Savatage - The Dungeons Are Calling (1984)

Het lijkt er wel haast op of de band de beste songs niet voor het debuut gebruikt heeft maar bewaard heeft voor deze E.P, die een hele tijd later het levenslicht zag. In de vorm van City Beneath The Surface staat er een van de heavieste en beste Savatage tracks ooit op, en ook het lekkere By The Grace Of The Witch en The Dungeons Are Calling zijn nog altijd gewoon geweldige tracks.

Dit is zonder meer mijn favoriete Savatage-album. Het klinkt erg heftig, dreunt de speakers uit.

Sinner zegt dat het lijkt alsof de band hun beste nummers niet op Sirens heeft gezet. Inderdaad hadden ze op Sirens wat mij betreft nummers als Living for the Night en On the Run best mogen vervangen door The dungeons are calling, city beneath the surface of Midas Knight. Door alle nummers van dit album eigenlijk, behalve The Whip, wat ik een erg zwak nummer vind. Zonder begin en einde.

Savatage's beste album naar mijn mening. Hard, ruw en rauw qua productie, vette nummers. Hadden ze maar meer van dit soort platen gemaakt!

Overigens heb ik een andere editie dan hier staat, met Metal Head, Before I Hang en Stranger in the Dark als bonustracks

Is dit nu een lp of een ep?

Een EP.

Heel aardige EP en ik kan me vinden in bovenstaande commentaren. Het drumwerk vind ik wel het zwakke punt van Savatage: meer dan degelijk maar weinig spectaculair. Spectaculair blijft het gitaarwerk van Criss Oliva, een gitaarsound uit duizenden herkenbaar. De nummers blijven zoveel jaar na datum nog overeind volgens mijn tedere oortjes, maar The Whip laten we buiten beschouwing, wat een zwak onding. Zoals altijd beoordeel ik de originele versie (dus tot en met nummer 6), zo gemaakt destijds en zo beoordeeld nu.

De eerste 6 nummers vormen de originele EP. Bij mij staan deze als bonustracks op de Sirens CD. Vooral het titelnummer, Midas Knight en City Beneath the Surface zijn erg lekkere Sava beukers. Qua stijl ligt het niet ver af van het debuut en het songmateriaal is kwalitatief eigenlijk nog wel een tikkie beter.

Metalhead, Stranger In The Dark en Before I Hang hierop zijn allen opgenomen tijdens de Gutter Ballet sessies. Eigenlijk is het dus merkwaardig dat ze hierop of op Sirens als bonus verschijnen.
Overigens behoort zowel Metalhead en Before I Hang m.i. tot het allerbeste wat de band ooit gemaakt heeft

The Dungeons Are Calling is m.i. buiten het buitenbeentje The Whip ook nog altijd even sterk. Hoewel ik City Beneath The Surface in de live uitvoering op Final Bell helemaal goed uit de verf vind komen.

Mijn mening ga ik hier niet meer uitgebreid spuien, want die staat een aantal posts hierboven al wel. Ik heb dit album maar eens weer geluisterd, enerzijds omdat ik laatst Sirens heb beluisterd, hetgeen naar meer smaakte, en omdat er eerder vandaag opeens 2 posts bij dit album verschenen.
In tegenstelling tot wat ik in eerdere posts heb gezegd, ben ik niet helemaal zeker meer of dit mijn favoriete Savatage-album is. Gutter Ballet en Edge of Thorns zijn minstens vergelijkbaar met deze plaat. Los daarvan blijft dit een geweldige en rauwe plaat.


Interessant om te weten dat die nummers van de Gutter Ballet sessie komen. Qua waardering van het bonusmateriaal ben ik het niet met je eens. Ik vind het niet echt de moeite waard. Metalhead is een leuk aanzetje tot een nummer. Veel geschreew maar verder weinig inhoud. Before I Hang vind ik ook niet geweldig. Zeker niet het beste van Savatage dus.
Tot slot: een deel van het nummer Stranger In The Dark (de riff vanaf 3:45) is later alsnog op een regulier Savatage-album terecht gekomen: op Follow Me van Edge of Thorns.

Ook Before I Hang is herberwerkt op een Jon Oliva's Pain album terechtgekomen. Zoals zoveel demo's van Criss. Die opname klinkt lang niet zo energiek als hier. Het klinkt wat brak maar met name Before I Hang geeft mij een behoorlijke adrenalinestoot. Doet mij een beetje denken aan een nummer als The Unholy. Ruw, maar toch heel sfeervol. Gutter Ballet is overigens niet ontoevallig mijn favo Sava-album.

Ik kon vroeger alleen wat losse nummers van "Sirens" en nu ik heb ik deze E.P die samen met het debuut op 1 CD staat.
Overgenomen van iemand die er op uitgekeken was, is wel wat gedateerd maar omdat ik nagenoeg alle nummers niet kon kan ik het ook niet vergelijken hoe ik het vroeger vond.

Het openingsnummer vind ik erg goed, dat bombastische wat op "Sirens" goed te horen is zit hier ook in.
Mooi subtiel ook keyboards hierin verwerkt trouwens.
"By the Grace of the Witch" bevat lekker gitaarwerk en een stuwend ritme.
"Visions" is uptempo maar meer ook niet, vind er weinig aan.

Het afwisselende "Midas Knight" kent een mooie opbouw en kent een verrassend einde.
Machtig mooi begin bij "City Beneath the Surface", lekker bombastisch weer.
Het afsluitende "the Whip" is wel erg zwak. maar ik ben beslist benieuwd naar ander werk van Savatage.

Mooie EP met de ijzervreters The dungeons are calling, By the grace of the witch en City beneath the surface!!!

