Emerson, Lake & Palmer - Love Beach (1978)

Die hoes! Is het geen plaatje?

Als de hoes net zo mooi is als de plaat.......

aan het gemiddelde te zien hebben we het hier niet over een klassieker

E.L.P. heeft heel veel moois gemaakt...... . Dit album is echter om te huilen zo slecht .

Als je de hoes zo bekijkt hebben ze volgens mij net de liefde met elkaar bedreven op het strand.

vaak uitgeroepen tot slechtste plaat allertijden

Dat is het ook !! Echt zo'n album die je, als zelf respecterende muzikant, niet gemaakt zou moeten willen hebben . 0,5* is zelfs nog te veel van het goede .

Een 0,5 is een tikje overdreven, want zo slecht is Officer and a Gentleman ook weer niet (3 sterren). Kant 1 is gelukkig niet in mijn herinnering blijven hangen. Die verdient inderdaad een vette 0, dat is het enige, dat ik er nog van weet. Daarmee komt mijn stem op 1,5 en dat brengt de algemene waardering toch nog omlaag.

De nummers van kant 1 (1 t/m 6) zijn niet slecht, maar het is niet wat men van ELP verwacht had na hun grootste hit Peter Gunn. Kant 2 kwam wel dichter in de buurt bij het eerder werk van ELP. Maar ja, als je op de Bahamas een plaat gaat opnemen, dan heb je ook geen zin om te werken.

Ze hadden ten tijde van deze plaat geen zin meer om nog een album te maken. Atlantic Records dwong ze echter nog een plaat te maken (zoals in hun contract stond) en het resultaat is dit gedrocht.

in tegenstelling tot de andere heb ik niet zo super veel moeite met dit elp album. oké het is de slechtste uit hun eufre maar er zitten toch leuke song bij. als prog plaat verdient dit een 0.5 als gewone pop/disco/rock plaat een 3.5

dus daarom toch nog een 3.5 ster

Ik heb wel eens gehoord dat de heren contractueel verplicht waren om nog 1 plaat te maken.Het trio had er al lang genoeg van.
Met name Lake en Emerson, schenen behoorlijk op elkaar uit uitgekeken te zijn.
Vandaar misschien ook de kwaliteit van de plaat.
Een plaat die ik overigens nog nooit gehoord heb.
Deze is echt altijd met de grond gelijk gemaakt.
Die hoes!
Hilarisch!!......wachten ze op de LOVE BOAT(die super gladde serie uit dezelfde tijd)

net zoals de hoes is de plaat ook verre van goed , volgens mij hun minste , slechte composities en geen greintje kwaliteit , dumpen maar !!

Peter Sinfield schreef de teksten, had blijkbaar weinig zin

Nou nou, een gemiddelde van 1,5* is wel heel erg overdreven. Dat zou betekenen dat het gemiddelde Jan Smit album beter is dan deze....

Die hoes is verschrikkelijk slecht, maar de muziek valt best mee. Het is geen progressieve rock (behalve 'Canario' en 'Memoirs'), en lijkt derhalve totaal niet op Emerson, Lake & Palmer, maar als pop/rock album is dit zo slecht nog niet.

De melodieën zijn op zich niet slecht, en de muziek klinkt wel lekker luchtig en wat speels. Tuurlijk zit er weinig diepgang in deze plaat, maar ik vind het niet vervelend om naar dit album te luisteren. Geen enkel nummer vind ik ondermaats eigenlijk.

Omdat de hoes echt vreselijk is ben je geneigd om de muziek ook niet meer serieus te nemen maar in alle eerlijkheid was ook daar de glans wel van af. . De hoes staat wel hoog in mijn lijstje van foute hoezen (binnen de betere popmuziek).

Ja, een slecht album van ELP, meer kan ik er ook niet over zeggen. Zij hadden eigenlijk na Works 1 moeten stoppen, dat was nog een redelijk waardig einde geweest voor een band die eens zo goed was! Het enige nummer dat er voor zorgt dat ik 2,5 als waardering geef is 7.Memoirs of an Officer and a Gentleman.

Ik heb er nooit naar durven luisteren eerlijk gezegd.

Door de lage eindscore ben ik nieuwsgierig geworden.

Maar dit is toch niet slecht? Het klinkt wel ongeïnspireerd en erg veilig en ook wat afgeraffeld. Ook zijn er teveel fades-out, wat de indruk wekt dat de songs gewoon niet af zijn.
Goede pop-liedjes-schrijvers zijn de heren niet, en een goede pop-zanger is Lake niet.

Maar ik heb zoveel slechter gehoord. Maar omdat de band deze plaat ook niet lust, is het makkelijker om er een lage eindscore aan te hangen.
Grappig wel, dat dit alvast klinkt waar Asia in zou verzanden, midden jaren tachtig.
Uiteindelijk zal elke Progrock band wel een misbakken pop-plaat uitbrengen. Progrockers zijn nu éénmaal niet erg goed in pop maken. Uitzonderingen; Yes, Rush, Genesis en Queen.

Pah... veel progbands mochten willen dat ze een nummer als Better Days konden maken.

