Emerson, Lake & Palmer - In Concert (1979)

Hierop staat het prachtige Peter Gunn, met dat mooie intro: Ladies and gentlemen..., Emerson! Lake! and Palmer! En daarna knalt Peter Gunn erin. Geweldig. Dit was ook één van m'n eerste singles en ik vind het nog steeds goed.

Deze plaat is overigens in 1993 op dubbelceedee uitgebracht met de titel "Works Live".

hm is dit niet dat live-album dat enkel om contractuele verplichtingen uitgebracht is...?

Zou best kunnen.... Het nummer Peter Gunn is in ieder geweldig!!

daar moet ik jou dan weer gelijk in geven...

Tiger in a spotlight is eveneens heel goed verteerbaar - vrolijke boogiewoogie. Maar ik kan heel goed zonder de rest leven. Knife Edge bijvoorbeeld is erg tam vergeleken met de studioversie.

Peter Gunn is een geweldig, meesterlijk HardRock/Soundtrack nummer! Voor de rest ken ik het album niet, geen rede om te stemmen dus...

Ooit eens van iemand gehad op Lp . Het bombastische trio pakt hier hier groot uit met een orkest , die halverwege de tour (uit 1977) naar huis werd gestuurd .
Het drukte nogal op het budget en de meeste concerten werden afgedaan als teleurstellend en waren lang niet overal uitverkocht .
Toch valt deze registratie mij niet tegen . Een stuk als Pictures At An Exhibition krijgt wel een extra dimensie door het orkest en wordt lekker vet vertolkt .
Peter Gunn werd pas in 1980 opgemerkt als radiokraker en werd nog prompt een hit ook . Blijft een te gekke uitvoering .
Greg Lake is op zijn best in het breekbare C'est La Vie met de nodige strijkers op de achtergrond .
Tiger In A Spotlight krijgt een veel betere boogie uitvoering dan op het studioalbum Works en The Enemy God is een vrij heftig gespeeld groepsstuk . Knife Edge blijft een favoriet , al ken ik betere versies dan deze .
Piano Concerto , een razend knap individueel solo stuk van Emerson , boeit mij niet . Het blijft krachtpatserij van de eerste orde en gaat mij al snel vervelen .
Pictures is nogmaals magistraal en dit ruim16 minuten klokkende epos blijft tot het laatste moment boeien .
Jammer van de matige geluidskwaliteit , want die is ook op cd niet geweldig .
Nogmaals , E.L.P maakte geen vrienden hier door hun toch al heftige sound nog verder op te blazen met een orkest , maar ik vind het hier niet verkeerd uitpakken .
Zeker niet zo goed als Welcome Back My Friends , maar een aardig livedocument .

Het gaat me op dit album vooral om Peter Gunn en c'est la vie. Tiger in a spotlight en Knife edge zijn leuk. De rest ligt me niet.

Deze is toch zeldzaam op cd? Staat me iets van bij.
Misschien weet iemand dit?
Ik ken hem van de LP.

Naar mijn weten is deze zeker al een jaar of 15 uit op cd .
Maar volgens mij niet zo makkelijk meer te krijgen .

Toch eens even naar ELP gespeurd bij de postorderbedrijven. Onder de titel Works live is deze verkrijgbaar als dubbel cd. Ook minder voor de hand liggende platen als Love beach en Emerson Lake & Powell zijn verkrijgbaar.

Tegenwoordig is deze compleet nutteloos, aangezien Works Live veel completer is. Zo heel sterk is deze sowieso niet, 'Pictures at an Exhibition' moet de hele plaat dragen.

Toch wel een redelijk ondergewaardeerd Live-album. Niet zo enorm overtuigend als voorganger welcome my friends..., maar nog steeds is goed te horen dat ELP een collectief(van een band is niet echt sprake) was dat live zijn mannetje stond. ELp wordt hier ondersteund door een orkest, wat de muziek nog bombastischer maakt. Een gruwel voor de Emerson, Lake & Palmer hater, die de groep toch al te pretentieus noemde. Desondanks werkt de samewerking uitstekend. Met name Pictures of an exhibition krijgt een extra dimensie. Nummers als c'est la vie en peter gunn theme horen bij de besten van ELP. Later is dit album ook als dubbelcd uitgebracht onder de naam work''s live.

Bij mijn ouders had je achter het huis een soort van vallei met riviertje.
Als de wind goed stond, dan kon je regelmatig horen wat er in het buurdorp te doen was.
Het toen zesjarig jongetje hoorde dan door de sirenes van de kermisattracties heen Peter Gunn heen schalmen.
Bij de botsauto's werd het nummer dagelijks geintroduceerd.
Heerlijk, onvergeetbaar gevoel.
Kon ik toen al lekker bij weg dromen.

