Tom Waits - Franks Wild Years (1987)

Laat ik beginnen met te stellen dat Tom Waits eigenlijk niet echt mijn smaak is. Maar verdomd, wat gaan een aantal van de liedjes op "Franks Wild Years" onder je huid zitten zeg. Als geheel vind ik "Franks Wild Years" niet echt memorabel, maar tracks als "Yesterday is Here" en "Way Down in the Hole" zijn toch wel top hoor. De schuurpapieren, doorrookte, whiskey-gesmeerde stem van Tom Waits is bij tijd en wijlen toch wel overdonderend. Je bent geneigd te geloven wat de beste man vertelt. En dan het instrumentarium; dat is alles behalve conventioneel. Ik heb het idee dat Waits alle objecten gebruikt die hij voor handen heeft, van potten en pannen tot bestek, autobandventieldopjes en ga zo maar door. Een soort van A-team onder de muzikanten zeg maar. Waits is in staat om overal een nuttige toepassing voor te vinden binnen zijn liedjes die ons meenemen in de donkere krochten van zijn ziel. Moeilijk om hier nu echt een label op te plakken, dus iets in de trend van "een beetje vreemd, maar wel lekker" is wel gepast. Maar wel met mate.