Savatage - The Wake of Magellan (1997)

Misschien wel het meest ambitieuze album dat de band ooit heeft uitgebracht. Waar Streets tekstueel goed loopt, voelen de nummers daar in het concept muzikaal nog wel eens wat fragmentarisch aan, waar dat voor mijn gevoel bij The Wake Of Magellan minder het geval is. Ik verwachtte al dat deze en Handful Of Rain zouden strijden om de eerste plaats en ik twijfel zelfs nu ik dit album op de eerste positie zet nog steeds over. Het is denk ik een voortdurende momentopname, maar dat het een van mijn favorieten is ga ik niet ontkennen.

Dit album heeft in ieder geval de meest gevarieerde en krachtige zangprestatie van Zack Stevens. Van het musical-achtige Welcome naar het afwisselende Turns To Me en het opera-achtige Anymore: alles klinkt vurig, gepassioneerd en tegelijkertijd gevoelig. Ook Oliva's bijdragen op Another Way en Paragons Of Innocense (een van hun beste refreinen ooit) zorgen voor een lekkere dynamiek. De afsluitende songs The Storm (weergaloze gitaarpartijen) en The Hourglass (de bombast!) horen bij de beste nummers die de band ooit heeft gespeeld en brengen me iedere keer weer in vervoering.

The Wake Of Magellan is een waar (prog)metalmeesterwerk dat veel meer positieve aandacht van zowel de Savatage-fans als de algemene muziekwereld verdient.

Voorlopige tussenstand:
1. The Wake Of Magellan
2. Handful Of Rain
3. Edge Of Thorns
4. Streets
5. Gutter Ballet
6. Dead Winter Dead
7. Hall Of The Mountain King
8. The Dungeons Are Calling
9. Fight For The Rock
10. Power Of The Night
11. Sirens

Redelijk verbijsterd hier. The Wake Of Magellan stond al enige tijd op de nominatie om op de verkoopstapel te gaan. De paar keer dat ik het geluisterd heb, deed het me niks. Vond het vooral een oppervlakkige plaat en vrij eentonig. Ik denk toch dat ik er die keren niet aandachtig genoeg naar geluisterd heb, want ik kan nu eigenlijk geen echte punten van kritiek bedenken. Hooguit dat er hier geen krakers op te vinden zijn die je direct bij de strot grijpen.

Mja, geen krakers. Geen songs die een tien verdienen, maar de ene na de andere 8,5 of 9 zeg maar. Wellicht komt dat nog als ik vaker naar dit album ga luisteren. In elk geval heb ik er ditmaal van genoten. De zangpartijen zijn geweldig. Zowel Stevens als Oliva zijn hier misschien wel op hun best. Zelfs de rappende Oliva doet het geweldig. De solo's zijn om te smullen. Van het verhaal heb ik uit de muziek zelf niets meegekregen, maar dat betekent alleen maar dat ik binnenkort dit album draai met het boekje in mijn handen. Alleen Anymore deed me weinig trouwens. Misschien wel omdat er net teveel vaart uit de muziek gehaald werd. Duidelijk een album waar je met de aandacht bij moet blijven.

Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Handful Of Rain
3. The Wake Of Magellan
4. Hall Of The Mountain King
5. The Dungeons Are Calling
6. Sirens
7. Edge Of Thorns
8. Dead Winter Dead
9. Streets
10. Fight For The Rock
11. Power Of The Night

Savatage is zo'n band wat qua songs altijd goede tot uitstekende kwaliteit levert (vanaf Hall Of The Mountain King welteverstaan). Zo ook The Wake Of Magellan. En ondanks het een concept-album is, ben ik er van overtuigt geraakt dat dit wel eens het beste werk van de band zou kunnen zijn. "Ondanks" omdat de valkuil bij concept-albums vaak de muziek in dienst staat van het verhaal. En juist dat levert vaak niet de beste nummers op...... Bij Turns To Me en Another Way schuurt het erwat tegen aan, maar de composities zijn sterk genoeg.
Wat maakt het dan als "beste"? Savatage is niet vies van het concept concept-albums (Streets , Dead Winter Dead en met een beetje goede wil Handfull Of Rain) maar deze hadden nogal last van het overdreven melo-dramatische effect. En de balans tussen heavy rock en ballads was op zn zachts gezegd nogal scheef (Streets). The wake Of Magellan opent ook redelijk theatraal maar wat vooral opvalt is dat de mix tussen heavy rock, bombast en rustige stukken veel beter op zn plek vallen. En dat heeft ook direct invloed op de productie want die is homogener en strakker dan voorheen.
Verder vind ik dat Jon Oliva best goed zingt op de 2 tracks (Another Way en Paragons Of Innocence). Op de eerste platen klonk hij nogal krijsend scherp.
Tenslotte hoor je in Anymore en op het hoogtepunt van dit album The Hourglass het project Trans-Siberian Orchestra goed doorklinken. Oliva's nieuwe liefde.
Deze plaat krijgt van mij dus een halfje meer dan de overige die ik bezit. Daarmee diskwalificeer ik zeker de voorgangers niet!