als Rage en Holocaust. Eigenlijk biedt alleen het magische titelnummer en misschien ook wel I Believe een doorkijk naar wat Savatage nog voor moois in elkaar ging draaien.

Enige minpuntje is het zielloze Twisted Little Sister. Dat lijkt helemaal nergens op. De rest is niet te versmaden voer voor liefhebbers van de vroege US (power)metal. De meeste heruitgaven hebben ook nog enkele aardige bonusnummers aan boord. Op de mijne zijn Living For The Night en The Message bijgesloten. Vooral The Message is erg sterk. Opnieuw een beetje krakkemikkig opgenomen, maar zonder meer een sterke compositie. Meestal ben ik er niet van maar in het geval van Savatage mogen de bonusnummers er best zijn.

Ik ken eigenlijk deze plaat alleen maar als samengevoegd ding met Dungeons are Calling-EP.

Ik ken dus enkel deze hoes en die schedel met die schroevedraaier erin...

Die met die schedel is de hoes van The Dungeons Are Calling. Dit is de oorspronkelijke LP-hoes van Sirens volgens mij.

Ondanks de productie blijft dit een album wat voor mij toch een aantal classics herbergt, tis vooral de sfeer en de combi van de broertjes (zang gitaar)chris was een klasse apart.uitschieter negatief twisted little sister, de rest ok

Klopt volgens Discogs. Correctie doorgestuurd.

Inmiddels wat gedateerd, maar toch in mijn ogen een goed album van Savatage. De band had de gave om metal te koppelen aan pakkende melodieën. Sirens is wat mij betreft ook direct het beste nummer van de plaat. Holocaust pakt mij niet zo, I Believe dendert lekker door. Rage doet zijn naam eer aan. On the Run vind ik ook een klassieker. Het is met name de sfeer in dit nummer dat ook al een voorbode inhield voor de toekomst. De tweede helft maakt minder indruk. De broers Oliva leverden een lekker debuut af waar het talent alom aanwezig is maar over hele linie genomen nog wat onevenwichtig is.

De complexe Savatage die we vanaf Gutter Ballet horen is hier toch nog ver te zoeken. Jon Oliva gilt er heerlijk op los, het gitaarwerk van broer Criss is om van te smullen en de ritmesectie ronkt naar hartelust, maar toch valt het me op dat het materiaal nog wat aan de simpele kant is en nuance mist. Daar komt ook bij dat Jon Oliva bij vlagen als hij niet gilt ook echt tegen het valse aan zit. Buiten Holocaust en Scream Murder kan ik ook niet meteen iets noemen waarvan ik zeg 'hey, dat is echt een fantastische track'. Afsluiter Out On The Streets is zelfs tenenkrommend zoet te noemen en wordt enigszins gered door de solo, maar de band heeft hier echt nog een flinke weg te gaan.

Ik vind 'm eigenlijk niet zo gedateerd. Misschien valt me dat op omdat er groot "digitally remastered" op mijn cd'tje staat. Normaal gesproken vind ik dat een vrij lege kreet. Sirens komt vrij fris over in ieder geval en kroont zich anno 1983 tot de betere metalbands. Ik houd wel van het doomy geluid, maar ook van Jon Oliva's gilletjes en helemaal het gitaarwerk van Criss. Het mag wel duidelijk zijn dat hij de grote ster is van Savatage in deze fase. Ik kan me ook nog wel goed herinneren hoe Jon altijd in interviews aanhaalde dat de platen van Jon Oliva's Pain altijd vol stonden met ideetjes van Criss. De songs zelf kunnen wel echt wat beter, al laten I Believe en Scream Murder wel degelijk de potentie van de band horen.Krappe 4*, maar ik heb hier wel van genoten.

37 jaar oud, waar blijft de tijd, je hoort een stel jonge honden met al een goed oog en oor voor melodie en riffs. Het titelnummer is nog steeds meesterlijk, het kenmerkende gegil en gegrom van Jon is alom aanwezig en de groove is fijn. Het debuut is echter ook nog wat wisselvallig en nog te weinig onderscheidend van veel genregenoten, nummers als I Believe, On the Run en het titelnummer laten al echter wel de potentie horen. Een debuut waar de heren zich niet voor hoeven te schamen, maar het is ook geen plaat die je van de sokken blaast.

Tussenstand:

1. Sirens

Ik kan hier kort over zijn: magistraal.

Ik was stiekem toch wel benieuwd naar deze band, wist niet wat ik kon verwachten. Nu is het niet dat ik helemaal omver geblazen ben, maar de band heeft zeker z'n eigen karakter. De zang is uniek, vooral door de grappige kreetjes tussendoor en muzikaal is het dik in orde.

