The Nice - Ars Longa Vita Brevis (1968)

Ietwat teleurstellend vervolg op het prima debuut. De eerste vijf nummers lijken meer op schetsmatige ideeën, waarvan 'Daddy Where Did I Come From?' sowieso nogal onnozel is. 'Ars Longa Vita Brevis' hangt verder helaas als los zand aan elkaar vast.

De plaat is meer een oefenplatform voor The Nice om een goede mix tussen rock en klassieke elementen te vinden, en dat lukt ze nog niet echt.

Toch een vreemde gedachte dat een band zonder de gitarist gewoon doorgaat en alsnog best puike muziek maakt. Al mis ik de wat vollere sound van het debuut wel, er staat op Ars Longa Vita Brevis nog best een hoop moois te vinden. En vooral wat meer joligs. Daddy, Where Did I Come From? heeft al een hilarisch gesproken stukje tussen vader en zoon over de bloemetjes en de bijtjes ("Mommy the flower, and your daddy sort of fornicates the flower. No, no, pollinates, fornicates, pollinates!") en Little Arabella is een vreemde speelse jazzy track. Het afsluitende Ars Longa Vita Brevis heeft een dieptepunt en hoogtepunten. Het dieptepunt blijft een drumsolo waar ik in ieder geval niet op zit te wachten, het hoogtepunt is de rest die erna komt en gelukkig hiermee nog een flinke portie mooie neo-klassieke muziek opleveren. Prompt valt het me op dat David DeFeis (Virgin Steele) hier ook nog best wel eens naar geluisterd zou kunnen hebben.

Ik merk dat ik het debuut toch een stukje beter vind door de grotere weergave van sferen. Dat album was psychedelisch, heavy en duister als afwisseling met de neo-klassieke stukken. Hier blijft van die eerste drie weinig over en is het meer gericht op jazzy en klassiek. Geen probleem, want ook dat kan ik nog steeds prima behappen.

Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. Ars Longa Vita Brevis

Ik kan wel onderschrijven dat dit een vreemd album is. Ik herken het schetsmatige ook wel. Het ontbreken van de gitarist valt niet direct op, maar als je er op gaat letten, mis je wel iets. Het zou me niet verbazen als de geplande gitaarpartijen gewoon weggelaten zijn. Wellicht heeft Keith het opgevangen met extra keyboardpartijen. Hij is aanwezig genoeg om dat gat op te vullen.

Vreemde plaat dus, maar wel een die wederom erg lekker klinkt. De opener heeft weer prachtige partijen. Little Arabella is vreemd vanwege de hectiek. Happy Freuds is.... happy. De Karelia Suite heeft wel iets avontuurlijks en ook de afsluiter klinkt lekker. Het is een iets lastiger album om in te komen. Je voelt ook duidelijk aan dat het niet helemaal klopt, maar verder zet The Nice uitstekend werk neer.



Tussenstand:
1. The Thoughts of Emerlist Davjack
2. Ars Longa Vita Brevis

Oeh... ècht teleurstellend. Het debuut had een prima balans tussen pop, psychedelica, klassiek en prog, maar hier bestaat kant 1 uit drie nummers die alleen maar in de hoek van de satirische music-hall-pop zitten plus één nummer dat echt totaal niet spannend of spectaculair is (terwijl het volgens mij wel als De Grote Epische Climax bedoeld is), en het lange titelstuk bestaat uit aan elkaar gebreide fragmenten die variëren van uiterst vervelend (de drumsolo) tot best mooi (de Brandenburger-single, maar de charme daarvan mag natuurlijk op het conto van Bach worden geschreven) zonder dat het geheel echt een verpletterende indruk maakt. Emerson doet z'n best, Happy Freuds heeft een heel pakkende melodie en de teksten zijn grappig, maar tussen de hoogtepunten zit teveel middelmatigheid om hier wat mij betreft van een echt goede plaat te kunnen spreken.