Deze heb ik ook nog liggen. Prima ELP album, vooral vanwege Peter Gunn.

Fijn live album met het onverwoestbare Peter Gunn. Ook de afsluiter is lekker. Muziek die eigenlijk altijd langs mij heen is gegaan ,terwijl als ik nu zo eens in de nalatenschap van mijn pa snuffel een hoop van deze dingen tegen kom . Emerson ,Lake & Palmer , ELO , Asia etc etc. Ik kan het nu ook op waarde schatten.
4 sterren voor deze .

Deze elpee voor weinig geld opgescharreld, want ik verkeer in een behoorlijke ELP-bui en zie hier het nut wel van in, aangezien Works Live me dan al minder aantrekt (heb een naderhand uitgegeven Nassau Coliseum '78 concert in bestelling). Die introductie met daarna Peter Gunn blijft natuurlijk werelds. Tiger in a Spotlight klinkt wat lichtvoetig en kan ik nu beter verteren dan vroeger. C'est la Vie blijft een gedoodverfde favoriet en The Enemy God is alweer wat zwaarder en het tempo gaat omhoog. Een kort nummer ook. Knife-Edge is van oudsher favoriet en krijgt hier een nieuw jasje, zo met dat orkest. Emerson houdt het Piano Concerto relatief kort, al boeit dat mij in de regel wel, en Pictures at an Exhibition gaat nog steeds wat langs mij heen. Kwestie van tijd dat ik het leer kennen.

In de zomer van 1980 was ik met mede leerlingen van dat examenjaar een weekend op Schiermonnikoog. Ik was hevig verliefd op een heel mooi meisje uit de klas. Had echter niet het lef om haar mijn liefde te betuigen. Overdag gingen we naar het strand en 's avonds naar de discotheek. En wat werd er steevast gedraaid? "Peter Gunn" van dit live album ELP in concert. Telkens als ik dat nummer hoor dwalen mijn gedachten af naar het voor mij toen mooiste meisje..... Ik heb haar na de diploma uitreiking nooit meer gezien.

Ik hoor dit album nu voor het eerst. Zat in een stapel die ik heb gekocht. Jaren loop ik al met het idee om ooit eens iets van ELP in huis te gaan halen. Uiteraard veroorzaakt door het fantastische Peter Gunn. Maar wat dan?? Nooit echt kunnen of willen beslissen. En zo kan het zijn dat je door een stapel lp's te kopen ineens wat van ze in huis hebt. En ik moet eerlijk zeggen dat ik het behoorlijk gaaf vind. Natuurlijk het begin met het onvolprezen intro en daarna Peter Gunn. Man wat lekker blijft dat toch! Maar ook de andere, voor mij tamelijk onbekende, stukken spreken me best aan. De instrumentatie is uiteraard dik in orde. Krachtpatserij? Ja, nogal! Maar ik kan daar op z'n tijd best van genieten. Zelfs het lange Pictures weet me redelijk tot het einde toe te boeien. Normaal gesproken vind ik van die lange, uitgesponnen stukken al snel oersaai en vervelend. Het zit er bij dit nummer af en toen akelig dicht tegenaan maar voor nu valt het kwartje de goede kant op.

Heb totaal niets met deze band. Bombastisch gefreak dat mij de gordijnen injaagt. Onlangs alle EL&P albums weggedaan (ooit gekregen in een partijtje)… maar deze? Ik vind dit een redelijk goed album. Ik zal uitleggen waarom.

Het geweldige en swingende Peter Gunn, huppelende Tiger in a spotlight en het magistrale en gevoelige C’est la Vie. Ik waan mij op een terras hartje Parijs. Daarna (het gelukkig korte) The enemy God waarna de plaat afsluit met het fraaie Knife Edge.

Kant 2 opent met Piano Concerto No. 1, gepiel waar ik niets mee heb en eindigt met het meer dan 16 minuten klokkende Pictures at an Exhibition.
Hoewel er momenten in dit nummer zitten waarvan ik denk waarom kan ik deze toch wel hebben. Elke keer als ik de gordijnen dreig in te vliegen gebeurd er iets waardoor ik blijf zitten. Denk hierbij aan de orkestrale opening , het fraai gezongen rustige tussenstuk en het mooie slotstuk.

Kortom, een plaat die met vier fantastische nummers en een boeiend epos de balans naar een ruime voldoende doen uitslaan.

Op LP..

Dat is dus exact hoe ik deze band en dit album ook beleef. Ik had het niet beter kunnen beschrijven. Waarvoor dank!