Tom Waits - Franks Wild Years (1987)

Deze parel mis ik nog in mijn collectie, ik zal er toch eens achteraan moeten... De songs ken ik al reeds daaruit blijkt meer een meer dat dit toch wel een gat is in mijn collectie.

godverdomme, zo'n vette plaat!!
mijn cd heeft wat krassen opgelopen, ik koop hem gewoon opnieuw
of nog beter: de LP!!

Zó voorspelbaar... De eerste keer dat ik het luisterde was ik lichtelijk teleurgesteld, maar na een aantal luisterbeurten heeft hij z'n strepen al snel verdiend. Hij stond op 4 sterren, maar nu ben ik toch erg geneigd om 'm te verhogen... Maar voor mij (nog) geen meesterwerk als z'n voorganger Rain Dogs.

Fantastisch album weer met wat ups en downs.
Ups: Yesterday Is Here, Cold Call Ground, I'll Be Gone en Innocent When You Dream.
Downs: Please Wake Me Up en I'll Take New York kan me niet bekoren. Bij de meeste Waits-albums/nummers is het bij mij meteen raak, maar bij deze heb ik ook even moeten wennen. Maar dat maakt 'm niet minder goed dan z'n ander werk. Score zal zeker nog veranderen.

Yesterday Is Here: hoe goed wil je het hebben.

fantastische plaat. Opnieuw geen doorslagje van vorig werk. Deze man blijft zichzelf heruitvinden en geeft kennis van zoveel creativiteit. Wat een geniale artiest.

favoriete tracks: I'll be gone, yesterday is here, cold cold ground, train song, innocent when you dream

Hoe zit dat eigenlijk met Cold Call Ground? Hier stond namelijk Cold Cold Ground, en ik heb een correctie daarvoor gestuurd (die intussen geaccepteerd is), omdat er op mijn hoes wel degelijk Cold Call Ground staat.

Nu zie ik echter op de website van Tom Waits zelf ook Cold Cold Ground staan ... Vreemd! Drukfoutje op de hoes, of rammelt Waits gewoon graag met iedereens voeten?

In ieder geval: één van de absolute toppers op dit album!

Ik ben de albums van Waits aan het leren kennen, en dit is m'n 8e. Het album dringt hoe langer, hoe meer door, en er staan toch echt wel een paar héél goede nummers op.

Favorieten zijn voorlopig Innocent when you dream, Cold call ground en Train song.

Cold call ground is een drukfout van de cd-versie. Op de originele plaat staat Cold cold ground.

Tsja, iseen moelijke, OP de cd hoes staat idd. Cold Call Ground, IN het hoesje, in het tekstboekje echter weer opeens Cold Cold Ground en dat is uiteindelijk ook wat ie zingt.... ik hou het op Cold Cold Ground.....

Op de achterkant van de lp-hoes staat inderdaad Cold Cold Ground.

klik

Maar wel een rare fout weer... staat zowel op de hoes als op de cd zelf....

Rare fout ja. Alsof de titels mondeling zijn doorgegeven en iemand 'call' in plaats van 'cold' heeft verstaan. Maar dan blijft het raar dat niemand die fout opmerkt voor er miljoenen exemplaren van gedrukt worden.

Ja, via een krakerige telefoonverbinding vanuit een kroeg met bezopen geschreeuw op de achtergrond.... ik zie het helemaal gebeuren....

Praise the lord


YouTube - Tom Waits - Way Down in the Hole

Begin eigenlijk steeds meer te denken dat dit mijn absolute Waits-favoriet is. Eigenlijk heb ik nog geen enkele song ontdekt die ook maar een beetje uit de toon valt. De perfecte combinatie van troubadourishe ballads en knetterende stukjes vol humor. Eigenlijk 'the best of both worlds'.

In het boekje van de CD staat gewoon Cold Cold Ground, dus ik denk toch dat de CD versie een drukfout heeft op de rug.
Ik zal hem weer terug draaien naar Cold Cold Ground, want zo heet het nummer natuurlijk gewoon.

Schitterend album trouwens.

