Tom Waits - Foreign Affairs (1977)

Ik heb deze plaat ooit eens gekocht, want ik was toen (nog steeds eigenlijk) in de ban van deze man. Tom Waits heeft atlijd de uitstraling gehad van een versleten en getergde gentlemen te zijn. Gentlemen zul je denken, want de meeste onder jullie hebben vast wel de plaat Rain Dogs of Swordfishtrombone al beluisterd. Ja idd u leest het goed Gentlemen, en dat bewijst hij hier nogmaals met de plaat Foreign Affair.

Foreign Affair is voor mij zeker geen hoogvlieger in het Waits-oeuvre. Het gaat hier om een plaat uit het begin van zijn carriere. De plaat bevat vooral ballets die rijkelijk overgoten zijn door strijkers en er is zelfs een muzikaal orkest hier en daar bijgeplaatst om het album wat meer grandeur te geven.
De ballads die wij hier horen zijn naar Waits normen, dus zeker niet slecht, A seight for sore eyes en Muriel zijn hier duidelijk voorbeelden van.

Daarnaast zijn er, voor mij de meer interessante, stukken waarbij Tom Waits zich laat inspireren door de beatpoets zoals Jack Kerouac (vb: Barber shop et Burma Shave).
Er is natuurlijk nog het duet, I never talk to Strangers een grappig intermetzo die na een tijdje toch redelijk gaat tegensteken.

Nuja de globale sfeer die dit album uitstraalt is die van de oude Hollywoodfilms uit de jaren 50. Met blonde Marilyn Monroe-types de in de gietende regen op een taxi wachten terwijl ze door avondtuurlijke types zoals Marlon Brando of James Dean het hof worden gemaakt.

Nu moet ik wel toegeven dat meeste van Tom Waits zijn muziek de oude hollywoodsfeer uitstraalt, maar op deze plaat is het toch eerder de glamour kant die soms de bovenhand neemt, wsl door de toevoeging van die strijkers en co.

Voor mij is dit zeker een must-have in mijn Waits-collectie, maar ja dcat zegt een fan natuurlijk. Dit is zeker wel minder dan de latere albums als Rain Dogs, Swordfishtrombone en Mule Variation..

Kom op jongens, nummers als Potter's Field en Foreign Affairs kan je toch niet afdoen als "wat mindere muziek"?