Savatage - Sirens (1983)

Ik blijf deze eerste van Savatage een moeilijk geval vinden, de eerste vier nummers zijn voor mij af en vanaf Twisted Little Sister zwakt mijn aandacht af. Ik bewonder het lekker rauwe gitaarwerk van Chriss Oliva en die productie – vooraf de drums – vind ik toch magertjes. Het is dan ook 1983 en vergelijken met nu, zeker omdat ik niet de remaster in mijn bezit heb, is altijd al een delicaat geval. Prachtnummers vind ik nog altijd Sirens en Rage. Out On the Streets is de beruchte powerballad, mijn mening hierover zal ondertussen wel bekend zijn. De twee troeven die later alsmaar duidelijker werden, treden nu al op de voorgrond: de zangcapaciteiten van Jon Oliva en het gitaarwerk van broer Chriss Oliva (RIP). Over die bonustracks kan en ga ik niets zeggen, ik ken ze niet en bonustracks interesseren mij over het algemeen bitter weinig.

De complexe Savatage die we vanaf Gutter Ballet horen is hier toch nog ver te zoeken. Jon Oliva gilt er heerlijk op los, het gitaarwerk van broer Criss is om van te smullen en de ritmesectie ronkt naar hartelust, maar toch valt het me op dat het materiaal nog wat aan de simpele kant is en nuance mist. Daar komt ook bij dat Jon Oliva bij vlagen als hij niet gilt ook echt tegen het valse aan zit. Buiten Holocaust en Scream Murder kan ik ook niet meteen iets noemen waarvan ik zeg 'hey, dat is echt een fantastische track'. Afsluiter Out On The Streets is zelfs tenenkrommend zoet te noemen en wordt enigszins gered door de solo, maar de band heeft hier echt nog een flinke weg te gaan.

Ik vind 'm eigenlijk niet zo gedateerd. Misschien valt me dat op omdat er groot "digitally remastered" op mijn cd'tje staat. Normaal gesproken vind ik dat een vrij lege kreet. Sirens komt vrij fris over in ieder geval en kroont zich anno 1983 tot de betere metalbands. Ik houd wel van het doomy geluid, maar ook van Jon Oliva's gilletjes en helemaal het gitaarwerk van Criss. Het mag wel duidelijk zijn dat hij de grote ster is van Savatage in deze fase. Ik kan me ook nog wel goed herinneren hoe Jon altijd in interviews aanhaalde dat de platen van Jon Oliva's Pain altijd vol stonden met ideetjes van Criss. De songs zelf kunnen wel echt wat beter, al laten I Believe en Scream Murder wel degelijk de potentie van de band horen.Krappe 4*, maar ik heb hier wel van genoten.