Bob Marley & The Wailers - Rastaman Vibration (1976)

luister even naar de speech van haile selaisie en denk aan Gadhaffi

"Rastaman Vibrations" is een zwoele zomerse reggaeplaat. Eigenlijk niet zoveel mis mee. Wel vind ik hem minder dan bijvoorbeeld "Catch a Fire", "Natty Dread" of "Exodus". Waar dat aan ligt weet ik eigenlijk niet zo goed. Misschien zijn het de teksten en thematiek. Muzikaal klinkt het allemaal erg vertrouwd en zijn de reggaeklanken meeslepend en hypnotiserend. "Rastaman Vibrations" luistert gewoon heel relaxed weg, zoals alle albums van Bob Marley.

Ik had nooit veel met Bob Marley, totdat ik er in 2012 achterkwam dat ik dol ben op zijn vroege werk met The (originele) Wailers. De vraag voor mij is; waar tussen Soul Rebel en One Love gaat het voor mij precies fout?

Deze plaat komt vlak na de Britse doorbraak van de Live-versie van "No Woman No Cry", en wat ik interessant vind is dat Marley hier eigenlijk gewoon kiest voor hele strak gespeelde, maar relaxed en loom aandoende reggae. Geen grootse pogingen om anthems of hits voor een groot publiek te schrijven, maar gewoon nummers die goed in elkaar gestoken zijn maar nooit het originele genre verloochenen door een te gladde sound.

Who the Cap Fit en Johnny Was springen eruit. Verder zijn Positive Vibration, War en Night Shift sterke nummers. De andere nummers springen er voor mij wat minder uit, maar slecht is het nooit.