Ik heb 3 albums van Tom Waits in huis. Closing Time die de 1ste was, dan Bone Machine gekocht die echt niet goed viel en nu nog altijd niet is doorgebroken bij mij. En puur voor de hoes en omdat ik Closing Time echt goed vindt heb ik Franks Wild Years ook in mijn CD-Collectie ondergebracht. Toen de eerste tonen van Hang on St. Christopher erdoor kwamen had ik hoop maar dan...opnieuw die stem die totaal niet op die van Closing time leek maar wel uit dezelfde strot kwam. Fuck! FWY opnieuw maanden (een jaar?) niet gedraaid en verder genieten van Closing Time. Enter de TV-serie kijkende Ernie die dol is op The Wire. Wat zeg ik verliefd op die hele reeks met de schitterende personages en soundtrack die van....Tom Waits bleek te zijn 5 seizoenen lang is Way down in the hole gebruikt als hoofdsong bij de openingcredits, weliswaar in verschillende vormen en gecoverd door meerdere artiesten (alleen het 2de seizoen gebruikt het orgineel zoals op FWY) Plots draaide ik de plaat weer maar alleen voor WDITH Maar goed, de essentie dan, ik ben eindelijk door zijn stemgeluid en kan nu de hele schijf apprecieeren! Meer nog : verhoging naar 4,5* zelfs Dat ik de prachtige songs die deze geniale Waits schreef nog niet hoorde verbaast mij enorm. Eergisteren met koptelefoon, whiskey en schemerlichtje viel het hele plaatje tesamen. Innocent when you dream in beide versies is van zodanige betovernde schoonheid dat elk superlatief hier tekort komt. Straight top the top heeft wel een favoriet bij mij : De Vegas-way! Frank Sinatra vertolkt door Tom Waits himself en het is fucking griezelig hoe lekker hij zich door dat nummer croont. Yesterday is Here is ook zo een nummer dat er nu volledig is doorgekomen. mooi ingetogen gebracht en die bromstem past erbij zoals ik het nooit verwacht had. Bij Thelephone call from istanbul zie je de rokerige achterzaaltjes waar er wordt geswingd tot het ochtendgloren dat het een lieve lust is. Ja het mag gezegd worden ,Franks Wild Years is defintief doorgebroken en meer werk van Waits zal aangeschaft worden nadat ik Bone Machine met andere oren heb beluisterd, oren die melodieus gebrom sinds kort liefkozend in de armen hebben gesloten....

Laat ik beginnen met te stellen dat Tom Waits eigenlijk niet echt mijn smaak is. Maar verdomd, wat gaan een aantal van de liedjes op "Franks Wild Years" onder je huid zitten zeg. Als geheel vind ik "Franks Wild Years" niet echt memorabel, maar tracks als "Yesterday is Here" en "Way Down in the Hole" zijn toch wel top hoor. De schuurpapieren, doorrookte, whiskey-gesmeerde stem van Tom Waits is bij tijd en wijlen toch wel overdonderend. Je bent geneigd te geloven wat de beste man vertelt. En dan het instrumentarium; dat is alles behalve conventioneel. Ik heb het idee dat Waits alle objecten gebruikt die hij voor handen heeft, van potten en pannen tot bestek, autobandventieldopjes en ga zo maar door. Een soort van A-team onder de muzikanten zeg maar. Waits is in staat om overal een nuttige toepassing voor te vinden binnen zijn liedjes die ons meenemen in de donkere krochten van zijn ziel. Moeilijk om hier nu echt een label op te plakken, dus iets in de trend van "een beetje vreemd, maar wel lekker" is wel gepast. Maar wel met mate.

Ooit de lp voor een paar cent vanuit een vakantie in Hongarije meegenomen. En zie daar; een waar meesterwerk!

Getvurderrie die man is goed.

Geweldig, Tom Waits klinkt hier gewoon wéér anders dan op andere platen. Zijn zang kom thier af en toe echt overstuur over, alsof hij helemaal de weg kwijt is, soms alsof hij gewoon regelrecht zat is. Wat een held is het toch

innocent when you dream en way down in het whole: favorieten

Hmm, had hier ietsje meer van verwacht. Ben helemaal gek van Rain Dogs en Swordfish en verwachtte iets vergelijkbaars maar dan ietsje minder. De stijl is misschien wel redelijk vergelijkbaar, maar het kermisgehalte ligt aanzienlijk hoger en de spanning van bv een Clap Hands mis ik. Sowieso is deze wat minder afwisselend dan zijn grootse voorgangers. Daarbij raken veel nummers me niet en vind ik bv I'll Take New York gewoon wat zwak.
Vooralsnog dus niet meer dan een redelijk tot goed album, maar verre van geniaal. Vraagje: Bone Machine komt pas 5 jaar hierna: is dat weer een stijlbreuk ook of niet?

Bone Machine ligt wel in het verlengde van deze trilogie, maar is wel iets rauwer.

Af en toe probeer ik weer eens een Waits en meestal pakt dat goed uit. Al zie ik dat ik meer Waits ken dan ik tot nu toe bestemd heb.

Eens met niels94, wat Waits hier voor dronken, psychotische capriolen uithaalt is ongekend. Zal dr vanavond ter begeleiding eens wat whisky tegenaan gooien, volgens mij werkt dat perfect.

Het heeft lang geduurd totdat ik de dronken, psychotische capriolen uithalende Tom Waits kon appreciëren.