Volgens Jon Oliva is deze samen opgenomen met Sirens en hoorde het één album te worden. Is enkele jaren geleden zo ook op cd verschenen als 'The Complete Session'.
Ik heb het jaartal maar even gecorrigeerd. Dat is 1984 ipv 1985. (wiki)

Met een speelduur van 25 minuten en 6 nummers die niet op Sirens staan, nemen we deze toch even De teksten hier zijn duisterder, het materiaal is minder eentonig en er zijn mooie sfeerverschillen te horen. Savatage is hier niet meer zomaar een bikermetalband zoals ze op het debuut waren, hier zit meer melodie en visie. Grappig temeer omdat het allemaal tegelijkertijd is opgenomen en het voor mijn gevoel toch echt allemaal duidelijk beter is. Mist nog steeds de kwaliteit van het latere werk, maar is als EP echt een ideale collectie duistere heavy metal-tracks.

Voorlopige tussenstand:
1. The Dungeons Are Calling
2. Sirens

Bijna een verbijsterend verschil met The Sirens. En dat zegt Jon doodleuk dat het debuut en deze EP gelijktijdig zijn opgenomen. Sirens overtuigt wel, maar ontbeert de goede songs en die staan dus vooral op dit schijfje. Deze nummers hebben pit, zijn episch en naar mijn idee ook beter ingespeeld. Erg leuk ook hoe de band de keyboards inzet op City Beneath The Surface. Visions en The Whip zijn de mindere broeders hier, maar komen qua niveau overeen met wat je op Sirens hoort. Wat Savatage hier laat horen, is absoluut geweldig. Het eerste echte hoogtepunt van de band.


Tussenstand:
1. The Dungeons Are Calling
2. Sirens

Ik heb een versie "Sirens & The Dungeons are Calling".

Dat kan; deze versie staat ook op Spotify, in geremasterde versie. Ik moet zeggen dat het geweldig uit de speakers knalt! Geen idee of het origineel ook zo goed klinkt, maar dit lijkt mij uitstekend geproduceerd, wat voor de meeste releases van metalbands uit deze periode helaas niet kan gezegd worden.

Een fijn kort plaatje en wat mij betreft een logisch vervolg op Sirens. Stilistisch gezien hoor ik trouwens niet heel veel verschillen met het debuut, het songmateriaal is wellicht iets afwisselender. Het titelnummer vormt een heerlijk donkere opener. By the Grace of the Witch is altijd een van mijn favoriete nummers geweest van de heren, het is stemmig, zwaar en bevat een epische gitaarsolo van Criss Oliva. Van Midas Knight en The Whip ben ik nooit zo weg geweest. City Beneath the Surface kan mij dan weer meer bekoren.
Kortom, een fijne plaat waar de songs iets meer om het vel hebben dan op het debuut maar wat mij betreft niet direct beter is.

Grappig om te ontdekken dat dit 1 plaat moest vormen met 'Sirens'. Maar waar die plaat volledig in mijn DNA ingebrand staat, moet deze nog een hele weg afleggen (als dat al gaat gebeuren)... Vooralsnog een dik prima EP. 'The Whip' is wel the odd one out, hoewel het riffje best heel lekker is.

Op "The Whip" is dit (in mijn ogen) één van de allerbeste Metal releases die er ooit geweest zijn.
Toen ik het nog kon, gilde ik "Midas Knight" altijd heerlijk mee, buren zullen dankbaar zijn dat ik dat niet meer kan.
Magisch riffs als van "The Dungeons Are Calling", "By The Grace Of The Witch" en "City Beneath The Surface" maken dit plaatje terecht tot een klassieker. En die stem...

De songs op The Dungeons Are Calling zijn op dezelfde dag opgenomen als de tracks op het debuutalbum van de band; Sirens.
Het was destijds de intentie om deze 2 albums als 1 plaat uit te brengen. Echter vanwege de beperkte speelduur op een langspeelplaat werd hier van af gezien. Dungeons kwam dan ook een jaar later op de markt.
Decennia later werden Dungeons en Sirens alsnog samengevoegd op cd, dit vanwege de ruimere speeltijd van dit medium.
Grappig om de verhalen hierboven te lezen dat Dungeons een grote stap in de juiste richting was, de EP klonk wezenlijk anders en de gebroeders Oliva hadden een grote stap gezet qua compositorische vaardigheden. Dat is natuurlijk niet zo, vanuit stilistisch oogpunt verschillen beide platen maar heel weinig van elkaar. Dat zou ook vreemd zijn.

Wellicht dat de songs qua productie wat zijn opgeschoond, ik hoor echter weinig verschil met het debuut. De titelsong is fijn maar legt het natuurlijk dik af tegen de titelsong van het debuut.
By the Grace of the Witch is een beest van een song, maar Visions en The Whip vormen maar relatief eenvoudige songs die weinig om het lijf hebben.
City Beneath the Surface staat vol met tempowisselingen, maar lijkt ook wat uit balans. Ik heb altijd het gevoel gehad dat dit nummer het demostadium nooit heeft verlaten.
Criss Oliva trekt de song trouwens halverwege naar zich toe, het is voor mij een welkome transitie.

Nee joh! The dungeons are calling hoor ik liever dan Sirens, Ook een geweldige song maar ik prefereer toch echt Dungeons.

Ofschoon het zeker geen slechte song is, geven Jon en Criss in Sirens hun visitekaartje af, de venijnige en maniakale vocalen van de oudste en het soleer werk van de jongste laten mijn vuist ballen in de lucht.
Nee hoor, Sirens gaat het naar mijn mening toch echt winnen

Het is zéker hun visitekaartje. En ben het ook met je eens dat de vuist automatisch de lucht in gaat. Maar qua song vind ik Dungeons wat beter en vernuftiger in elkaar steken. Let's agree to disagree