Children of Bodom - Follow the Reaper (2000)

Pas geleden heb ik dit album weer eens uit de kast getrokken, en wat is het toch een fijne plaat. Alle nummers nodigen van harte uit tot meetrommelen en de rifs blijven lang hangen. Het schijnt dat de meeste mensen dit een stap terug vonden ten opzichte van de vorige twee albums, maar daar kan ik me beslist niet in vinden. Ik vind het verdwijnen van de flauwe toonladdertjes en klassiek klinkende solo's eigenlijk een hele verbetering.

Every Time I Die! Veeet. Damn, metal zegt me weinig. Maar dat nummer is toch zalig.

Every Time I Die is volgens mij een nummer waar je van moet houden of die je moet haten. ik ken een paar "echte" fans die het nummer werkelijk bagger vinden, maar ik vind het één van de heerlijkste metal (?) nummers die ik ken.

de rest van het album is trouwens ook zwaar ok! veel geluiserd.

*4

Het 2e album wat ik na Hate Crew Deathroll ken (wat een van mijn favorieten is). En ik vind deze geweldige. Lekkere nummers, goede vocalen, en een paar echte uitschieters (Everytime I Die, Hate Me!, Bodom After Midnight). Het enige nummer wat onder de maat is is Hellion.
4,5* en in mijn top 10.

Dit album bevat voor mij het beste nummer van deze Finse grootheden: Bodom After Midnight.

Vet nummer idd, die fill (zeg ik dat goed?) en dan die vette riff:). Maar het beste nummer is nog steeds Everytime I Die.

Children of Decadence is deze keer toch wel mijn favoriet.
(Hoewel de Bodom after Midnight en Everytime I Die zeker niet slecht zijn, ik weet niet of Children of Bodom wel slechte liedjes heeft, behalve dan misschien wat van op de eerste cd)

kissing the shadows en mask of sanity zijn mijn favo nummers.
deze cd klinkt alsof er een balletdanseres aan het moorden is geslagen oftewel een geweldadige sound met veel gratie.
4.5

Erg goed album! Hele goede productie, vette nummers en heerlijk gitaarwerk van Laiho!

Toch wel hun beste.. hoewel ik Something Wild erg dichtbij vind komen.

Op mijn versie staat ook nog een Maiden cover, Aces High. Niet dat die nu echt het vermelden waard is, Alexi's vocalen zijn niks mis maar dat geschreeuw verneukt het origineel compleet, vooral als je weet hoe goed het eigenlijk gezongen wordt.

Verder natuurlijk een geweldige CD, met Everytime I Die en Hate Me! als beste nummers.

CoB doet wel vaker Iron Maiden covers, echt te vreslijk voor worden hoe die Alexi zo'n nummer verkracht.

Naar mijn mening toch wel de beste CoB plaat, nog iets beter dan Hatecrew Deathroll, al zijn die platen erg gewaagd aan elkaar. Hier staan gewoon mijn uberfavorieten op: Everytime I Die, bodom After Midnight en Hate Me!

Mijn CoB favoriet!

Ik vind hun unieke stijl hier het best uitgewerkt, de nummers zitten goed in elkaar en bevatten keer op keer magistrale melodieën, heerlijke riffs en solo's. Alexi is wederom badass, Follow the Reaper en Everytime I Die hebben naar mijn mening een paar van zijn beste gitaarsolo's.

Het samenspel tussen de gitaar en keyboard tijdens de solo's, dat is niet te beschrijven.

Hmm.. hier moet ik mijn mening toch even bijstellen. Vind deze eerder erg gewaagd aan Something Wild, en ook Hatebreeder komt in de buurt. de eerste 3 Bodom albums zijn toch wel de beste.

beetje gemiddeld, maar een stuk beter en compacter dan Hatebreeder

Ja, ik ga zeggen geweldig album, natuurlijk een verbetering vergeleken de vorige albums :d top nummers!!!

Er zit hier wat nostalgie aan, met name aan Everytime I Die en Hate Me! maar luisteren doe ik dit niet meer.