Deze plaat heeft dat gedaan voor mij

Beginnen met "Closing Time" of "The Heart of Saturday Night" is niet altijd een goed idee bij deze erg unieke artiest.

Gelukkig is alles goed gekomen tussen Tom & mij....

Vermoedelijk heb je er niks meer aan, maar om hier toch nog even op in te haken: hoewel dé stijlbreuk van Tom Waits natuurlijk Swordfishtrombones was (voor een niet onbelangrijk deel dankzij zijn vrouw, die hem aan allerlei nieuwe muziek voorstelde, leuk genoeg), zijn er wel degelijk meer periodes aan te wijzen binnen de carrière van Tom Waits. Swordfishtrombones, Rain Dogs en dit Frank's Wild Years worden vaak als een soort trio gezien - je hebt zelf ook al gehoord waarom. Wat mij betreft zit er een duidelijk verschil tussen dit trio en het overigens magistrale Bone Machine.

Je noemde het 'circus'-element al: het post-Swordfishtrombones-trio zit vol "hoempapa", blazers, het gebruik van allerlei aparte instrumenten (neem de prominentie van accordeons op Frank Wild's Years) en maffe elementen (een polka hier, een ander maf melodietje daar). Als je Bone Machine daar tegenover zet: daar is dit veel minder. Dat is een rauw, uitgebeend, veelal sterk op percussie steunend album waarop er dan ook veel minder muzikale registers opengetrokken worden en er juist geregeld wordt gewerkt met kaalheid. Het is dan ook wat ontoegankelijker, zou ik zeggen.

Ook inhoudelijk lijkt er het een en ander te veranderen, want hoewel er op Bone Machine nog steeds de meest maffe vertellingen en groteske freaks de revue passeren lijkt het ook een persoonlijker album te zijn: de dood en het ouder worden lopen er als een pijnlijke rode draad doorheen.

Naar mijn mening is Bone Machine na Rain Dogs dan ook het beste album van Tom Waits.

niels94, bedankt voor je bericht! Bone Machine is hoog op het verlanglijstje gekomen . Ik word ook langzamerhand iets milder tegenover deze plaat. Hoewel ik I'll Take New York een absolute miskleun blijf vinden, staat daar meer dan genoeg tegenover. Yesterday is Here en Cold Cold Ground bijvoorbeeld, en Temptation is ook geweldig.

Sterke periode hoor de 80's, ook betreft Tom Waits in dit geval.
Nou ja, de man zit al decenia lang op een vrij constant nivo.
De critici meestal lovend en ook hier op MusicMeter zijn de beoordelingen nooit echt ondermaats.

Franks Wild Years. Thematisch zo te horen.
Waits verhaald een soort story van een persoon Frank, die het wil gaan maken in de showbizz kennelijk. Misschien gaat het in grote lijn wel over hem zelf.
De insteek is in ieder geval weer Tom ten voeten uit.
Hij tracht hier wat meer te zingen, gaat ook best diep en hoog.
Mooi is het niet, maar dat kan ook nooit de bedoeling zijn natuurlijk.
Het gaat tenslotte om de emotie en de gemeendheid.
Hij kan het maken, het hoort bij de expressie en de wederom primitieve losse manier van musiceren.
Elk instrument heeft zijn waarde. Minialistisch soms, maar altijd dienstbaar aan het liedje.
Er wordt gestoeid met een rumba ( Straight To The Top) een soort zeemanslied ( Innocent When You Dream) en tussendoor vuige songs, maar natuurlijk ook de melanchonie weer.
Naar het einde toe lijkt hij Sinatra te persifleren in I'll Take New York.....hilarisch.
Het einde blijft trouwens sterk met parels als Telephone Call From Istanbul en Cold Cold Ground vooral.

Ja hoor, deze ook weer helemaal raak.
Deze zal de weg naar de cdspeler veel gaan vinden.
Next! Pffff.....het zijn er nog heel wat.
Wellicht de 70's maar eens onder de loep nemen.

Zeker doen Bikkel. Al is de 70s wat Waits betreft wel anders. Eigenlijk moet je het los zien. 70s zijn meer ballades en jazzy songs, inderdaad een beetje in de geest van een Sinatra of Baker. De 80s vormen meer de dronkenperfomer periode waarin hij de grenzen van het geen dat hij in de 70s deed gaat opzoeken. De 90s hangt hij de gefreakte professor uit met elementen ala Beefheart en kornuiten, zonder daar echt op te gaan lijken. De 00's is meer een soort overview van al het voorgaande. Ik draai nog steeds het liefst zijn platen uit de 70s.

Ok. Dank je wel Ducoz.

Op zijn beginnende albums klinkt hij idd nog niet zo gruizig en wat ik er van gehoord heb (oppervlakkig) een stukje relaxter en cleaner.

Mule Variations wel in de collectie en ook die is top.