Emerson, Lake & Palmer - Welcome Back, My Friends, to the Show That Never Ends - Ladies and Gentlemen (1974)

Deze plaat maar weer eens afgestoft. Het is anno 2023 moeilijk voor te stellen dat indertijd hele volksstammen jongeren ademloos anderhalf uur naar dat gepriegel op piano en keyboards zaten te luisteren....piano improvisations part 1, part 2, toccata part nog wat en ga zo maar door.
ELP vind ik het boeiendst in de meer rustige passages waarin de immer prominent aanwezige Emerson zich wat gedeisd houdt met zijn capriolen.
Take A Pebble vind ik op "Welcome Back My Friends" tegenvallen in vergelijking met de studio versie, daarentegen vind ik die ingetogen akoestische uitvoering "still you turn me on" van wereldklasse.
De stem van Lake maakt sowieso veel goed: Jerusalem en het slotstuk van Battlefield. Jammer dat het grootste deel van de plaat wordt vergalopppeerd door eerder genoemd toetsengefreak en pretentieuze bombast, al kan ik het in het licht van de jaren 70 wel plaatsen....maar nu niet meer.

Muzikaal zit het prima in elkaar maar deze band en met name Keith Emerson wil teveel laten horen hoe virtuoos ze zijn wat mondt in te pretentieuze en te bombastische stukken. De muziek van Emerson, Lake & Palmer heeft hierdoor minder goed de tand des tijds doorstaan dan de meeste andere progrockbands als bv. Pink Floyd en Genesis waar het concept en totaalgeluid meer voorop staan. Ik luister nu zelden nog maar Emerson, Lake & Palmer.

Emerson, Lake & Palmer was niet zozeer populair bij jongeren maar veel meer bij oudere muziekliefhebbers waaronder - door hun sterk symfonische inslag - liefhebbers van klassieke muziek die niets moesten hebben van de 'oppervlakkige' popmuziek. Jongeren luisterden die tijd naar The Sweet, Slade, Alice Cooper, Deep Purple, The Osmonds, Jackson-5 (& Michael Jackson) en dat jaar ook Mud en The Rubettes.
Emerson, Lake & Palmer was destijds live een grote sensatie en ik kan mij goed voorstellen dat je heel wat moest neertellen om een concert van hen bij te wonen (wat tieners niet konden betalen). Progrock heeft mede hierdoor van meet af een elitaire status gehad (je moest dat destijds goed vinden als muziekliefhebber) waar de latere punk - dat weer teenager gericht was - zich tegen afzette.

Over drie weken ga ik met pensioen. Eén van mijn goede voornemens is om al die albums die ik in de loop der jaren heb verzameld weer eens te beluisteren. Mijn hoop derhalve is dat ik in goede gezondheid minstens 100 jaar mag worden want ik heb wel een stelletje albums te gaan. Vanmorgen tijdens het thuis werken heb ik het album "Trilogy" van ELP tot mijn grote genoegen gedraaid onder het genot van een paar kopjes koffie met enkele sigaartjes. Vanavond moet het er maar van komen, "Welcome Back My Friends To The Show That Never Ends - Ladies en Gentlemen" in zijn geheel draaien. Luie stoel, glas whiskey en sigaren onder handbereik... het gaat deze avond wel weer goed komen tussen ELP en mij.