Dat klinkt inderdaad erg lekker. Niet prog, maar meer synthpop, als ik het zo mag stellen....

Oei, wat is dit slecht! Net toen je dacht dat het niet veel slechter kon, na Works 2 komt dit uit. Echt slecht. ELP, a shadow of the band they used to be.
Een advies: skippen die hap.

Heb een elpee van Love Beach opgescharreld en dat het niet altijd meevalt, was me van eerdere CD-beluistering bekend. Dat openingsnummer gaat nog wel, maar het titelnummer en Taste of My Love kunnen me minder bekoren. Die liefdesthema's in de teksten staan me hier bij ELP wat tegen, maar goed: het is niet voor niets Love Beach. The Gambler is dan wel een aardig nummer dat enigszins rockt en die track daarna bevalt me al weer minder. Het instrumentale Canario is een schim van de prog die ze vroeger maakten, maar wel een verademing en het duikt nog wel eens op op compilaties. Die B-kant komt me wat over als een light uitvoering van prog en bevat in principe wel mooi pianospel. Toch duurt de eerste helft met zo'n 11 minuten me wat te lang en daarna, bij die omslag, heeft het nog de intentie interessant te worden, maar kabbelt uiteindelijk maar wat voort. De plaat vraagt met zo'n hoes en titel al haast om een afstraffing, toch ben ik wat milder geworden. Halverwege jaren 80 trok Judas Priest ook naar Compass Point Studios, Nassau, Bahamas om het ook al omstreden Turbo op te nemen.

ELP was een van mijn favoriete bands in de jaren zeventig. Wat was dit een tegenvaller destijds... Die hoes, die titel, getverdemme.
Maar gaandeweg... is zeker niet zo slecht! Bevat heel mooie melodieën. Prachtige, warme stem van Greg Lake (wat wil je, op de Bahama's). Kant 2 (Memoirs) draai ik zelfs regelmatig. Majestueus slot!
De hoes straalt het al uit: muziek zoals een goed glas wijn. Een tijd laten liggen, rustig laten rijpen...

Nou, die hoes straalt voor mij voornamelijk uit dat het hier om een Bee Gees-plaat zou kunnen gaan (en nou heb ik helemaal niks tegen de Bee Gees, integendeel...) En eerlijk gezegd klinkt die muziek ook wel een beetje zo. Niet per se slecht, maar zeker niet wat je van ELP zou verwachten.

Eerlijk gezegd heb ik altijd wel een soort morbide fascinatie voor dit soort 'trainwrecks'. Dan ken ik de reputatie van dergelijke albums, maar juist dat zet me ertoe aan om er toch eens naar te luisteren. Wat bezielde die mannen toen ze dit opnamen? En hadden ze zich niet kunnen realiseren dat zo'n album bij de fans heel slecht zou vallen?
Nou hoeft dat laatste niet altijd een serieuze overweging te zijn, want artiesten kunnen prima hun eigen koers bepalen zonder zich iets aan te trekken van de mening van de hondstrouwe fans. ELP was in de tweede helft van de jaren zeventig al behoorlijk op zijn retour, de tijden veranderden, punk en disco voerden de boventoon, veel bands verzetten de bakens. En ELP 'moest' dat dus ook.

Als je het album oppervlakkig beluistert en je niet realiseert dat hier halfgoden van de progrock aan het werk zijn (want zo werden ze rond 1978 toch nog steeds een beetje beschouwd), dan is het best een acceptabele plaat. Acceptabel in de zin van 'wel aardig', maar meer ook niet. Het lag daadwerkelijk in de bedoeling een commercieel album te maken, op instigatie van Atlantic-platenbaas Ahmet Ertegun. Ze gingen naar de Bahama's voor opnamen, maar de spanning tussen de groepsleden werd steeds duidelijker voelbaar. Keith Emerson zag deze onderneming van het begin af aan niet zitten.

Ik ben ervan overtuigd dat titel en albumhoes in belangrijke mate hebben bijgedragen aan het floppen van deze plaat en aan de slechte reputatie die het album gekregen heeft. Want echt slecht is het nu ook weer niet. Het is aanstekelijke muziek met een luchtige 'vibe', popmuziek waar je nog wel wat proggy elementen in herkent. Met name in kant B natuurlijk, waar toch weer een nummer van 20 minuten staat. En die track heeft nog wel zijn momenten, net als het fraaie Canario. Maar daar zijn dan al vijf minder interessante nummers aan voorafgegaan...

Het zou heel aardig geweest zijn als dit het debuut van een nog gezichtsloze progband zou zijn. Maar de luisteraar die dit destijds kocht, vergelijkt het natuurlijk automatisch met Tarkus, Brain salad surgery, Pictures en het debuut van ELP. En dat is dit plaatje helaas niet erg memorabel.

Ook een kringloopwinkelvondst.
Ik ben geen kenner van het oude werk van ELP, al heb ik er wel een paar LP's van.
Maar wat ik hier hoor is nogal gewone popmuziek zoals er die midden en eind jaren 70 zoveel gemaakt.
Niet direct sterke liedjes, maar vervelend klinkt het ook niet.
Die kant 2 lijkt dan wel wat interessanter.
Maar ik schat in dat dit niet meer dan 3 sterren gaat worden, maar daarvoor zal ik het nog een aantal keren moeten draaien.

