Emerson, Lake & Palmer - Welcome Back, My Friends, to the Show That Never Ends - Ladies and Gentlemen (1974)

Fantastische plaat. Jammer, dat ELP de gewoonte had om op vrijwel elk album één stom nummer te zetten. Sla Jeremy Bender/The Sheriff over. Take a Pebble bevat ook een akoestische versie van Lucky Man.
Keith Emerson is in topvorm. Toccata klinkt veel ruiger dan op Brain Salad Surgery.

ja brain salad surgery valt in het niet bij deze live uitvoeringen.

Inderdaad fantastisch live album van E.L.P. Toch één klein minpuntje: het absoluut beste album van E.L.P. "Trilogy" is op "Welcome Back My Friends to the Show That Never Ends (1974)" slechts alleen vertegenwoordigd met het nummer "Hoedown". En dat is jammer. Echter de manier waarop bijvoorbeeld nummers als "Tarkus" en "Karn Evel 9" worden uitgevoerd is grandioos. "Welcome back" is een live-album waarvan iedere symfo-rock-liefhebber niet zou willen dat dit album in zijn of haar cd collectie ontbreekt. 5*****

ELP..een grote naam uit een grijs verleden. Ooit gekocht. Joost weet wellicht nog waarom. Ik niet. Weer eens een stukje gedraaid en weg ermee. Wat een vervelende bak pretentieuze hypernerveuze electronische orgeltjesmuziek is dit. En tis live dus natuurlijk ook een potsierlijke trommeltjesolo erop. Hoogst gedateerd en slechts geschikt voor oudere ouderen in een melancholisch buitje met net teveel drankjes op.

Het is een beetje alles of niets bij E.L.P . Ik houd persoonlijk wel van een goed stukkie symforock uit die tijd , echter E.L.P heeft ook mijn aandacht nooit helemaal vast kunnen houden .
Op deze liveplaat tovert het trio op gepaste tijden briliante klanken ter gehore . Tarkus is absoluut een fraai stijltje van conceptuele uigerekte symforock . ( ik vind Tarkus ook hun meest geslaagde studioplaat ) Take A Pebble is ook een geslaagd nummer . Lekker ook die melanchonie in de stem van Greg Lake .
Maar ja , de egeotripperij vierde ook hoogtij en de piano improvisatie van Emerson gaat bij mij oor in oor uit . Een erg vevelende vulling op deze plaat . Karn Evil is in potentie een gewaagd en origineel stuk , maar 35 minuten is erg lang .
Daarom komt het luchtige Jeremy Bender gekoppelt aan The Sherrif als geroepen . Even wat transparantie en bondigheid .
Omdat het erg leunt op de toetsen en fratsen van keith Emerson , doet dit trio mij gewoon minder dan bijv . een Yes of Genesis uit die periode . Daar stond het groepsgeluid als totaliteit meer voorop .
Het heeft tegenwoordig ook zeker iets gedateerds . Nogal tijdsgebonden , maar een aantal stukken zijn zeker nog de moeite waard en het muzikale peil is hoog .

enorme tegenvaller van el&p , vind de studio cd's veel beter maar dit is werkelijk een flop

Hm, niet zo'n heel erg geweldig live album. De meeste nummers zijn wel degelijk (niet fantastisch) uitgevoerd, maar er is iets mis met de klank van dit live album. Het is slap, basloos en vlak. Plastisch is het eigenlijk zelfs.

volledig gelijk al is de muziek niet zo sterk t'is meer de klank van de plaat die zeer ondermaats is , zelfs geremasterd is er iets mis mee !

Goed tot zeer goede (bij wijlen geniale) uitvoeringen van stuk voor stuk ELP-classics en -meesterwerken. Het geluid is matig, maar dat went wel hoor, Beaster.

Sterk live-album van Emerson Lake and Palmer. Toch een wat onderschat collectief hier op musicmeter. De geluidskwaliteit van deze Lp is inderdaad wat flets in vergelijking met wat tegenwoordig gebruikelijk is. Desondanks vind ik het op LP nog niet eens zo verkeerd klinken. Een opmerking als slap en basloos herken ik bijvoorbeeld echt niet. Slechts op een punt vind ik het erg goed te merken(het einde van karn evil 9).
-
De songkeuze vind uitermate sterk. Drie van de belangrijkste grote composities(Take a Pebble, Karn Evil en Tarkus) staan er in volle glorie op. Tarkus is zelfs nog beter dan op studio, met een stukje epitaph en een lange opbouw naar de conclusie. Karn Evil heeft hier een vrij sterke drumsolo, maar voegt niet ontzettend veel toe aan de studioversie. Take a Pebble bevat hier erg sterke akoestische versies van Lucky man en Still You Turn Me On en wordt onderbroken door een lange piano-improvisatie van Emerson. Alleen trilogy is wat ondervertegenwoordigd. Zo zou ik met alle liefde The Sheriif/Jeremy Bender kunnen missen voor een liveversie van Abandon’s Bolero.
-
Kort gezegd ben ik van mening dat deze plaat een prima aanvulling vormt op de studioalbum. De band is op dreef. De geluidskwaliteit is niet het sterkste punt van dit album, maar stoort ook niet. Alleen al voor de geweldige versie van Tarkus moet je dit album in huis halen.