Samen met Hate Crew Deathroll de enige twee platen van Bodom die me nu nog kunnen bekoren. De muziek blijft kinderachtig, maar het blijft toch ook gewoon lekker om zo af en toe even je verstand op nul te zetten en deze cd erbij te betrekken. Afsluiter Kissing The Shadows is echt een prachtig nummer. Alexi's stem verpest menig nummer echter.

Echt kinderachtig vind ik de muziek nochtans niet (ok, behalve de teksten dan). Muzikaal is dit toch dik in orde?

Muzikaal zeker in orde. Ik bedoelde inderdaad de teksten.

Follow the Reaper is een essentieel Bodom album en een Melodic Death Metal klassieker voor mij. 9 nummers sterk staat dit album als een huis en zelfs de nummers die iets minder in het geheugen blijven steken hebben nog steeds veel te bieden. Hier is duidelijk een evolutie te horen tegenover hun eerste 2 albums maar helemaal niet op een slechte manier en deze evolutie wordt hierna nog verder gezet in hun beste album tot nu toe: Hate Crew Deathroll.

4 van de 9 nummers op deze plaat zijn met regelmaat in live sets gespeeld, dit zijn: Follow the Reaper, Bodom After Midnight, Everytime I Die (een van de beste ballads in melodic death metal) en Hate Me! Zelf heb ik ze nog Mask of Sanity zien spelen in een classic Bodom medley tijdens hun live show op Wacken een aantal jaar geleden. Children of Decadance vind ik persoonlijk een underrated track die je aangenaam kan verrassen als je door hun discografie gaat. Taste of My Scythe en Northern Comfort zijn me nooit zo bijgebleven, maar de afsluiter Kissing the Shadows heeft een fantastisch gitaar/keyboard duel tussen Alexi Laiho en Janne Warman als afsluiter. De dynamiek tussen deze 2 is een van de grootste krachten van de band en het is mooi te horen hoe ze dit hier naar voren brengen.

Des tijds was dit een van de go-to groepen als je nieuwe metal wilde horen wat geen Nu-Metal was. Children of Bodom liet zien dat metal niet alleen maar in leven werd gehouden met beats en raps maar dat er nog steeds net zo veel passie was voor intense gitaar solo's en snelle aggressieve composities. Anno 2018 is dit album nog steeds een indrukwekkend instrumentaal werkstuk die veel metal fans zal aanspreken.

Favoriete tracks:
- Follow the Reaper
- Everytime I Die
- Hate Me!

"Another night, another demise, cadaverous wind blowing cold as ice... I`ll let the wind blow out the light, cause its gets more painful every time I die."

Een heerlijke muur aan geluid bereikt mijn oren. Heerlijke snelle gitaarriffs die nauwelijks zijn bij te houden. Hetgeen getuigt van de vingervlugheid van de bespeler. De songs kennen een heerlijke opbouw, hetgeen resulteert dat ik bij de les blijf. Wel maak ik me zorgen over de zanger van de band zijn stem kan wel een Keelpastille gebruiken. Buiten dit gegeven heb ik het idee dat de muzikanten erg gemotiveerd in de studio hebben gestaan, het enthousiasme spat uit de speakers.De productie staat op een hoog peil hetgeen het luistergenot in de positieve nog eens versterkt. Er is dus sprake van een kwaliteitsproduct uit Finland en de vreemde stem van zanger neem ik er voor lief bij.

Eigenlijk blijft dit een fantastisch album. Children of Bodom speelden melodic death metal als geen ander en de melodieën die je hier om te oren vliegen zijn me toch lekker. Wat maakt het dan ook uit dat de teksten niet zo super zijn? In dit genre kun je er immers toch voor kiezen om er niks van te verstaan. Dat refrein van 'Kissing the Shades' met die lead gitaar alleen al... Jammer dat ze uit elkaar zijn. Na dit album werd het geluid wat meer mainstream - overigens ook niet verkeerd.