The Mary Onettes - Hit the Waves (2013)

Oei, deze viel me op het eerste gehoor tegen, stukken minder als de 2 voorgangers, ik mis de gedrevenheid, en de pop is heel erg hoorbaar, rock niet meer. Gaat steeds meer naar die andere scandinavische band A-Ha, en daar ben ik niet blij mee, toppers als Lost en Void staan hier niet op, jammer, geluid ligt zeer zeker niet tussen Glasvegas en The Cure.
En het intro is totaal overbodig.

Qua geluid slaan The Mary Onettes op dit derde album een andere weg in ten opzichte van hun eerste 2 albums. Van een gitaargeluid naar een meer door keyboards gedomineerd album. Wat is gebleven, is de hele dikke muzikale knipoog naar de jaren '80. Ook tekstueel is er niet veel veranderd: er hangt een sfeer van gelatenheid en neerslachtigheid over dit album.

Oppervlakkig gezien is dit album behoorlijk poppy. Daardoor komt het op mij over als een wat licht en toegankelijk album, maar ook een album dat minder indruk maakt dan z'n voorgangers. Nu ik het een flink aantal keren geluisterd heb, ligt er onder de oppervlakte een klein beetje duisterheid, vooral tekstueel, maar veel is het niet.

Dit album is lichtere kost dan zijn voorgangers, maar ik twijfel of het op de langere termijn een goede maaltijd is.

Mijn favoriete nummers zijn in ieder geval Evil Coast, het titelnummer, Don't Forget (to Forget About Me) en Blues. Het laatste nummer (How It All Ends) spreekt me daarentegen niet aan, het intro had ik niet gemist als het weggelaten was.

3,5*