Op vinyl, in goede staat, op label Atlantic, Amerikaanse persing

Drie zeer capabele muzikanten, als band een icoon uit de jaren 70. Na een paar succesvolle en soms bijzonder goede albums (Pictures at an exhibition !) ging het al rap bergafwaarts met de kwaliteit van de platen.
Dan kun je nog zo virtuoos zijn, je maakt vooral indruk als de muziek die je maakt mensen weet te raken.
Dat is met deze Love Beach zeker gelukt...maar dan in negatieve zin.
Het begint al met ergernis over de hoes: drie zelfgenoegzame heren die de zaakjes goed voor elkaar hebben en er goed gebruind en voldaan uit zien. Dat geeft natuurlijk niks, maart kom dan inhoudelijk met iets beters dan deze armetierige rommel, puur en alleen om aan verplichtingen van het platenlabel te voldoen.
Had dit nou echt niet wat beter gekund, heren ? En knoop voortaan je overhemd dicht, ik ben niet gediend van die torso's.
Helaas kan ik de heren Emerson en Lake niet meer aanspreken, maar Palmer is nog altijd onder ons. Als ik kijk naar zijn indrukwekkende staat van dienst, dan is deze Love Beach wel iets waarvoor hij zich mag schamen.
Waardeloos !!!!!

Love Beach is dedicated to the memories of Keith Emerson and Greg Lake staat er achterop de hoes van de vinyluitgave uit 2017.

Hebben ze daar geen ander album voor uit kunnen kiezen?

Ik weet dat de jongens niet echt geinspireerd waren tot deze contractuele verplichting, maar toch vind ik het leuk om naar te luisteren. 'For you' is zelfs een sterk nummer.

Ik heb deze de afgelopen tijd een paar keer gedraaid. Begin hem steeds beter te vinden. In die tijd was het wel dikke niks, tussen alle fantastische nieuwe platen die uitkwamen. Maar even los van het jaar van verschijnen, kan ik er wel van genieten. Vooral kant B.

Love Beach is als het bordje "nat" bij schilderwerken. Afblijven! Maar ja, je wilt het toch even proberen en daarom heb ik besloten dit album toch maar eens te beluisteren, gewoon omdat het kan via Qobuz. Dat is tegelijkertijd ook het mooie van streaming, try before you buy. Want de mooiste albums, die wil ik uiteindelijk tóch op cd. En LB staat bekend als het slechtste wat de heren ELP hebben uitgebracht. Een contractuele verplichting. En liefst een commerciële plaat, dus hits aub. Terwijl men liever stopte en verder solo wilde gaan. Alleen Ahmet Ertegun van Atlantic dreigde dat te dwarsbomen als ze niet aan hun contractuele verplichtingen zouden voldoen. Als tax exiles week men uit naar Nassau waar men liever op het strand bivakkeerde dan in de studio. Greg Lake en Carl Palmer hielden het na het inspelen van hun partijen voor gezien en Keith Emerson mocht het album zonder hen afronden, lekker puh!

Dus voorbereid op een enorme teleurstelling gaan luisteren en o verrassing, het is helemaal niet zo slecht. Okee, het album kan niet meten met voorgangers zoals het debuut en Brain Salad Surgery maar het luistert best lekker weg als je de bij vlagen tenenkrommend teksten even negeert. En het klinkt best aangenaam.

De gehele kant 2 is zeker de moeite waard. De muzikale vakmanschap, de warme stem van Greg Lake en de demo van de peperdure Yamaha GX-1 synthesizer maken dat Love Beach beslist geen gedrocht is. Als de heren gedrieën nog één keer de schouders er onder hadden gezet én met een andere hoes ben ik er zeker van dat Love Beach best nog een succes had kunnen zijn. Drie en een halve ster, meer kan ik er niet van maken en dan ben ik nog royaal.

Love Beach verdient wat mij betreft beter. Opgeslagen bij mijn favorieten op Qobuz. De cd kopen? Nee, dat niet. En wanneer wel dan zou ik het album beslist niet prominent in het zicht plaatsen.

Ik sluit me helemaal aan bij bovenstaande reactie van Queebus.

Ik ben deze plaat eigenlijk altijd uit de weg gegaan, maar nu ik hem dan eindelijk eens beluister dan blijkt de hoes veruit het slechtste deel te zijn. Het is verder ook geen topper ofzo, het kan zich niet meten met Tarkus of Brain Salad surgery maar zeker met de B-kant is niets mis. Ik hoef hem niet in de collectie of nog heel vaak te luisteren, maar alle negativiteit vind ik nogal overdreven - behalve voor de hoes, die is echt heel erg fout.

De hoes vind ik tenslotte wel grappig maar de muziek is mij hier te kleur- en richtingloos. Zeker niet het slechtste album ooit maar niet bepaald iets op trots van te zijn.