4.5*

Totaal niet mee eens. Onder Symfonische rockfan's staat ELP hoog aangeschreven. Sterker nog het is een van de meest populaire progbands. Radiolegende John Peel zou wel je mening ondersteunen. Hij omschreef ELP eens als: "a waste of electricity"

E.L.P was bij de meeste critici niet echt populair . Te barrok , te weinig emotie en over the top .
Op zekere hoogte kan ik daar wel in mee gaan .
Maar muzikaal zit het perfect inelkaar en bepaalde stukken zijn mooi gevonden ; sterke overgangen en instrumentale hoogstandjes .
Maar er zit ook een zeker arrogantie en wispelturigheid in hun muziek . Vooral Emerson laat graag horen hoe geschoold hij is en soms is het erg over de top . Soms wel lekker , maar ook vaak ronduit vervelend .
Lake krijgt ruimte voor liedjes met een acoustische feel en dat bevalt goed . Lake is ook meer een Singer /Songwriter van huis uit .

Klopt wel wat je zegt. Emerson was niet de meest bescheiden artiest die er rondloopt. Maar aan de andere kant kijk eens naar britrockbandjes als Oasis. Daar druipt de arrogantie er van af. Vind ik nooit zo'n probleem. Met de artiesten hoef ik toch nooit bevriend te raken, met hun muziek wel! Muzikaal gezien kunnen ze soms flink over de top zijn, maar dat wordt mijn inziens prima afgewisselt met de acoustische lakeballads( ) en studio grollen en grappen als jeremy bender(minder ).

De muziek van E.L.P is wat tijdsgebondender . Ik vind ook lang niet alle studioalbums nog overeind staan en op een gegeven moment begonnen ze wel heel matige albums te fabriceren .

Ik had eigenlijk wel verwacht dat Lake als soloartiest wat succesvoller zou zijn , maar hij ging meer de kant van de hardrock op , terwijl de man met een acoustische gitaar echt wel fraaie dingen kan neerzetten .

Als ik zo goed was als Keith Emerson zou ik dat ook graag tonen. Wie zegt dat hij alleen maar over the top en bombastisch kan spelen moet eens naar de cd Emerson Plays Emerson luisteren. Geen gierende synth op te bekennen.

De opmerking van VanDeGriend vind ik een beetje denigrerend.

Absoluut mee oneens. De albums tot en met Brain Salad Surgery staan nu nog steeds als een huis en zijn een Inspiratiebron voor veel hedendaagse progressive rock artiesten.

is dat zo? Ik zie eigenlijk maar zelden een artiest ELP als bron van inspiratie noemen, hoor relatief weinig ELP terug in hedendaagse bands (zeker in vergelijking met tijdgenoten), ken geen ELP-tributeband (al zal die best bestaan) en hoor praktisch nooit een cover van een ELP-nummer.

Ook zie ik de platen weinig terug in favorietenlijstjes, 'now playing'-lijstjes en dergelijke. Ik denk dus dat de conclusie dat de muziek van ELP de tand des tijds niet zo goed doorstaan heeft, best te rechtvaardigen valt. Daar doet een succesvol optreden op High Voltage niet veel aan af.

Nee ik ben dat niet met je eens brunniepoo. kijk maar eens naar een band als glass hammer die wel een symbiose lijkt te willen slaan tussen Yes en ELP. Ik hoor ook invloeden bij bands als de flower kings en spock's beard. En wat dacht je van een toetsenist als Rudess van dream theater getuige onder andere dezer covercd
Encores, Legends and Paradox (1999)

IK heb altijd ELP juist een van de jaren 70 bands gevonden die de tand des tijds als beste hebben doorstaan. Wel heeft de band door spanningen tussen de leden na 1974 weinig gepresteerd, wat waarschijnlijk zelf voor progfans ze de status van verouderde band heeft meegegeven. Jammer aangezien ELP die status niet verdient.

Het interesseert me geen fluit hoeveel bands ELP wel of niet geïnspireerd/beïnvloed heeft. Ik beoordeel muziek op haar eigen merites en die zijn toppie op deze CD.

En een voor de hand liggende, maar één die niet vergeten moet worden: Emerson als de toetsentovenaar. Het prominent op de voorgrond treden met toetsen (was er natuurlijk al wel een beetje) en de toetsen als volwaardig leadinstrument.

Net dat kost een halve ster. De beste Emerson solo ooit is immers te vinden op Made in Japan, slotnummer Space Truckin'.

Geweldig album, live zoals je het weinig hoort

aanvulling: hoorde in die tijd.
En een energie dat er van uit gaat, ongelofelijk.

Ik zou niet meer weten hoe deze lp klinkt, dus ga ik morgen even het stof er vanaf blazen tijdens de voorjaarsschoonmaak.

Pompompom... Tarkus klinkt hier goed op. Deze kant van de elpee is nog puntgaaf. Blijkbaar niet of nooit meer gedraaid!

Werd dus tijd............

Ruim veertig jaar stof is er nu vanaf...

Lees ik dat nu goed? Of is het cynisch bedoeld? Jon Lord speelt op Space Truckin'. Geen Keith Emerson. Lord heeft zijn eigen stijl. Niet te vergelijken met Emerson. Ieder zijn ding.

Ooit op vinyl gehad. Maar later weggegeven aan een maatje. Het is allemaal wat te hoogdravend. Iedereen moest maar horen wat een klasse muzikanten het waren. De bas van Lake daarom te veel treble. Tarkus op de regeliere plaat klinkt veel beter, rustiger dan hier op. Afijn halverwege de jaren 70 veel gedraaid en daarna nooit meer. Dat maakt hem niet tijdloos maar het roept dan wel sterke herinneringen op aan mijn zolderkamertje in mijn ouderlijk huis .

Vreemde opmerking. Als een muzikant "klasse" heeft mag hij of zij dat gerust ten toon spreiden. Keith, Greg en Carl hebben op "Welcome Back...." hun virtuositeit terecht ten gehore gebracht.