Wat kan een album zich in de loop van de tijd toch aan je opdringen. Sirens heeft nooit tot mijn favoriete platen van de band behoort. Inmiddels heeft het schijfje aan kracht gewonnen.
Mijn liefde voor de band begon ooit met Edge of Thorns, waarbij de titeltrack nog weleens voorbij kwam in de late uurtjes van een hoofdschuddend programma bij MTV.
Ik was geïntrigeerd door de song, de fraaie vocalen van Stevens en het weergaloze gitaarwerk van Criss Oliva.

Pas halverwege de jaren 90 ben ik met terugwerkende kracht alles gaan kopen wat de heren voor Edge of Thorns hadden uitgebracht.
Vreemd genoeg zijn de periodes met Stevens en Oliva mij beiden even lief.

Voor het orkestrale maar ook wat degelijker materiaal grijp ik vaak terug op de platen met Zach.
Echter ben ik vaak genoeg in een bui dat ik behoefte heb aan de maniakale gekte van Jon. Ik kan dan geen genoeg krijgen van zijn vocale capriolen. De beste man vormt een van de weinige zangers wiens getormenteerde ziel en bijbehorende vocalen mij mogen kwellen of plezieren, het is maar hoe je het bekijkt.
Als Criss daar ook nog eens vrijelijk doorheen soleert ben ik om.

Met Sirens wisten de heren weliswaar nog geen klassieker af te leveren, maar in retrospectief durf ik wel te beweren dat de heren, hun eigen plek al opeiste in het US power metal landschap.
De titelsong blijft onovertroffen en als opener is de track weergaloos.
Holocaust hakt lekker door en met I Believe vormt er weer een nieuw hoogtepunt.
On the Run, een song op midtempo, maar enorm pakkend.
Twisted Little Sister komt tegenwoordig anders bij mij binnen dan voorheen.
Een fijn ritme met gevarieerde zanglijnen van Oliva, hoewel voor mijn gevoel hier en daar ook wat zoekende naar de juiste balans.
Scream Murder wist mij nooit te overtuigen maar inmiddels zijn de vele transities, het voortdenderende ritme en het gevarieerde gitaarwerk niet meer te versmaden.

In de loop der jaren zijn er meerdere uitgaves van Sirens verschenen met enkele bonustracks. Vermeldenswaardig is The Message, een track die natuurlijk gewoon tot de reguliere tracklist had moeten behoren.

Sirens vormt in mijn ogen een van de betere US power metal albums uit de jaren 80, een plaat waar de heren zich onderscheiden van veel bands door het enorme talents van de broers. Met Hall of the Mountain King en Gutter Ballet zouden de heren nog gevarieerder en grootser gaan uitpakken, desalniettemin is Sirens mij even lief; weliswaar nog wat grofkorrelig en speels, maar wel vol overgave en met charme gebracht.

Ben het met Edwynn eens deze hoes mooier en is de originele hoes -lees Amerikaanse uitvoering-. die met die elvenkinderen het lijkt overigens wel bootvluchtelingen met kwade bedoelingen is de Engelse - lees Europese uitvoering-. Die hoezen kunnen mij mateloos irriteren. Als er 1 album wordt gemaakt waar ook ter wereld dan is er 1 hoes en GEEN meerdere hoezen. Waarom er nu weer een andere hoes voor Europa is is voor mij volkomen een raadsel. De tracks zijn hetzelfde, maar waarom een andere hoes??? De originele hoes is veruit de mooiste hoes. De hoes met die bootvluchtelingen komt Europa er bekaaid vanaf. 3 jaar later het Bon Jovie album Slippery when wet. De Amerikaanse uitvoering met een model met een indrukwekkende voorgevel en Europa moest het doen met een zwart album met een bevroren autoruit met het titelnummer erin, dit terzijde. De timing van het album Sirens is op z'n minst ongelukkig te noemen. In 1983 kwam ook Metallica met het Kill ém all album, Raven met het All for One album, Def Leppard met Pyromania album, IronMaiden met Piece of mind album, Satan met het Court in the act album, Saxon met de Power and the glory album, Mercyful Fate met Melissa album uit en wat al niet meer uit .En zodoende raakte het Sirens album een beetje onder gesneeuwd. Volgens Aardschok destijds stond er in de advertentie : "Loodzware metal uit Florida" nou moest je die teksten van Aardschok destijds wel met een flinke korrel zout nemen. Maar in dit geval hadden ze het wel degelijk bij het rechte eind. Het debuut van Savatage kan ik als zeer geslaagd noemen, de opening het titelnummer is ijzersterk ook de rest van dit album zit daar min of meer in de buurt en het klinkt zeker als Black Sabbath dat donkere en meeslepende loodzware metal. In mijn geval heb ik 2 albums op 1 cd de Dungeons are calling staat er ook op, die is iets beter maar die is WEL!!!! uitgebracht onder 1 hoes. Volgend jaar speelt Savatage in mijn woonplaats. Ben benieuwt of ze ook materiaal gaan spelen van deze albums. Een 5.0 voor Sirens